ปัญหาสังคมจะหมดไปถ้าเข้าใจ
สัจธรรมของชีวิตและมีเมตตาธรรม
ปัญหาสังคมจะหมดไปถ้าเข้าใจสัจธรรมของชีวิต มีเมตตาธรรม
ดร.ถวิล อรัญเวศ
ปัญหาพื้นฐานของสังคมในสังคมทุกหนทุกแห่ งตลอดทุกหย่อมหญ้า ย่อม
ตกอยู่ในสภาพคล้าย ๆ กัน คือ
แย่งอาหารกันกิน
แย่งแผ่นดินกันอยู่
แย่งคู่พิศวาส
และแย่งอำนาจกันปกครอง
แย่งอาหารกันกิน
เพราะโอกาสและคุณภาพชีวิตคนเราไม่เท่ากัน มีทั้งยากดี
มีจน บ้างมีโชค บ้างอับโชค ก่อให้เกิดปัญหาอาชญากรรม ลักเล็กขโมยน้อยก็มี
แย่งแผ่นดินกันอยู่
เพราะที่อยู่อาศัย รวมทั้งพื้นที่ดินนับวันจะถูกจำกัด เพราะ
คนเริ่มมีมาก ไม่พอกัน ใครมีบ้านอยู่พอได้ซุกหัวนอนก็ดีไป แต่ถ้าใคร ๆ ที่ยังไม่มีนี้แหละคือความทุกข์ยากลำบากในการดำรงชีวิต
แย่งคู่พิศวาส
คือ บางคนก็ชอบพอในคนรักเดียวกัน ชอบคนสวย ชอบคนรวย
เพื่อจะได้มีชีวิตที่ดี หรือบางคนได้คู่ชีวิตที่ถูกใจ แต่มีอาการหึงหวง ถึงกับทำร้ายคนรัก ฆ่าคนรักจนตายก็มี
แย่งอำนาจกันปกครอง
เพราะอำนาจเป็นใหญ่ในโลก ใคร ๆ ก็อยากดี อยากเด่น แต่ต้องประกอบด้วยคุณธรรม ถ้าไม่ประกอบด้วยคุณธรรม ได้มาผิดลู่ผิดทาง
นี้แหละคือหายนะทางสังคม และเป็นปัญหาจนต้องฆ่ากันตายก็มี
ปัญหาสังคมจะหมดไปถ้าเข้าใจสัจธรรมของชีวิต
ปัญหาทุกปัญหาจะหมดไป ถ้าเข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิต
สัจธรรมของชีวิต คือ คนเราเกิดมา มาตัวเปล่า ต้องมาหาเอาบนโลกนี้คนขยันย่อมหาทรัพย์ได้ ที่ใดมีคน ที่นั้นมีเงิน
ทำอย่างไรจึงจะทำให้คนเขาควักเงินจากกระเป๋าของเขามาสู่กระเป๋าของเราได้ นี้แหละเป็นสิ่งสำคัญ
แน่นอน เราต้องขยันทำมาหากิน ขยันเท่านั้น ยังไม่พอ ต้องรู้จักเก็บหอมรอมริบ และก็ดำรงชีวิตแบบพอเพียง และต้องคบคนดีเป็นมิตร มีคู่ชีวิตคู่รักคู่ฮาที่เข้าใจในชีวิตและใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทเจียมเนื้อเจียมตัวเสมอ
โอกาสของคนเราไม่เหมือนกัน เพราะโลกนี้ต้องให้คนในโลกบริหารจัดการกันเอง ถ้าบริหารไม่ได้ ก็จะเกิดปัญหาสังคมตามมานั้นเอง
คนมีเงิน อาจถูกแย่งชิง ปล้นจี้ วิ่งราว
ต้องขจัดปัญหาความยากจนออกไปให้ได้
เมตตาธรรม ค้ำจุนโลก เอื้อเฟื้อแบ่งกัน ช่วยเหลือจุนเจือกัน แต่ไม่ใช่เป็นคนชอบขอร่ำไป ต้องใช้ชีวิตในทางสุจริต มีความเพียรพยายาม
คนเราเมื่อมาตัวเปล่า เวลาไปก็จะไปตัวเปล่าดังเช่นที่เรามา
ใครมีโชคดีมีบารมีแห่งชีวิต ต้องใช้ชีวิตไม่เพียงเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่ควรจะเอื้อเฟื้อต่อมหาชน ส่งเสริมคนที่ใฝ่ดีให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีดั่งเช่นที่เรามีเราได้
ปัญหาทุกปัญหาจะหมดไป ถ้ามีเมตตาธรรม เพราะเมตตาธรรมค้ำจุนโลกก่อให้เกิดความเข้าอกเข้าใจกัน ทำให้กันอยู่ร่วมกันของคนในสังคมมีสันติสุข
ใครพอมีโอกาสดี ก็ช่วยแบ่งโอกาสดันดีแก่คนที่ใฝ่หาโอกาสนั้นอยู่
อยากมีเงิน ต้องขยัน จะพานพบ
อยากเรียนจบ ต้องขยัน หมั่นศึกษา
อยากพบรัก ต้องหมั่นเพียร เวียนไปมา
อยากมีหน้า ต้องเสนอหน้า อาสางาน..
คติธรรม คำกลอน
จะไม่ติดเชื้อไวรัสโควิด19...
ถ้าเราใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ไม่ประมาท....
คะนอง อาจจะทำให้พลาด...
ประมาท อาจจะทำให้ถึงตายได้โดยง่าย...
ไม่มีบุญใด จะเป็นบุญใหญ่...
เท่ากับการที่เราได้ปฏิบัติธรรม..
นำชีวิตให้ถูกที่ถูกทาง...
คนเราทุกคนย่อมมีโอกาสทำผิดได้เสมอ...
เพราะฉะนั้น ต้องมีสติ คิดก่อนทำ...
มีสัมปชัญญะ รู้ตัวเสมอ ขณะทำ ขณะพูด...
มองให้ตลอดลอดแนว...
อย่าประมาท ระหว่างทางที่กำลังเดินไป...
อยากมีเกียรติ...อย่าเหยียดหยามผู้อื่น...
อยากหล่ออยากสวยงาม อย่าวู่วามโกรธง่าย...
อย่าหัวล้านเกินครู...
อย่าดูหมิ่นเงินน้อย...
อย่าคอยแต่วาสนา...
อย่าบ้าการพนัน...
อย่าคิดสั้นอยากรวยทางลัด...
อย่าทำอัตวินิบาตกรรม...
เพราะจะนำไปสู่ทุกภพทุกชาติ...
ดูช้างให้ดูหาง...
ดูนางให้ดูแม่...
ถ้าต้องการดูให้แน่...
อาจต้องดูที่แม่ยายด้วย...
ใจคนเราย่อมมีการผันแปรเสมอ...
ต้องตรวจให้เจอ...ถ้าเห็นอะไรผิดปกติ
ควรไตร่ตรองและแก้ไข...
ไม่ควรตัดสินใคร ถ้ายังได้ข้อมูลไม่ดีพอ...
เพราะอาจจะก่อให้เกิดการทำบาปโดยไม่รู้ตัว...
ให้ระวังเรื่องเงิน เพราะเงินดุจอสรพิษ...
ตกใส่เหล็ก เหล็กก็บิ่น...ตกใส่หิน หินก็ลอย...
ตกใส่หอย หอยก็อ้า...ตกใส่หญ้า หญ้าก็ตาย...
ตกใส่ทราย ทรายก็ทรุด...ตกใส่มนุษย์ก็อาจทำให้
มนุษย์ขาดคุณธรรม...
ระยะทางพิสูจน์ม้า...
กาลเวลาพิสูจน์คน...
การทำตนเสมอต้นเสมอปลาย...
จะทำให้คนทั้งหลายยอมรับและเชื่อถือ...
การเป็นคนโอบอ้อมอารี...
วจีไพเราะ สงเคราะห์ผู้คน
และเสมอต้นเสมอปลาย...
จะทำให้เป็นที่รักแก่ผู้อื่น...
ความหล่อความสวยไม่จีรัง...
แต่ความดีนั้น ยั่งยืน...
ทำดี อย่าท้อ..เพราะถ้าท้อแท้
จะทำให้พ่ายแพ้ต่อเหล่ามาร...
ทำอะไรที่ก่อให้เกิดสุขใจ...
ไม่ก่อความเดือดร้อนแก่ตนเอง
และผู้อื่น...นั้นคือการปฏิบัติธรรม...
ธรรมะย่อมรักษาผู้ปฏิบัติให้อยู่รอดปลอดภัย...
ฤกษ์ยาม อาจจะเป็นเพียงกำลังใจ...
ธรรมะ (ความดี) เป็น “อกาลิโก”...
ไม่มีฤกษ์ยาม ...ทำดีตอนไหนก็เป็น
ความดีตอนนั้น...
แม้คำจริง จะเป็นสิ่งที่ไม่ตายก็จริง...
แต่บางครั้ง คนพูดคำจริงอาจตายได้...
ดังนั้น ต้องไตร่ตรองและพินิจพิจารณา...
การรู้รักษาตัวรอด คือยอดคน...
ทำดี ดีกว่าขอพร..
พรแสวงมีค่ายิ่งกว่าพรสวรรค์
30 ฟ้าลิขิต แต่ 70 ต้องฝ่าฟัน...
ต้องสู้เท่านั้น จึงจะชนะ...
วันนี้หนึ่งวัน...
ดีกว่าพรุ่งนี้สองวัน...
พรุ่งนี้ไม่แน่....
มีอะไรจะเกิดประโยชน์แก่สังคม ประเทศชาติ
และตัวเอง ควรรีบทำเสีย อย่าผัดวัน...
คนคดไม่ดีแน่...
ไม้คด ยังพอใช้ทำขอ...
เหล็กงอ ยังพอใช้ทำเคียว...
แต่คนคดอย่างเดียว...
ใช้ทำอะไรไม่ได้เลย...
