เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2550 อบต.รูสะมิแล ได้มาเชิญชวนนักศึกษาพัฒนาสังคม มอ.ปัตตานี ไปร่วมปลูกป่าฟื้นฟูชายเลนด้วยกัน
แต่วันนั้น เวลานั้น เป็นช่วงที่ผมจะต้องสอนนักศึกษาเหล่านั้น ในรายวิชาการพัฒนาทรัพยกรมนุษย์ นักศึกษาจึงส่งหน่วยกล้าตายมาขออนุญาตให้งดการสอน เพื่อไปร่วมพลิกฟื้นป่าชายเลนรูสะมิแล
แม้ดูเหมือนผมจะสอนไม่ทัน แต่ก็ไม่ขัดศรัทธานักศึกษา เพราะเนื้อหาวิชาในหลักสูตร ถึงไม่ได้เรียนในห้อง ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสได้เรียนรู้เลย ทุกวันนี้ความรู้มันหลากหลายอยู่ที่ไหนก็เรียนรู้ได้ ผมรีบอนุญาตพร้อมคว้าย่ามแดง ประจำกายคล้องคอ "งานนี้ครูขอไปด้วยคน"
ทั้งนักศึกษา และครูนัดรวมพลกันที่ข้างหอสมุดมหาวิทยาลัยเพื่อรอรถของ อบต.มารับ แต่พอถึงเวลามีรถกระบะมาคันเดียว กับพวกเราร่วม 40 คน (สงสัยนึกว่า ชาวพัฒนาสังคม มอ.ไม่แน่จริง) ดังนั้นจึงตัดสินใจคว้ามอเตอร์ไซด์ของใครของมัน มุ่งสู่ ร.ร.บ้านบางปลาหมอ อันเป็นสถานที่ตั้งของขบวนการปลูกป่า (ไม่เกี่ยวกับแบ่งแยกดินแดนนะ)
ภาพบรรยากาศที่นั้นนอกจากมีเราชาวพัฒนาสังคม มอ.ปัตตานีแล้ว ยังมีชาวอาชีวะ นักเรียนประถมศึกษา ข้าราชการ และกลุ่มพลังมวลชนมากหน้าหลายตา
ได้เวลาอันอุดมมงคลฤกษ์ ก็เคลื่อนทัพสู่ชายทะเลอ่าวไทย ลงมือปลูกป่าใส่ดินแข็ง ๆ คนละต้นสองต้นเป็นอันเสร็จพิธี
มีคนถามผมว่า งานนี้เราได้อะไร ผมตอบว่า "เราได้ปลูกใจตัวเองไง" ให้รู้จักเสียสละ บำเพ็ญตนเพื่อสาธารณะบ้าง แม้ไม่ได้รับผลอันเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ได้ความเบิกบานใจกลับมาผมว่ามันก็โอเคนะ
ยินดีกับกิจกรรมดี ๆ อีกกิจกรรมหนึ่งนะคะ ถ้าในทุกภาคส่วนได้มีการปลูกฝังให้นักศึกษามีการเสียสละ การพยายามนำนักศึกษาเข้าหาแหล่งชุมชน โดยเฉพาะชุมชนท้องถิ่น ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาน้อยนิด แต่ก็คาดหวังว่า 4 ปี ในรั้วมหาวิทยาลัย คงให้อะไรดี ๆ แก่พวกเขา เพื่อจะไว้เป็นรากฐานเวลาพวกเขาต้องไปพบเจอผู้คนในสังคมจริง ๆ บ้างไม่มากก็น้อย
งานนี้ต้องยกผลประโยชน์ให้นักศึกษาครับ คุณรัตติยา เพราะนักศึกษามาชวนอาจารย์ออกจากรั้วมหาวิทยาลัย (ทั้งที่ไม่ค่อยกล้าออกเท่าไหร่เพราะกลัวระเบิด)
ขอบคุณครับที่เข้ามาทักทาย