GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ปลูกป่า ปลูกใจ

หนึ่งภาระกิจของชาวพัฒนาสังคม มอ. เพื่อการอยู่ร่วมในสังคม

เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2550 อบต.รูสะมิแล  ได้มาเชิญชวนนักศึกษาพัฒนาสังคม มอ.ปัตตานี  ไปร่วมปลูกป่าฟื้นฟูชายเลนด้วยกัน 

 ปลูกป่ารูสะมิแล

แต่วันนั้น เวลานั้น เป็นช่วงที่ผมจะต้องสอนนักศึกษาเหล่านั้น ในรายวิชาการพัฒนาทรัพยกรมนุษย์ นักศึกษาจึงส่งหน่วยกล้าตายมาขออนุญาตให้งดการสอน เพื่อไปร่วมพลิกฟื้นป่าชายเลนรูสะมิแล

แม้ดูเหมือนผมจะสอนไม่ทัน แต่ก็ไม่ขัดศรัทธานักศึกษา เพราะเนื้อหาวิชาในหลักสูตร ถึงไม่ได้เรียนในห้อง ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสได้เรียนรู้เลย  ทุกวันนี้ความรู้มันหลากหลายอยู่ที่ไหนก็เรียนรู้ได้  ผมรีบอนุญาตพร้อมคว้าย่ามแดง ประจำกายคล้องคอ  "งานนี้ครูขอไปด้วยคน"

ทั้งนักศึกษา และครูนัดรวมพลกันที่ข้างหอสมุดมหาวิทยาลัยเพื่อรอรถของ อบต.มารับ แต่พอถึงเวลามีรถกระบะมาคันเดียว กับพวกเราร่วม 40 คน (สงสัยนึกว่า ชาวพัฒนาสังคม มอ.ไม่แน่จริง)  ดังนั้นจึงตัดสินใจคว้ามอเตอร์ไซด์ของใครของมัน มุ่งสู่ ร.ร.บ้านบางปลาหมอ อันเป็นสถานที่ตั้งของขบวนการปลูกป่า (ไม่เกี่ยวกับแบ่งแยกดินแดนนะ)

ภาพบรรยากาศที่นั้นนอกจากมีเราชาวพัฒนาสังคม มอ.ปัตตานีแล้ว ยังมีชาวอาชีวะ  นักเรียนประถมศึกษา ข้าราชการ และกลุ่มพลังมวลชนมากหน้าหลายตา

ได้เวลาอันอุดมมงคลฤกษ์ ก็เคลื่อนทัพสู่ชายทะเลอ่าวไทย ลงมือปลูกป่าใส่ดินแข็ง ๆ คนละต้นสองต้นเป็นอันเสร็จพิธี

มีคนถามผมว่า งานนี้เราได้อะไร  ผมตอบว่า "เราได้ปลูกใจตัวเองไง" ให้รู้จักเสียสละ บำเพ็ญตนเพื่อสาธารณะบ้าง แม้ไม่ได้รับผลอันเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ได้ความเบิกบานใจกลับมาผมว่ามันก็โอเคนะ 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ปัตตานีย่ามแดง
หมายเลขบันทึก: 76204
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (2)

ยินดีกับกิจกรรมดี ๆ อีกกิจกรรมหนึ่งนะคะ ถ้าในทุกภาคส่วนได้มีการปลูกฝังให้นักศึกษามีการเสียสละ การพยายามนำนักศึกษาเข้าหาแหล่งชุมชน โดยเฉพาะชุมชนท้องถิ่น ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาน้อยนิด แต่ก็คาดหวังว่า 4 ปี ในรั้วมหาวิทยาลัย คงให้อะไรดี ๆ แก่พวกเขา เพื่อจะไว้เป็นรากฐานเวลาพวกเขาต้องไปพบเจอผู้คนในสังคมจริง ๆ บ้างไม่มากก็น้อย

งานนี้ต้องยกผลประโยชน์ให้นักศึกษาครับ คุณรัตติยา เพราะนักศึกษามาชวนอาจารย์ออกจากรั้วมหาวิทยาลัย (ทั้งที่ไม่ค่อยกล้าออกเท่าไหร่เพราะกลัวระเบิด)

ขอบคุณครับที่เข้ามาทักทาย