จากวัยเด็กที่ผ่านกาลเวลาไปสู่วัยที่ต้องรับผิดชอบ รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ หากปล่อยให้กาลเวลากลืนกินไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลย ก็จะมองไม่เห็นประโยชน์และการสมมติของกาลเวลา
แม้เวลาจะเป็นสิ่งที่เราสมมติขึ้นมาในการกำหนดการปฏิบัติตนในแต่ละวัน…เหมือนกับที่เราสมมติอย่างอื่นขึ้นให้เข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิต…แล้วเราก็ติดกับสิ่งสมมติที่เราได้สร้างขึ้น จริง ๆ แล้วแม้เราจะไม่ได้สมมติเวลาขึ้นมา….เวลาก็มีอยู่ตามปกติของธรรมชาติ หมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไม่ได้สูญหายไปไหน จากกลางวันเป็นกลางคืน จากกลางคืนเป็นกลางวัน…จากวัยเด็กที่ผ่านกาลเวลาไปสู่วัยที่ต้องรับผิดชอบ รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ หากปล่อยให้กาลเวลากลืนกินไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลย ก็จะมองไม่เห็นประโยชน์และการสมมติของกาลเวลา
"เงินตรา" และ "เวลา" สองมายาที่ยิ่งใหญ่ ….ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรนะครับหาก "ก้าวข้าม" มายาเหล่านี้ได้….
ถ้าจะดำรงตนอย่างผู้แสวงหาความรู้ผมว่าพยายามอย่าให้เวลาคว้าข้อมือคุณไว้เท่านั้นเป็นพอ