GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

วันนี้หรือวันไหน ไม่มีใครเห็นนายอีก

แม้ว่าฉันและเธอจะอยู่คนละภพกันแต่ฉันยังคิดถึงเธอ
     "ไม่อยากกลับไปฝึกงานเลยว่ะ มันทั้งไกล ทั้งเหนื่อย"

เป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของ นะ เพื่อนที่เรียนในมหาวิทยาลัยด้วยกันมา เข็มนาฬิกามันช่างเดินเร็วเหลือเกินไม่เคยหยุดรอให้ผู้คนได้สัมผัสช่วงเวลาที่แสนดีอย่างเต็มที่ มันทำหน้าที่ที่นนุษย์มอบหมายให้ทำอย่างตรงไปตรงมา เวลาเกือบสี่ปีในรั่วแห่งปัญญาชนทำให้ผมได้เก็บเกี่ยวผลผลิตแห่งความรูผุ้และประสบการณ์ชีวิตอย่างเต็มที่

การฝึกประสบการณ์การทำงานของนิสิตชั้นปีที่สี่ได้เริ่ขึ้น นะ ตัดสินใจเลือกที่จะไปฝึกที่โรงเรียนม่อนแสงดาว จังหวัดเชียงรายโดยที่ไม่รับฟังกระแสเสียงทัดทานจากพ่อแม่และบรรดาเพื่อนในกลุ่ม

"ทำไมเลือกไปฝีกไกลจัง" ผมถามด้วยความสงสัยเพราะเพื่อนในกลุ่มกลสุดก็ไปฝึกกันแค่กรุงเทพ

"มันน่าอยู่ อากาศก็ดีด้วย และอีกอย่างหนึ่งก็จะได้ทำในสิ่งที่ฝันไว้ คือ เป็นครูดอย" เขาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

    "แล้วคิดว่าอาจารย์จะให้ไปหรอไกลออกอย่างนั้น" ผมถามต่อไปอีก

"ไม่มีปัญหาหรอกถ้าหากว่าเราบอกเหตุผลอาจารย์ให้ดี" เขาตอบด้วยสีหน้าเป็นกังวล

มันเป็นช่วงเวลาที่ตื่นเต้นและดีใจมากสำหรับนิสิตชั้นปีที่สี่ที่กลับมาสัมมนาระหว่างฝึกประสบการณ์ในการทำงานก่อนจะจบออกไปเป็นบัณฑิตที่สมบูรณ์ การแยกย้ายจากกลุ่มเพื่อนไปเพียงแค่สองดือนมันทำให้มีเรื่องราวให้มาเล่าสู่กันฟัง เรื่องราวหรือประสบการณ์ที่ได้จากการไปฝึกประสบแารณ์ที่ผ่านมาเกือบสองเดือนเป็นประเด็นหลักของการพูดคุยกันระหว่างกลุ่มเพื่อน

    ครั้งแรกที่ผพบนะ เขามีดวงหน้าที่อิดโรยแววตาของเขาดูหมองลงไปผิดแผกกว่าตอนที่เขายังไม่ได้ไปฝึกงานที่เชียงรายอย่างเห็นได้ชัด ตลอดระยะเวลาสี่วันที่เราได้เจอกันในระหว่างการสัมนา เราแลแเปลี่ยนประสบการณืที่แต่ละคนได้ประสบโดยมีน้ำเปลี่ยนนิสัยเป็นตัวกลาง มันทำให้ผมได้หวนคิดถึงวันเก่า ๆ ที่เพื่อนๆ มานั่งล้อมวงอยู่อย่างนี้เกือบจะทุกวันหยุดราชการก็ว่าได้

    "เป็นยังไงไปเป็นครูดอย สนุกไหม" ผมถามแบบแหย่ๆ

    "ก็ดีแต่มันเหนื่อย ไม่ใช่เหนื่อยในการทำงานนะ แต่เหนื่อยที่จะกลับมาบ้านนี่สิ ไกลเกือบ 800 กีโล" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

   "อดทนเอา แกได้เลือกแล้ว" ผมให้กำลังใจเขา

    "ก็ว่าจะอดทนเอานี่แหละ ถ้าเขาให้ทำงานที่นั่นก็จะทำเลย และจะกลับมาปีละครั้งพอ แล้วพวกแกถ้าคิดถึเรางก็ไปหาเรานะ เราคงไปหาใครไม่ได้หรอก เพราะมันไกล" คำพูดของเขาพลั่งพลูออกมาอย่างมากมาย

    ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกลับไปฝึกงานอีกหหนึ่งเดือนพวกเราก็พากันไปทำเรือ่งจบและถ่ายรูปสวมชุดครุยในสตูดีโอเกันอย่างสนุกสนาน แต่ความสุขที่เก็บเเอาไว้กลับไหลทะลักออกมาจนหมดเพราะโดนความทุกข์แย่งที่ไปเสียแล้ว สามวันให้หลัง นะ เพื่อนที่มีอุดมการณ์ที่แข็งแกร่งก็จากพวกเราไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว เขาจะไม่มาหาเราแล้ว หากเราคิดถึงเขา เราเองนี่แหละจะต้องไปหาเขา เขาตายด้วยอุบัติเหตุรถชน

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): อิสระชน
หมายเลขบันทึก: 75497
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)