วันวานที่ผ่านมา..ประชุมผู้อำนวยการสถานศึกษา ท่านผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่ฯ ซึ่งเป็นประธานในที่ประชุมเน้นย้ำนโยบายให้โรงเรียนสะอาดร่มรื่นและเป็นระเบียบเรียบร้อย
โดยเฉพาะการเตรียมการก่อนเปิดภาคเรียนที่ ๒ ปีการศึกษา ๒๕๖๕ ที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ท่านห่วงใยและเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อทราบว่าหลายโรงเรียนยังปล่อยปละละเลย
รวมไปถึงเรื่องการประชุมครูและคณะกรรมการสถานศึกษาฯที่โรงเรียนต้องดำเนินการเพื่อสื่อสารและทำความเข้าใจให้ตรงกันเพื่อการบริหารจัดการและนำไปสู่คุณภาพการเรียนการสอน
ฟังแล้วก็รู้สึกสบายใจ เพราะตั้งแต่ปิดภาคเรียนวันแรกจนถึงวันนี้ ไปโรงเรียนเพื่อเตรียมการอยู่ทุกวัน ไม่เคยได้หยุดหย่อน ตามแบบฉบับของโรงเรียนเล็กๆที่มีบุคลากรไม่มากนัก
ในความเป็นจริงก็คือพร้อมที่จะเปิดเรียนได้หลายวันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอาคารสถานที่และสิ่งแวดล้อม ตลอดจนแหล่งเรียนรู้ด้านการเกษตรของโรงเรียน ก็พร้อมเช่นเดียวกัน
ภูมิใจในตนเองที่ทำได้ ความรู้สึกภายในใจ ต้องขอบคุณครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ ในสมัยที่เริ่มต้นรับราชการครู ท่านเหล่านั้นเป็นบุคคลต้นแบบ ให้เห็นภาพการทำงานที่ดีงาม
ขอบคุณท่านหัวหน้าการประถมศึกษาอำเภอฯหลายท่าน ในช่วงที่ผมมีโอกาสเป็นศึกษานิเทศก์ ท่านหัวหน้าได้สั่งการให้ลงไปดูโรงเรียนในสังกัดว่ามีความพร้อมมากน้อยแค่ไหน
ต่อมาเมื่อเข้าสู่ตำแหน่งผู้บริหารสถานศึกษา ท่านหัวหน้าการประถมฯ ผู้บังคับบัญชาก็ได้ให้ความสำคัญกับการเตรียมความพร้อมก่อนเปิดเรียน มันจึงเป็นภาพจำฝังใจที่ไม่เคยละเลย
๑๖ ปี ๓ เดือน...กับการปิดเทอมปีละ ๒ ครั้ง จึงยิ่งกว่าตระหนัก รักที่จะทำเรื่องนี้เป็นที่สุด ทั้งงานซ่อมแซม บำรุงรักษา พัฒนาให้สะอาด ร่มรื่นและสวยงามเป็นปัจจุบัน
ในวันประชุม ท่านผอ.เขตฯเปรยว่าจะเปิดเรียนแล้ว บางโรงเรียนหญ้ายังรกรุงรัง เหมือนจะรอให้เปิดเรียนก่อนค่อยทำ ฟังแล้วเข้าใจได้ในทันที ถึงความรู้สึกของครูในโรงเรียนบางโรง
ที่ไม่มีผู้บริหาร ไม่มีนักการภารโรง จำนวนครูและเด็กก็มีอยู่ด้วยกันไม่กี่คน มันจึงดูยากลำบากจริงๆที่จะขับเคลื่อนโรงเรียนให้พร้อมไปในแต่ละเรื่องราว
กรณีบ้านหนองผือ ก็ไม่ได้แตกต่างจากโรงเรียนเหล่านั้นเลย เพียงแต่ความเป็นผู้นำ ต้องทำวิกฤติให้เป็นโอกาส มิอาจใช้การสั่งการเท่านั้น แต่หลายครั้งต้องลงมือทำเองด้วยความรักและศรัทธาในองค์กร
ก่อนปิดภาคเรียน ได้ประชุมคณะกรรมการและคณะครูไปแล้ว วันที่ ๓๑ ตุลาคม นัดประชุมครูอีกครั้ง เพื่อแจ้งข้อราชการของเขตฯ จากนั้นเปิดเรียนตามระเบียบปฏิบัติ คือวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๕ ไม่ต้องเปิดเรียนเพื่อเตรียมการใดๆ พร้อมก็คือพร้อมนั่นเอง
วันนี้..หลังจากประเมินตนเองว่าพร้อมแน่นอนแล้ว ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โทรมาจากฝ่ายบุคคลของเขตพื้นที่ฯ เสียงน้องผู้หญิงชัดเจนอยู่ในสาย “ท่าน ผอ.ชยันต์ ใช่ไหมคะ”
“ครับ ผมเองครับ มีอะไรหรือครับ” “ท่าน ผอ.จะเกษียนปีหน้าใช่ไหมคะ” “ครับ”
“ผอ.ต้องขอเครื่องราชย์อิสริยาภรณ์ชั้นสายสะพายในปีนี้นะคะ หมดเขตวันจันทร์ค่ะ”
“ครับ รับทราบครับ ขอบคุณครับ”
จริงๆ ผมพูดคำว่าขอบคุณกับน้องไปหลายคำ รู้สึกชื่นชมน้องฝ่ายบุคคลที่โทรเตือนมา บางเขตพื้นที่ฯเรื่องแบบนี้เป็นหน้าที่ของผู้ขอที่ต้องทำการบ้านกันเอง
ผมทราบดีถึงเรื่องกำหนดเวลาและเงื่อนไขการขอเหรียญตรา แต่สำหรับสายสะพาย คิดแต่ว่าเกษียณแล้วจึงได้ แล้วนี่ยังไม่เกษียณ ถ้าขอไปผิดจังหวะ จะเป็นเรื่องน่าอับอายเสียมากกว่า
เสมือนว่าฟ้ามีตา ที่ช่วยนำพาให้ไม่พลาดโอกาสที่พึงมีพึงได้ ประทานกำลังใจให้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ ทำงานอย่างมีความสุข สนุกกับการทำงาน อย่างน้อยในบั้นปลาย ก็ยังมีรางวัลแห่งชีวิต...ไว้ให้ภาคภูมิใจ
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๘ ตุลาคม ๒๕๖๕
ยินดีด้วยนะคะ