เล่าเรื่อง...รั้ว
การเป็นข้าราชการทั้งสองคน ภายในบ้านหลังเดียวกันก็ดีไปอย่าง จะได้ช่วยกันทำมาหากิน เก็บหอมรอมริบเงินทองเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น ไม่ต้องพึ่งพาสถาบันทางการเงินใดๆ
อาจจะมีความพร้อมล่าช้าสักหน่อย ถ้าจะต้องใช้เงินเพื่อสนองความต้องการเรื่องครุภัณฑ์ ที่ดินและสิ่งก่อสร้าง ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้น ก็ต้องอดทนกับคำว่ารอคอย ค่อยเป็นค่อยไปเป็นดีที่สุด
แต่เมื่อมีบ้านก็ต้องมีรั้ว เพื่อความมั่นคงและปลอดภัย ปล่อยเวลาล่วงเลยมาได้กว่า ๒๐ ปี อันนี้ก็ถือว่าไม่ธรรมดา น่าจะมีปัญหาและอุปสรรคบ้างเล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องยิบย่อยชวนให้ขบขันเสียนี่กระไร
ผมผ่านเรื่องยุ่งยากในโรงเรียนขนาดเล็กมาอย่างโชกโชน เป็นเรื่องปกติธรรมดาของผู้บริหารที่อยู่นานถึง ๑๗ ปี กว่าจะได้อาคารเรียนและบ้านพักครู ต้องเรียนรู้และสู้งานพอสมควร
มุ่งมั่นตั้งใจจะทำโรงเรียนให้เกือบพร้อมก่อนเกษียณ ได้สร้างรั้วหน้าโรงเรียนเอาไว้เป็นที่ระลึกก็ถือว่าดีแล้ว โดยอาศัยการสนับสนุนช่วยเหลือจากญาติสนิทมิตรสหาย ได้ภาคเอกชนและชุมชนเข้ามาร่วมด้วยช่วยกัน จึงสร้างรั้วได้สำเร็จเรียบร้อย
แต่รั้วบ้านก็ยังคงค้างคา เขียนฝันไว้ข้างฝาจนลบเลือนไปหมดแล้ว เคยคิดแบบฟันธงไว้ว่า ๕ ปีก่อนปลดเกษียณ รั้วบ้านในทุ่งดินดำรีสอร์ตจะต้องเสร็จ จะสวยไม่สวยก็ช่างเถิด
ในที่สุดก็ทำได้ แต่ไม่ใช่รั้วบ้าน กลายเป็นรั้วโคกหนองนาสวนป่าในฝัน ที่มีความสำคัญมากกว่า แม้ว่าจะมีคันคลองไส้ไก่ขวางกั้นแล้ว แต่ที่ดินบางส่วนอยู่ติดถนนเกินไป ความปลอดภัยจึงต้องมาก่อน
ผมยังไม่ทิ้งงานสร้างรั้วแห่งประชาธิปไตย ขอเก็บเงินต่อไป ขณะเดียวกันก็ค้นหาแบบรั้วไปด้วย แล้วขอเสียงส่วนใหญ่สนับสนุน ทุกคนเห็นชอบรั้วในแบบของผม ยกเว้นเสียงเดียวที่ไม่เห็นด้วย เธอบอกไม่สวยและไม่ถูกใจ เรื่องรั้วจึงต้องพับเก็บเข้าลิ้นชักในทันที
ถ้างั้นก็ต้องให้เธอผู้เป็นที่รักของครอบครัวคิดแบบเองเสียแล้ว นางให้ผมขับรถตระเวนไปดูบ้านนั้นซอยนี้ จนนับครั้งไม่ถ้วน เธอสนใจตั้งแต่รั้วไม้เชอร่า ไปจนถึงรั้วม้าคาวบอย แล้วมาจบลงที่รั้วเสาคอนกรีตติดตะแกรงลวดที่แข็งแรง เพื่อมิให้เจ้ากิ๊ก กี้ โก สามสาวจอมซนมุดออกไป
แต่แล้ว..เธอก็เปลี่ยนใจไม่ยอมอนุมัติโครงการฯ ไม่สานต่อรั้วบ้านอีกเลย โดยให้เหตุผลสั้นๆว่า รอพี่สาวกลับจากต่างประเทศ แล้วเมื่อพี่สาวซื้อบ้านน๊อคดาวน์มาวาง เราจะสร้างรั้วไปพร้อมๆกัน
รั้วจึงต้องรอไปก่อน จนถึงวันที่ต้องเกษียณ ทางราชการให้เงินก้อนใหญ่ ผมก็เลยเอาไปสร้างบ้านให้ลูกๆอยู่ที่โคกหนองนา สร้างสิ่งที่อำนวยความสะดวกให้ลูกๆอย่างครบครัน
จากนั้น..พี่สาวก็บินกลับมา ใช้เวลากว่า ๓ เดือนรีโนเวทที่ดินภายในสวนเพื่อสร้างบ้านและพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างสวยงาม พร้อมรั้วรอบขอบชิดที่ปลอดภัยและมั่นคงยิ่งนัก
ผมไปยืนมองรั้วบ้านพี่สาวที่อยู่ใกล้กัน แล้วหันมามองหน้าคนในบ้าน ผมหัวเราะเบาๆ พอให้เธอได้ยิน เธออมยิ้มก่อนที่จะเดินผละออกไป เหมือนจะเข้าใจว่าผมคิดอะไรอยู่
สัปดาห์ต่อมา ผมไปส่งพัสดุที่ไปรษณีย์ ให้เธอนั่งรออยู่ในรถ ประมาณ ๑๐ นาที ผมกลับเข้ามาที่รถ ไม่ทันที่จะขับเคลื่อนรถออกไป เสียงเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ออกอาการตื่นเต้น
“แม่ได้แบบรั้วบ้านแล้วนะพ่อ เอารั้วแบบไปรษณีย์นี่แหละ” ว่าแล้วเธอก็ถ่ายรูปรั้วตรงหน้าเสียงดังแชะ
“ฮ้า รั้วแบบไปรษณีย์นี่นะ” ผมอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ
ชอบรั้วอิฐบล๊อคแบบนี้ก็ไม่บอก ขับรถผ่านรั้วนี้มาเกือบ ๒๐ ปี ใครจะไปคิดว่าจะเป็นต้นแบบของรั้วที่บ้าน วันนี้ผมจึงเริ่มลงมือจัดสร้างให้ บทจะง่ายก็ง่ายซะงั้น เฮ้อ..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๔ ธันวาคม ๒๕๖๗
