ธมฺมนีติ ๓๗๑ ปกิณฺณกกถา
ภาษิตของพ่อ
ธมฺมนีติ ๓๗๑ ปกิณฺณกกถา
กฺวาติภาโร สมตฺถานํ กิํ ทูโร พฺยวหารินํ
โก วิเทโส สุวิชฺชานํ โก ปโร ปิยวาทินํ ฯ
กาพย์ยานี ๑๑
ผู้มีสามารถติด กอปรกิจหนักก็ดูเบา
ขโมยวิ่งหนีเขา ฤๅรู้สึกว่าทางไกล
คนมีวิชาอยู่ สู่ถิ่นอื่นจะแปลกไฉน
คนพูดน่ารักใคร่ ใครใครเห็นเป็นกันเอง
อธิบายศัพท์
สามารถ : มีคุณสมบัติเหมาะแก่การจัดทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้
กอปรกิจ : ทำงาน
ใครใคร : คนทั่วไปไม่เฉพาะเจาะจง
กันเอง : เป็นพวกเดียวกัน สนิทสนมกัน
ถอดความ
คนที่มีความสามารถแม้ทำงานที่ยากลำบากก็จะสำเร็จได้โดยง่าย ขโมยที่กำลังวิ่งหนีเจ้าทรัพย์จะไม่รู้สึกเลยว่าหนทางไกล คนมีวิชาความรู้ไปอยู่ที่ไหนก็อยู่ได้ไม่แปลกที่แปลกถิ่น คนพูดจาดีย่อมเป็นที่รักใคร่สนิทสนมแก่ผู้ที่ได้พบเห็น
ดอกฟักทอง
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต
