โลกของ “การสื่อสารมวลชน” และ “การตลาด” กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อทางประวัติศาสตร์ การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพียงการเปลี่ยน “ช่องทาง” จาก “ออฟไลน์” สู่ “ออนไลน์” หากแต่เป็นการเปลี่ยน “โครงสร้างอำนาจการสื่อสาร” (Power Structure of Communication) อย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่ “สื่อมวลชน” เป็น “ผู้กำหนดวาระ” (Agenda Setter) และ “ผู้บริโภค” เป็นเพียง “ผู้รับสารแบบเฉื่อย” (Passive Audience) สู่ยุคที่ “ผู้รับสาร” กลายเป็น “ศูนย์กลาง” ของระบบนิเวศสื่อ
ปรากฏการณ์นี้นำไปสู่สิ่งที่เรียกว่า การล่มสลายและการกำเนิดใหม่ของระบบนิเวศสื่อ (Disruption & Rebirth of Media Ecosystem) ซึ่งส่งผลกระทบต่อทุกภาคส่วน ตั้งแต่องค์กรสื่อ ธุรกิจ แบรนด์ ไปจนถึงนักสื่อสารและนักการตลาด
การล่มสลายของสื่อดั้งเดิม: เมื่อ “ความคุ้นเคย” ไม่เพียงพออีกต่อไป
การล่มสลายของสื่อดั้งเดิม (Legacy Media) ไม่ได้เกิดจากเนื้อหาขาดคุณภาพ หากแต่เป็นเพราะการที่ ไม่สามารถตอบสนองวิถีชีวิตใหม่ของผู้คนได้ เนื่องจากระบบสื่อแบบเดิมถูกออกแบบมาในยุคที่ทรัพยากรการสื่อสารมีจำกัด (Media Scarcity) แต่โลกปัจจุบันคือ ยุคของสื่อมีจำนวนมาก (Media Abundance) ซึ่งผู้บริโภคมีตัวเลือกนับไม่ถ้วน
ดังจะเห็นได้จากกรณีของทีวีดิจิทัลไทยสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวเชิงโครงสร้างอย่างชัดเจน การประมูลใบอนุญาตในปี พ.ศ. 2556 มีผู้ประกอบการหลายรายเข้าร่วมประมูล จนสามารถสร้างรายได้รวมจากการประมูล สูงถึง 50,862 ล้านบาท แต่หลังจากประมูลได้ไม่กี่ปี ผู้ประกอบการต้องเผชิญกับ "มรสุมดิจิทัล" (Digital Disruption)ที่รุนแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้ ตั้งแต่ เม็ดเงินโฆษณาไม่มาตามนัด ต้นทุนมหาศาล และพฤติกรรมผู้ชมเปลี่ยน (Consumer Shift) คนเริ่มดูทีวีน้อยลง และหันไปใช้สมาร์ทโฟนแทน (Second Screen Behavior) ทำให้ทีวีดิจิทัลมาถึง "ช้าเกินไป" จนเกิดจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ มีผู้ประกอบการคืนใบอนุญาต เนื่องจากแบกรับภาระขาดทุนไม่ไหว รัฐบาลจึงใช้มาตรา 44 เพื่ออนุญาตให้คืนใบอนุญาตได้ โดยมี 7 ช่อง ที่ตัดสินใจ "โบกมือลา" จอดำไปเมื่อปี 2562
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะสมมติฐานที่เชื่อว่า “พฤติกรรมผู้ชมจะไม่เปลี่ยน” แต่ในความเป็นจริง เทคโนโลยีสมาร์ทโฟน อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง และโซเชียลมีเดีย ได้เปลี่ยนพฤติกรรมผู้บริโภคเร็วกว่าการวางนโยบายของรัฐ ประกอบกับปัจจัยจำนวนช่องที่มีมากถึง 24 ช่อง และราคาประมูลที่สูงจนเกินจริง จนส่งผลในเรื่องโครงสร้างรายได้ของทีวีไทยที่พึ่งพาโฆษณาเป็นหลัก ดังนั้นเมื่อผู้ชมย้ายไปอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน จึงทำให้เม็ดเงินโฆษณาก็ไหลตามไปด้วย
ความล่มสลายที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เพียงธุรกิจทีวี แต่คือ โมเดลการสื่อสารแบบผูกขาดการรับรู้ (Monopoly of Attention) ซึ่งเคยให้อำนาจสื่อหลักในการทำหน้าที่เป็นผู้คุมประตูข่าวสาร (Gatekeeper) และเป็นผู้กำหนดวาระทางสังคมแต่เพียงผู้เดียว เนื่องจากในอดีต สื่อหลักสามารถสร้าง "ความจริงชุดเดียว" ให้คนทั้งประเทศได้รับรู้พร้อมกัน แต่ในยุคแห่งความล้นทะลักของสื่อ อำนาจนี้ได้หลุดลอยจากมือมนุษย์ไปสู่อัลกอริทึมที่ปรับเปลี่ยนเนื้อหาตามความชอบส่วนบุคคล ทำให้ประสบการณ์ร่วมของสังคมแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ (Fragmentation)
ในปัจจุบัน ความท้าทายที่แท้จริง จึงไม่ใช่การเข้าถึงข้อมูล แต่คือการบริหารจัดการ "ความสนใจ" ของกลุ่มผู้รับสารเป้าหมายที่มีสื่อจำนวนมากให้เลือก และได้เปลี่ยนสถานะของผู้บริโภคจากผู้รับสารที่นิ่งเฉย (Passive Audience) มาเป็นผู้เลือกและผู้สร้างเนื้อหาเอง ส่งผลให้สื่อดั้งเดิมที่ปรับตัวไม่ทันต้องเผชิญกับวิกฤติศรัทธาและความไร้ตัวตน บทเรียนจากทีวีดิจิทัลไทยจึงย้ำเตือนว่า ในโลกที่ทุกคนสามารถมีสื่อในมือ การผูกขาดการรับรู้ด้วย “อำนาจทุน” หรือ “โครงข่ายแบบเดิม” นั้นเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป
Media Convergence: เมื่อเส้นแบ่งของสื่อไม่หลงเหลืออีกต่อไป
การหลอมรวมสื่อ (Media Convergence) คือ แนวคิดที่อธิบายสื่อหลากหลายประเภทที่เคยแยกออกจากกันในอดีต เช่น หนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ และคอมพิวเตอร์ มารวมตัวกันบนฐานของเทคโนโลยีดิจิทัลเพียงหนึ่งเดียว ทำให้พรมแดนระหว่างสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่หายไป แนวคิด Media Convergence จึงเป็นการอธิบายการหลอมรวมทั้ง สื่อ (Media) เทคโนโลยี (Technology) และผู้ใช้ (User)
ดังนั้น ในทุกวันนี้ โทรทัศน์จึงไม่ใช่ทีวี หนังสือพิมพ์ไม่ใช่ที่จะต้องอยู่ในรูปแบบกระดาษ และวิทยุก็ไม่จำเป็นต้องมีคลื่น ทุกสื่อถูกบีบอัดให้อยู่ใน “หน้าจอเดียว” คือ สมาร์ทโฟน ขณะเดียวกัน ผู้รับสารไม่ได้ทำหน้าที่เพียง “ดู” แต่ยัง “เลือก ตัดต่อ วิจารณ์ และส่งต่อ” ทำให้เกิดปรากฏการณ์ Prosumer (Producer + Consumer) ซึ่งเป็นพฤติกรรมของคนยุคใหม่ที่ไม่ได้ทำหน้าที่แค่ "ซื้อ" หรือ "เสพ" สินค้าและบริการเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีส่วนร่วมในการ "ผลิต" หรือ "สร้างมูลค่า" ให้แก่สิ่งที่ตนเองบริโภคด้วย
จากบริบทดังกล่าว ทำให้อำนาจการกำหนดวาระ จึงไม่ได้อยู่ที่ “สื่อหลัก” แต่กระจายไปยังแพลตฟอร์ม อัลกอริทึม และเครือข่ายของผู้ใช้
Attention Economy และภาวะสมาธิสั้นของมนุษย์ยุคดิจิทัล
ในโลกที่ข้อมูลทะลักทะลายล้น สิ่งที่หายากที่สุดไม่ใช่ข้อมูล แต่คือ “ความสนใจ” (Attention) จนทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า "เศรษฐกิจแห่งความสนใจ" หรือ Attention Economy ซึ่งเป็นแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ที่สามารถสรุปให้เข้าใจง่ายที่สุดคือ "ในโลกที่ข้อมูลมีมากเกินไป สิ่งที่หายากที่สุดไม่ใช่ข้อมูล แต่คือเวลาและความสนใจของผู้รับสาร" จนทำให้เกิดการแข่งขันกันแย่งชิงเวลา และอารมณ์ของผู้คน เนื่องจากช่วงสมาธิที่สั้นลงเหลือเพียงไม่กี่วินาที สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้สะท้อนว่ามนุษย์ “โง่ลง” แต่สะท้อนว่า สมองกำลังคัดกรองอย่างรุนแรง ดังนั้นเนื้อหาที่อยู่รอดจึงต้อง กระตุ้นอารมณ์อย่างรวดเร็ว เชื่อมโยงกับประสบการณ์ส่วนตัว และสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา ด้วยเหตุนี้คอนเทนต์ที่มีเนื้อหา "สั้น กระชับ และย่อยง่าย" หรือ Short-form Content ที่เน้นการส่งสารให้ถึงผู้รับสารภายในระยะเวลาอันสั้นที่สุด จึงต้อง “แม่นยำและเข้าใจมนุษย์สูงมาก”
นักสื่อสารยุคใหม่: จากผู้รายงานข้อเท็จจริง สู่ผู้สร้างความหมาย
ในปัจจุบันที่พรมแดนข้อมูลข่าวสารเปิดกว้างจนทุกคนสามารถเป็นผู้รายงานสถานการณ์ได้ทันทีผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน บทบาทของนักสื่อสารมืออาชีพจึงเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ จากเดิมที่เคยเป็นเพียง "ผู้ถ่ายทอดข่าว" หรือ “คนกลาง” ที่คอยบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น กลับกลายเป็นหน้าที่ที่เริ่มหมดความขลังลง เพราะในโลกที่ทุกคนรู้ข่าวสารพร้อมกัน ความหิวกระหายของผู้รับสารได้ขยับขยายไปสู่คำถามที่ลึกซึ้งกว่าเดิมว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นนี้มีความหมายอย่างไรต่อชีวิตของเขา" ด้วยเหตุนี้ นักสื่อสารยุคใหม่จึงต้องยกระดับตนเองขึ้นเป็น "ผู้ตีความโลก" ที่ไม่ได้ทำหน้าที่แค่ส่งต่อความจริงดิบ ๆ แต่ต้องเป็น “ตัวกรอง” ที่นำข้อเท็จจริงมาใส่บริบท วิเคราะห์ และร้อยเรียงชิ้นส่วนข้อมูลที่ดูกระจัดกระจายให้กลายเป็นภาพที่ชัดเจนและมีคุณค่า ดังนั้น “การสร้างความหมาย” จึงกลายเป็นอาวุธลับที่ทำให้สารนั้นโดดเด่นและมีพลังท่ามกลางกระแสคอนเทนต์ที่ถาโถมอยู่ตลอดเวลา
การเปลี่ยนผ่านบทบาทนี้ยังสอดคล้องกับแนวคิดนักสื่อสารที่มีทักษะหลากหลาย(Multi-skilled) หรือนักข่าวสะพายเป้ (Backpack Journalist) ซึ่งในอดีตอาจถูกมองว่าเป็นเพียงภาพสะท้อนของการทำงานหนักที่ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว แต่ในมิติของอำนาจ การสร้างสรรค์ยุคใหม่ สิ่งนี้คือ สัญลักษณ์ของการมีอำนาจควบคุมเรื่องเล่าได้อย่างเบ็ดเสร็จ เมื่อนักสื่อสารมีศักยภาพในการผลิตงานตั้งแต่ต้นจนจบด้วยตนเอง พวกเขาจะสามารถรักษาสารสำคัญให้คงความทรงพลังได้มากที่สุด โดยไม่ถูกลดทอนหรือบิดเบือนผ่านกระบวนการคัดกรองจากตัวกลางหลายชั้นเหมือนในอดีต ยิ่งเมื่อปัญญาประดิษฐ์หรือ AI เข้ามามีบทบาทในการจัดการงานที่ซ้ำซ้อน นักสื่อสารยิ่งต้องผันตัวจากการเป็น "ผู้ผลิต" ที่เน้นการสร้างชิ้นงานตามคำสั่ง ไปสู่การเป็น "ผู้ออกแบบประสบการณ์การสื่อสาร" ที่ต้องมองภาพรวมของปฏิสัมพันธ์และความรู้สึกของผู้รับสารเป็นหัวใจหลัก
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความเก่งกาจของเทคโนโลยี มนุษย์ยังคงมีจุดแข็งที่ AI ไม่อาจเลียนแบบได้ ซึ่งนักสื่อสารต้องดึงศักยภาพเหล่านี้ออกมาใช้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจบริบทที่ลึกซึ้งเพื่อให้สามารถตีความสถานการณ์ที่ซับซ้อนตามกาลเทศะได้อย่างแม่นยำ การอ่านอารมณ์มนุษย์เพื่อสร้างความเชื่อมโยงผ่านความเห็นอกเห็นใจที่เข้าถึงจิตใจผู้คน และที่สำคัญที่สุดคือ จริยธรรมการสื่อสารที่เป็นดั่งเข็มทิศในการคัดกรองความถูกต้องและรับผิดชอบต่อสังคม ทักษะเหล่านี้เองที่จะกลายเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้การสื่อสารในโลกยุคใหม่ไม่ใช่เพียงเรื่องของความเร็วหรือความล้ำสมัย แต่เป็นการสื่อสารที่มีจิตวิญญาณและสามารถสะกิดใจผู้คนได้อย่างแท้จริง
การตลาดยุคใหม่: จากการขาย สู่การสร้างคุณค่าร่วม
แนวคิดการตลาด 5.0 ไม่ใช่การปฏิเสธหรือลดทอนความสำคัญของเทคโนโลยีลง แต่เป็นการปรับทิศทางครั้งใหญ่สู่แนวคิดการใช้เทคโนโลยีเพื่อรับใช้มนุษยชาติ หรือTechnology for Humanity อย่างแท้จริง ในยุคนี้การตลาดถูกยกระดับจากการเป็นเพียงเครื่องมือสร้างผลกำไรเชิงพาณิชย์ ไปสู่การเป็นเครื่องมือทางสังคมและวัฒนธรรมที่ช่วยขับเคลื่อนคุณค่าบางอย่างให้แก่โลก ซึ่งหมายความว่าแบรนด์ไม่ได้มองแค่ตัวเลขในบัญชีอีกต่อไป แต่เริ่มตั้งคำถามว่าเทคโนโลยีที่ตนมีจะช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตหรือตอบสนองความต้องการที่ลึกซึ้งของมนุษย์ได้อย่างไร
หัวใจสำคัญของการเปลี่ยนแปลงนี้คือ การเปลี่ยนวิธีคิดจากโมเดลส่วนประสมทางการตลาด (Marketing Mix) หรือ 4P’s แบบเดิมที่เน้นตัวผลิตภัณฑ์และราคา ไปสู่ 4E’s ซึ่งเป็นการเปลี่ยนวิธีมองผู้บริโภคอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เคยมองลูกค้าเป็นเพียง "เป้าหมายการขาย" แต่แบรนด์ในยุคใหม่กลับมองเห็นลูกค้าในฐานะ "มนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ" ผู้มีความรู้สึก มีความกลัว มีความหวัง และมีตัวตนที่อยากให้คนมองเห็น ด้วยเหตุนี้ การสื่อสารจึงไม่ได้เน้นเพียงการโฆษณาชวนเชื่อ แต่เป็นการเข้าไปทำความเข้าใจและซึมซับเข้าไปในอารมณ์ความรู้สึกของผู้คน เพื่อให้แบรนด์กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มหรือแก้ปัญหาในชีวิตของพวกเขาได้
ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ได้นำไปสู่จุดสูงสุดของการตลาดที่เรียกว่า การสร้างความศรัทธาในแบรนด์ หรือ Evangelism ซึ่งก้าวข้ามขั้นของการซื้อซ้ำไปไกลมาก ในสภาวะนี้ผู้บริโภคไม่ได้เลือกซื้อสินค้าเพียงเพราะคุณสมบัติหรือราคาอีกต่อไป แต่เขารู้สึก "ศรัทธา" ในสิ่งที่แบรนด์ยึดถือ จนยอมรับแบรนด์นั้นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในอัตลักษณ์และตัวตนของพวกเขาเอง เมื่อถึงจุดนี้ ผู้บริโภคจะกลายเป็นแรงสนับสนุนที่เข้มแข็ง พร้อมที่จะปกป้องและบอกต่อเรื่องราวของแบรนด์ด้วยความเต็มใจ ราวกับว่าความสำเร็จของแบรนด์คือ ความสำเร็จของตัวเขาเองด้วย
การทำตลาดใช้ข้อมูลในการวางแผนมากขึ้น
การตลาดที่พึ่งพาเพียงข้อมูลจากลักษณะประชากรศาสตร์ (Demographics) ของกลุ่มเป้าหมาย เช่น ข้อมูล อายุ เพศ ที่อยู่ หรือรายได้ เปรียบเสมือนการมองมนุษย์ผ่านแผ่นกระดาษแบบสองมิติ ซึ่งให้ภาพที่แบนราบและขาดมิติของความเป็นจริง เพราะในชีวิตจริง คนสองคนที่มีอายุเท่ากันหรือประกอบอาชีพเดียวกัน อาจมีความคิด ความฝัน และวิถีชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง การสื่อสารที่ยึดติดอยู่เพียงข้อมูลผิวเผินเหล่านี้จึงไม่สามารถเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของผู้บริโภคในโลกยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยความหลากหลายได้อีกต่อไป
ในโลกยุคปัจจุบัน แบรนด์ที่ประสบความสำเร็จจึงต้องขยับไปมองและทำความเข้าใจ "ตัวตน" ในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยเฉพาะการเข้าถึง แรงขับทางอารมณ์ (Emotional Drivers) ที่เป็นตัวกำหนดพฤติกรรมการซื้อที่แท้จริง การรับรู้ถึง ความกลัว (Fear) และ ความกังวล ที่ซ่อนอยู่เพื่อเข้าไปเป็นผู้ช่วยแก้ปัญหาได้อย่างถูกจุด ตลอดจนการเข้าใจใน ความปรารถนา (Desire) และ ความหมายของชีวิต (Meaning)ที่ผู้บริโภคแต่ละคนยึดถือ เพื่อให้แบรนด์ไม่ได้เป็นเพียงผู้ขายสินค้า แต่เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มคุณค่าและเป้าหมายในชีวิตของพวกเขา
ด้วยเหตุนี้ แนวคิด Hyper-Personalization ที่ไม่ได้มองลูกค้าเป็นแค่ "กลุ่มเป้าหมาย" (Segment) อีกต่อไป แต่เป็นการมองลูกค้าเป็น "รายบุคคลที่มีความต้องการเฉพาะตัว" โดยการผสานพลังของข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data) ปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการประมวลผลแบบเรียลไทม์ เพื่อส่งมอบประสบการณ์หรือข้อเสนอที่ตรงใจที่สุด จึงไม่ใช่เพียงเรื่องของเทคนิคชั้นสูงหรือการใช้ระบบอัลกอริทึมที่สลับซับซ้อนเพียงอย่างเดียว แต่หัวใจสำคัญคือ "ความเข้าใจมนุษย์อย่างลึกซึ้งที่สุด" การที่แบรนด์สามารถนำเสนอสิ่งที่ใช่ ในเวลาที่เหมาะสม และตรงกับความรู้สึกในขณะนั้น คือผลลัพธ์จากการหยั่งลึกเข้าไปในจิตใจของมนุษย์ การตลาดในมิตินี้จึงไม่ใช่การรบกวน แต่เป็นการแสดงออกถึงความใส่ใจที่เปลี่ยนจากความสัมพันธ์เชิงพาณิชย์ให้กลายเป็นความผูกพันที่มีความหมายอย่างแท้จริง
Pop Mart & Labubu: เมื่อสินค้าเป็นเครื่องเยียวยาจิตใจ
ปรากฏการณ์ของ Pop Mart โดยเฉพาะ Art Toy ยอดฮิต อย่าง Labubu ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของกระแสของเล่นที่ผ่านมาแล้วผ่านไป แต่นี่คือตัวแทนของสินค้าที่ทำหน้าที่เป็นเครื่องเยียวยาจิตใจในยุคที่ผู้คนเผชิญกับความกดดันสูง ในความเป็นจริงแล้ว Labubu ไม่ได้ขายเพียงแค่รูปลักษณ์ของเล่นที่น่ารักหรือน่ากวนใจเท่านั้น แต่สิ่งที่แบรนด์ส่งมอบคือ "ความสุขเล็ก ๆ" ที่จับต้องได้ในโลกที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและการแข่งขัน การได้ลุ้นเปิดกล่องสุ่ม หรือการได้ครอบครองตุ๊กตาที่ชื่นชอบเปรียบเสมือนตั๋วเดินทางที่พาผู้ใหญ่ผู้มีภาระหนักอึ้งให้ได้กลับไปสัมผัสความรู้สึกไร้เดียงสา และมีความสุขแบบเรียบง่ายเหมือนในวัยเด็กอีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้ชื่นชมของสะสมบนโต๊ะทำงานก็ตาม
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้คือหัวใจสำคัญของแนวคิดเศรษฐกิจแห่งความสุข (Joy Economy) และวัฒนธรรมแห่งการเยียวยา (Healing Culture) ซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็วท่ามกลางสังคมที่ผู้คนเริ่มเปราะบางทางจิตใจและโหยหาการปลอบประโลม สินค้าในยุคนี้จึงไม่ได้ถูกประเมินค่าเพียงแค่ "ประโยชน์ใช้สอย" แต่ถูกตีค่าด้วย "พลังในการบำบัดอารมณ์" นอกจากนี้ การสะสมหรือการห้อย Labubu ไว้กับกระเป๋ายังทำหน้าที่เป็นการยืนยันตัวตนทางสังคมและการแสดงออกถึงรสนิยมในกลุ่มวัฒนธรรมเดียวกัน ทำให้ผู้ครอบครองรู้สึกถึงการมีส่วนร่วมและมีพื้นที่ยืนในสังคมที่มีความสนใจคล้ายคลึงกัน
โดยสรุปแล้ว ความสำเร็จของ Pop Mart และ Labubu คือภาพสะท้อนว่าสินค้าในโลกยุคใหม่ได้ขยับขยายบทบาทจากวัตถุเพื่อการใช้งาน (Functional Object) ไปสู่การเป็นสื่อกลางทางอารมณ์ (Emotional Medium) ที่ทำหน้าที่เชื่อมโยงความรู้สึก ความหวัง และตัวตนของผู้คนเข้าด้วยกัน นักสื่อสารและการตลาดที่เข้าใจมิตินี้จะพบว่า การสร้างความหมายที่กินใจและสามารถซับน้ำตาหรือสร้างรอยยิ้มให้แก่ผู้บริโภคได้ คือกุญแจสำคัญที่ทำให้แบรนด์ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ถูกซื้อ แต่เป็นสิ่งที่ถูกรักและถูกยอมรับให้เป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตอย่างแท้จริง
การล่มสลายของสื่อดั้งเดิมไม่ใช่จุดจบ แต่คือการเปิดทางให้การสื่อสารรูปแบบใหม่ที่มนุษย์เป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง จาก Marketing 5.0 และแนวโน้มสู่ Marketing 6.0 ชี้ให้เห็นว่า โลกธุรกิจไม่อาจแยกออกจากโลกอารมณ์และคุณค่าของผู้คนได้อีกต่อไป ผู้ที่อยู่รอดในยุค Media Convergence ไม่ใช่ผู้ที่ครอบครองสื่อ แต่คือผู้ที่ เข้าใจมนุษย์ เข้าใจอารมณ์ และเข้าใจความหมายของการเป็นมนุษย์ในยุคดิจิทัล ได้ลึกซึ้งที่สุด........
