บทกวีหนึ่ง ซึ่งค้นพบ

บังเอิญ (ที่อาจจะไม่บังเอิญ) เข้าไปพบกวีบทนี้ใน Comment บน Youtube อยากเก็บเอาไว้ เพราะจำได้ว่า ครั้งหนึ่งและครั้งนี้ ตัวเองชอบอ่านบทกวี

ลงชื่อผู้แต่งว่า “ใบไผ่” ส่วนชื่อบทกวีไม่ปรากฎ

.. ..

หยาดน้ำย้อยคล้อยหล่นยลแผ่นผา

หยดล้านคราถาโถมโหมสู่หมาย

เกิดละอองฟองงามพรางพร่างพราย

ปานเรี่องหลายหลากล้นบนแผ่นดิน

..

ก่อเกิดกาลสานสากล้าชีวิต

ก่อลิขิตขีดท้าคราถวิล

ก่อรกร่างสร้างถ่อล้อชีวิน

ก่อเกิดศิลปผินค่าฟ้าก้มมอง

..

แผ่นดินกว้างทางหนสกลหมาย

เยียบย่างกายไพศาลแผ้วพานผอง

ฝันพลิกผืนคืนดินถิ่นเรืองรอง

ให้ทุกข์ตรอมตรมหายมลายพลี

..

น้ำหยดบ่งหล่อเลี้ยงเรียงชีวิต

เลาะระรินหินกร่อนล่อนหลีกหนี

เกิดเป็นธารลานล่องส่องชีวี

กำเนิดมีศรีสมลมหายใจ

..

เรื่องราวขานกาลคนชนหม่นหมอง

เรื่องราวของผองผู้รู้สดใส

ล้วนย่างเท้าก้าวเดินห่อนเหิรไป

เกิดเป็นเจ้าบ่าวนายไพร่แผ่นดิน

..

แหนคอตั้งหยั่งฟ้าหาวิหค

บินโผผกหกเหิรเพลินใจผิน

หากล้าอ่อนผ่อนลาถลาบิน

ลงดื่มกินรินน้ำฉ่ำชื่นใจ

..

ลมหายใจของเราเท่านี้แหละ

เพียรเฝ้าแหนแลหาถึงคราใหน

วิหคเหิรเพลินฟ้ามาแต่ไกล

ก็หาใช่ได้อยู่คู่ฟ้าชม

..

เช่นเฉกเราเผ่าผองครองแห่งหน

แบ่งชั้นชนลดหลั่นอันขื่นขม

อยากเทียมเท่าเหล่าล้วนถ้วนทั่วคน

รินหัวใจลงหนให้ชนแล

..

หยาดหยดน้ำฉ่ำลงยังคงหล่น

ล้างความหม่นหมองมัวทุกบ่วงแผล

ก้มลงดื่มด่ำน้ำลำธารแล

ใสสดแท้แย้มเห็นเป็นตนตัว

.. ..

แหล่งอ้างอิง

เพลง “ใกล้ตาไกลตีน” ของ “วงคาราวาน”

https://www.youtube.com/watch?v=eGmh7rZUsUI

.. ..