หลายคนแม้ว่าจะอ่านจนบรรลุวัตถุประสงค์แล้วก็ตาม ก็ยังต้องพัฒนาตนต่อไป ใช้หนังสือเป็นเครื่องมือเพื่อมุ่งสู่สัมฤทธิผลสูงสุดของชีวิตที่ลิขิตไว้ ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละคน

เกษียณกับหนังสือ..

            ย้อนไปในวัยเยาว์ ชีวิตที่ไม่เคยรู้จักคำว่าแสงสี ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าสักอย่าง ณ ตอนนั้นครอบครัวสงบเงียบและเรียบง่ายดีเหลือเกิน

            หน้าที่หลักคือเรียนหนังสือ หน้าที่รองคือช่วยทำงานบ้าน ทั้งพ่อแม่และครูอาจารย์จะพร่ำสอนอยู่เสมอให้เป็นเด็กดี คำว่าเด็กดี จำได้อย่างขึ้นใจเลยว่าจะต้องไม่ดื้อ ต้องว่านอนสอนง่าย

            พ่อแม่บอกอะไรก็ต้องฟังและทำตาม ตลอดจนอย่าให้พ่อแม่ต้องพูดซ้ำหลายครั้ง

            สิ่งที่จดจำไม่รู้ลืมก็คือ พ่อแม่จะให้อ่านหนังสือ อ่านเรื่อยมาแบบที่ไม่ต้องบังคับ โดยอาศัยแสงไฟจากตะเกียงและเทียนไข คิดถึงคราใด ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นควันกรุ่นๆ แต่อบอุ่นในหัวใจยิ่งนัก

            พื้นฐานการอ่านที่เข้มแข็งในเวลานั้น ทำให้ผมอ่านหนังสือเก่งมาจนถึงทุกวันนี้ แม้จะผ่านช่วงเวลาที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่งมาหลายครั้งหลายคราก็ตาม

            แต่ด้วยความเป็น “นักอ่าน” ก็สามารถเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง

            ผลพวงที่ได้จากการอ่านหนังสือของผมก็คือ การจับประเด็นที่เป็นความคิดรวบยอด การจัดลำดับความคิดที่เป็นระบบ ช่วยสร้างเสริมประสบการณ์ที่หลากหลายและช่วยสร้างความรู้ความจำได้เป็นอย่างดี มีพัฒนาการด้านทักษะการอ่านมากยิ่งขึ้น

            อ่านหนังสือจนเป็นนิสัย ทำให้สอบผ่านได้บรรจุเป็นข้าราชการครู ต่อมาก็ยังไม่ทิ้งตำรับตำรา หาเวลาอ่านหนังสือเรื่อยมาเพื่อพัฒนาตน พัฒนางาน จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ

            จึงมั่นใจที่จะพูดว่า อาชีพครูทุกสายงานไม่ว่าใครก็ตาม ทั้งสายผู้สอนและสายบริหาร ล้วนผ่านการอ่านหนังสือมาอย่างโชกโชนและด้วยความอดทนทั้งสิ้น น้อยคนนักที่จะเก่งโดยธรรมชาติ

            ไม่ว่าจะเกียรตินิยมมาจากไหน จะเก่งกาจปานใด ไม่มีใครเลยที่จะไม่อ่านหนังสือ

            หลายคนแม้ว่าจะอ่านจนบรรลุวัตถุประสงค์แล้วก็ตาม ก็ยังต้องพัฒนาตนต่อไป ใช้หนังสือเป็นเครื่องมือเพื่อมุ่งสู่สัมฤทธิผลสูงสุดของชีวิตที่ลิขิตไว้ ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละคน

            การเสพติดหนังสือจึงมีประโยชน์ ช่วยพัฒนาสมองและช่วยให้เกิดการเรียนรู้ที่กว้างไกล ปัจจุบันเด็กไทยอ่านหนังสือ(เป็นเล่ม)น้อยลง อ่านโทรศัพท์มากขึ้น จึงน่าเป็นห่วงเรื่องการคิดวิเคราะห์ การจัดระบบความคิด ที่จะต้องใช้เหตุใช้ผล มากกว่าการใช้อารมณ์และความรู้สึก

            ทุกวันนี้ผมยังคงอ่านหนังสือต่อไป อย่างน้อยก็ช่วยให้ห่างไกลจากโรค”อัลไซเมอร์” ไม่ต้องละเมอเพ้อหาว่าอยากไปโน่นไปนี่ บางทีการได้อยู่กับหนังสือ ก็ดูเหมือนว่าตัวเองได้ท่องไปในโลกกว้าง

            เพียงแต่อาจจะรู้สึกอ้างว้างบ้าง...เท่านั้นเอง

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๘  ตุลาคม  ๒๕๖๖