GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ขุมทรัพย์แห่งความรัก

แม้เราจะอายุ 60 ในสายตาท่านเราก็ยังคงเป็นเด็ก.

ขุมทรัพย์แห่งความรัก ที่ไม่เคยมีวันหมด  

 

Text : Ka-Poom

……………………………………………..    

  ---------> เมื่อวานก่อนเลิกงานนั่งอ่านหนังสือ … " เมตตาภาวนา : คำสอนว่าด้วยความรัก ของท่านติช นัท ฮัน จำไม่ได้แล้วว่าอ่านเป็นรอบที่เท่าไรแล้ว การอ่านแต่ละครั้ง การตีความก็แตกต่างกันออกไป อย่างเช่นเมื่อวานนั่งอ่านตอน ความรักของแม่ มบท่ว่าอ่านเป็นรอบท่เท่าไรแล้ว การอ่านแต่ละครั้ง ว่าด้วยความรักของแม่ ท่านบอกว่า แม่เป็น ขุมทรัพย์แห่งความรัก ที่ไม่เคยมีวันหมด หรือความรักนั้นเหือดหายไป    

 

  ---------> ตอนนี้ที่เรามีท่านอยู่...เรามักละเลยบางสิ่งบางอย่างไปจากท่าน เราคิดว่า ท่านอยู่ดี มีอาหารทาน มีชีวิตตามปกติ แต่หารู้ไม่ว่า เรานั้นได้ละทิ้งท่านเพราะการงาน เช้าเราไปทำงาน เย็นเรากลับ...บางคนก็อยู่กับครอบครัวตนเอง...เราเข้าบ้าน ถามว่าเราได้มองหน้าท่านไหม มองเข้าไปลึกในความรักของท่าน มองอย่างนิ่งๆ พิจารณาท่านในความรักของ ท่าน    

 

  หลายท่านอาจบอกว่า...แม่ช่างหงุดหงิดเหลือเกิน แม่บางท่านช่างบ่น     

 

---------> จะให้ทำอย่างนั้นได้อย่างไรเล่า...ทำได้นะคะ ดิฉันเชื่อว่าทำได้ ด้วยความสงบนิ่ง และเข้าใจ มองไปถึงความรักที่ยิ่งใหญ่..และความรักของเราที่มอบให้ท่านเช่นกัน จะช่วยทำให้ความว้าวุ่น ว้าเหว่ของท่าน หายไป...   

---------> บางความคิด...อาจคิดว่าแม่นั้นช่างปฏิบัติต่อเราเป็นเด็กเหลือเกินทั้งๆ ที่เราอายุมากแล้ว ... ดิฉันไม่เคยเป็นแม่คนหรอกค่ะ แต่ดิฉันเชื่อว่า เรานั้นเป็นเด็กเสมอในสายตาแม่ แม้เราจะอายุ 60 ในสายตาท่านเราก็ยังคงเป็นเด็ก... เราโตขึ้นเรามักคิดว่าเรามีชีวิตเป็นของตัวเอง สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ตามวาระ ตามหน้าที่... จะมาผูกยึดติด กันได้อย่างไร... นั่นก็อาจเป็นความจริงภายใต้สภาวะแห่งความคิดและเหตุผลอีกแบบ

 

แต่ในความเป็น แม่ และ ลูก...ก็ยังคงเป็นอีกหนึ่งความจริง ที่ละทิ้งไม่ได้เช่นเดียวกัน  

  ---------> ดิฉัน...ออกจากบ้านตั้งแต่เรียนจบมัธยม...ก็ไม่เคยได้อยู่บ้านอีกเลย กลับมาอยู่บ้านจริงๆ จังๆ ก็เมื่อประมาณปีก่อนหลังเสร็จสิ้นภารกิจจากการเรียน ป.เอก จำต้องกลับมาใช้ทุนที่ต้นสังกัด แว๊ปแรกในความคิดในตอนนั้น คิดว่าตนเองจะอยู่ได้หรือเปล่า... แต่ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจะครบสองปีแล้วของการกลับมาอยู่บ้าน หลายคนถามดิฉันว่าไม่ย้ายไปทำงานที่อื่นเหรอ... แรกๆ เมื่อก่อนก็คิดค่ะ โห..อยู่ที่นี่เหมือนใช้ศักยภาพของตัวเองไม่เต็มที่...นั่นช่างเป็นความคิดที่โง่มาก...แบบหลงไปในอัตตาตนเองอย่างสิ้นเชิง  

---------> ณ ตอนนี้...ไม่ว่าเราอยู่ที่ไหน... เรามองเข้ามาในตัวเราว่าเราได้ทำเต็มที่ เต็มศักยภาพตามหน้าที่เราหรือยัง เราได้สร้างสิ่งที่สร้างสรรค์ของแง่มุมชีวิต หรือยัง เต็มที่กับงานที่ทำอยู่ เต็มที่กับครอบครัว เต็มที่กับตนเอง เต็มที่กับสิ่งรอบๆ ด้านเราหรือยัง นี่ต่างหากที่เป็นสาระสำคัญ... มากกว่าการวิ่งหา... เปลือกข้างนอก  

---------> คิดได้เช่นนี้...การอยู่ที่บ้านทำให้มีคุณค่ามาก เราสามารถทำงานเพื่อสิ่งอื่นได้ด้วย และที่สำคัญได้อยู่กับแม่ด้วยค่ะ ในบั้นปลายชีวิตท่าน ได้ดูแลท่าน งานที่เรารักเราก็ได้ทำ สิ่งที่เราชอบเราก็ได้ทำ ชีวิตที่ปรารถนาเราก็สรรค์สร้างให้ตนเองได้ โดยที่เราไม่ต้องละทิ้ง ขุมทรัพย์แห่งความรัก นี้ไป...  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 82763
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

ฟังเรื่องเล่าของ Ka-Poom เช้าวันนี้แล้ว ต้องไปแสดงความรักกับแม่อีกมาก มาก แล้วค่ะ ... Ka-Poom ภาพนี้ classic จังเลยนะคะ

สวัสดีค่ะ...อ.หมอนนท์

ปกติกะปุ๋ม...จะเลิกงานประมาณห้าโมงเย็น...เมื่อวานก็เลย..ออกจากที่ทำงานสี่โมงเย็น...ไปนอนกลิ้งเกลือกแบบไร้สาระมากๆ ใกล้คุณแม่ค่ะ...สักพักพีสาวกับหลานชายก็กลับเข้าบ้านค่ะ...ก็เอกเขนกพร้อมหน้าพร้อมตา...

ปกติเข้าบ้าน...ต่างคนก็ต่างเข้าห้องตัวเอง...แต่เมื่อวานเป็นวันที่ไม่ได้นัดหมายที่ทุกคนพร้อมใจ...มาทำอะไรกุ๊กๆกิ๊กๆ ร่วมกันค่ะ...

เห็นผลทันทีเลยค่ะ...เมื่อวานคุณแม่ท่านอารมณ์ดีมากเลยค่ะ...ทั้งๆ ที่ท้องร่วง แต่ก็ยอมออกจากบ้านไปเดินออกกำลังกายด้วยกัน จากนั้นก็ชวนกะปุ๋มไปบ้านน้องสาวท่าน อารมณ์ท่านดี และดูมีความสุขค่ะ...

หากเราไม่ปฏิบัติต่อท่านตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่...แล้วเราจะรอไปปฏิบัติต่อท่านตอนไหนคะ...

......

การปฏิบัติต่อท่าน...เพียงแค่เราสบตามองเข้าไปใน...แววตาของท่านด้วยความรัก...กะปุ๋มก็เชือค่ะว่า...เพียงแค่นี้ท่านก็มีความสุขแล้วค่ะ...

(^_____^)

 

มัวยุ่งกับสิ่งรีบด่วนแต่ไม่จำเป็น

จนลืมแม่ ที่อยู่เชียงใหม่

อยากอยู่ใกล้ๆ เหมือนคุณกะปุ๋ม

 

โทรคุย ทักทายแม่

เป็นสิ่งที่ต้องทำ  ในวันนี้

ขอบคุณค่ะ ที่เตือนให้นึกถึง แม่

ขุมทรัพย์ ที่ไม่มีวันหมด

 

 

สวัสดีค่ะ...อ.หมอรวิวรรณ

ตอนนี้ชีวิตกะปุ๋มคิดว่าไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับ...การได้ดูแลท่านในบั้นปลายชีวิตของท่านค่ะ...

คิดว่า..ได้มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้...

ได้เรียนหนังสือ

ได้ทำงาน..

เพียงพอ...สำหรับความรู้สึกของตนเอง และอยากเลี้ยว "ชีวิต" กลับมาดูแลแม่ค่ะ...

(^______^)

ความรักของแม่ยิ่งใหญ่จริงๆ  อิจฉาคนที่ยังอยู่พร้อมหน้าแม่ลูก    สำหรับคนที่ไม่มีโอกาสทำอย่างคุณๆทั้งหลายแล้ว........  ไม่มีโอกาสทำดีกับท่านได้อีกแล้วในชั่วชีวิตนี้.......

ขอบคุณค่า
สำหรับบทความเตือนสติ......