ในชั่วโมงภาษาไทยเมื่อตอนยังเด็ก  ได้เรียนคำสุภาษิตคำพังเพย  ซึ่งคุณครูให้พวกเราไปค้นคว้ามาให้มากที่สุด  ทำเป็นรายงาน  สรุปรูปเล่ม  ทำปกสวยๆ  และนำมาส่งคุณครู 
คุณครูก็บอกว่า  ต้องออกมาพูดหน้าชั้นด้วย  ว่าตนเองได้ไปค้นคว้าที่ไหน  พบอะไร  ประทับใจสุภาษิตบทไหน  ให้ยกตัวอย่าง  ที่สำคัญอย่างยิ่ง  สุภาษิตหรือคำพังเพยที่นำมาพูดนั้น  ต้องมีรูปภาพประกอบ 
ในสมัยก่อน  เรื่องรูปภาพไม่ค่อยจะมีมากเหมือนปัจจุบัน  ครูอ้อยมีบทหนึ่งที่ประทับใจ  แต่ลำบากเรื่องรูปภาพมากทีเดียว.....
บทนั้นที่ประทับใจก็คือ.....เข้าเมืองตาหลิ่ว.....ต้องหลิ่วตาตาม 
เมื่อตอนเป็นเด็กที่ยังจำได้..ก็คือ...ตลกที่ทุกคนในเมื่องนั้น  ทำตาหลิ่ว..ก็แล้วทำไมต้องทำตาหลิ่ว  ตอนนั้นยังไม่เข้าใจ   เข้าใจแต่ว่า  ต้องทำตามกันจึงจะอยู่ได้ในเมืองนั้นได้อย่างมีความสุข..
แต่พอโตขึ้นมา  ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า..เมื่อไปอยู่ที่ไหนก็ตาม  ต้องทำตามวัฒนธรรมประเพณีของเขา  จะได้อยู่ได้อย่างสบายใจ 
แต่พอมาถึงปัจจุบัน  คำสุภาษิตบทนี้ กลับมาอีกครั้ง  ย้ำความรู้สึกว่า  เมื่อไปอยู่ที่ไหน  เขาทำอะไรกันก็ต้องทำตาม...
แต่สำหรับครูอ้อย..กลับใจแล้ว..เปลี่ยนใจแล้ว..
ไม่ชอบสุภาษิตบทนี้อีกต่อไปแล้ว..

เพราะว่า..เวลาหลิ่วตานั้น....ครูอ้อย...เมื่อยเหลือเกิน 

คงจะเปลี่ยนมาชอบ   น้ำเชี่ยว..ต้องเอาเรือไปขวาง..

เอ๊ยไม่ใช่.....