หัวใจครู....
มนุษย์ทุกคนมีข้อด้อย เมื่อเจอข้อด้อยจงรีบปรับเปลี่ยนแก้ไข หากเปลี่ยนไม่ได้ก็จงยอมรับมัน เพราะความไม่สมบูรณ์ ก็เป็นความสมบูรณ์ชนิดหนึ่ง...
ผมประสบกับตัวเอง ที่ไม่ชอบการบริหารโรงเรียน เพราะผมเคยเป็นนักวิชาการ (ศน.) ปรารถนาที่จะอยู่ในสายสำนักงานการประถมฯ เป็นผู้บริหารระดับสูงให้จงได้
เมื่อสอบได้ในก้าวแรกที่ต้องตัดสินใจ ผมกลับมาเลือกครอบครัว เพื่ออยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาที่โรงเรียน กลับมาหาความสุขสงบและพอเพียง ยอมรับงานบริหารโรงเรียนที่ผมไม่ถนัด
ด้วยการเรียนรู้และสู้กับงาน จึงผ่านมาได้ ถึงแม้จะไม่ทุลักทุเล แต่บางแง่มุมก็เลือดตาแทบกระเด็นเหมือนกัน อาศัยที่คนใกล้ชิดคอยดูแล และผู้ใหญ่ใจดีคอยช่วยเหลือ ผมจึงรอดมาได้
แบบที่ไม่นำพาโรงเรียนขนาดเล็กลงไปในหุบเหวของการยุบควบรวม ใช้การเรียนการสอนเป็นหลัก เพื่อท้าพิสูจน์ว่าโรงเรียนเล็กๆก็พัฒนาสู่คุณภาพได้ ถ้าใช้หัวใจนำพา ใช้ศรัทธานำทาง
คุณภาพในตอนนั้นอาจมองได้ใน ๒ นัยสำคัญ คือเด็กอ่านออกเขียนได้ และมีจำนวนเด็กเพิ่มขึ้น นี่คือสภาพเชิงประจักษ์ที่ผมเคยทำได้ ในท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ สะอาด ร่มรื่นและสวยงาม
เมื่อทุกอย่างเป็นปัญหาและอุปสรรค ขาดแคลนครู และห้องเรียน ก็ต้องมาดูบริบทโรงเรียน ทำเรื่องง่ายๆใกล้ตัวก่อน ทำจากเรื่องเล็กๆที่ตัวเองถนัด ตลอดจนศึกษาความต้องการของผู้ปกครองว่าต้องการอะไร ที่เขาจะไม่จากเราไปสู่โรงเรียนอื่น
ผมไม่เคยคิดการใหญ่ แบบเตี้ยอุ้มค่อม หรือเห็นข้างขี้ขี้ตามช้างอยู่ร่ำไป เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด ด้วยการทำให้ดูอยู่ให้เห็นเป็นแบบอย่าง ทั้งในและนอกโรงเรียน สร้างการยอมรับให้ได้
ด้วยการคิดนอกกรอบบ้าง อย่านำนโยบายจากข้างบนมากล้าวอ้างและพันธนาการตัวเอง การประยุกต์และบูรณการงานทั้งระบบ เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
อย่ากลัวเรื่องหลักสูตรฯ ๘ สาระเป็นเรื่องที่ปล่อยวางได้ เพียงแค่ให้น้ำหนักไปที่ ภาษาไทยกับคณิตศาสตร์เท่านั้น เมื่อเด็กอ่านคล่องเขียนคล่อง เขาจะเรียนรู้ได้ทุกอย่าง ไม่เป็นที่หนักใจของครูและผู้ปกครอง
การจะนั่งอยู่กลางใจผู้ปกครองย่อมทำได้ไม่ยาก ถ้าครูตั้งใจจริง เพราะผู้ปกครองต้องการให้ลูกหลานอ่านหนังสือให้ฟัง ทำการบ้านให้ดู...ถ้าเด็กทำไม่ได้ เพราะอ่านไม่ออก ทุกอย่างก็จบ
ทุกวันนี้..โรงเรียนไปทำเรื่องอื่นที่ไม่ใช่งานสอนจนเยอะเกินพอดี จึงมีเสียงกล่าวอ้างว่าไม่พร้อมอยู่ร่ำไป ทั้งที่โรงเรียนเล็กๆหลายหมื่นโรง จำนวนครูและเด็กในห้อง ก็สมเหตุสมผลกันพอสมควร
จึงอยากจะฝากไว้ อย่ารอให้อะไรพร้อมก่อนแล้วค่อยลงมือทำ การพัฒนาคุณภาพผู้เรียน มันไม่มีทางพร้อม เพราะหนึ่งในเงื่อนไขที่เป็นความจริงของโลกคืออุปสรรค ฉะนั้น ตอนนี้จงเริ่มลงมือทำ..
เมื่อคุณก้าวผ่านไปหนึ่งก้าว คุณจะกลายเป็นคนที่ยิ่งเข้มแข็ง ยิ่งชำนาญ ยิ่งเชี่ยวชาญ ยิ่งเชื่อมั่น และอีกไม่นาน คุณจะยิ่งพบกับความสำเร็จ
ผมเคยคิดและทำมาแล้ว.. “ตั้งใจทำในสิ่งที่คนอื่นไม่อยากทำในวันนี้ วันพรุ่งนี้ คุณจึงมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี...”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๙ กรกฎาคม ๒๕๖๗
