นี่คือบทสะท้อนคิด (reflection) ชิ้นที่ ๒ ที่เกิดจากการอ่านหนังสือ ประสบการณ์ประชาธิปไตยจีน โดยอ่านบันทึกที่ ๑ ได้ที่ (๑) ที่ผมฉุกคิดก็เพราะเรามักถูกสั่งสอนให้เอาใจใส่แนวโน้มสู่ศูนย์กลาง เปรียบเทียบภาพรวมของประเทศ แต่ในหนังสือเล่มนี้ บทที่ ๒ ตอนที่ ๒ (หน้า ๙๓) กล่าวถึงเส้นแบ่งสภาพพื้นฐานของประเทศจีน ที่เรียกว่า เส้นอ้ายฮุย – เถิงชง เส้นลากทางภูมิศาสตร์ระหว่างสองเมืองตามชื่อ “เส้นอ้ายฮุย – เถิงชง” ที่ลากจากตะวันออกเฉียงเหนือ สู่ตะวันตกเฉียงใต้ ในปี ค.ศ. 1935 ฝั่งตะวันออกมีพื้นที่ร้อยละ ๓๖ พลเมืองร้อยละ ๙๖ ฝั่งตะวันตกมีพื้นที่ร้อยละ ๖๔ มีพลเมืองร้อยละ ๔ ในปี ค.ศ. 2000 ตัวเลขดังกล่าวคือ ๔๔, ๙๔, ๕๖, ๖ สะท้อนว่า ในเวลา ๖๕ ปี สภาพการกระจายจำนวนพลเมืองตามภูมิศาสตร์ของประเทศไม่มีการเปลี่ยนแปลง
และสะท้อนว่า ความเจริญกระจุกตัวอยู่ตามชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ
ข้อมูลที่สะท้อนความต่าง นำสู่ความสนใจต่อความไม่เท่าเทียมที่เกิดขึ้นจากธรรมชาติ และการจัดการระบบต่างๆ ของประเทศเพื่อสร้างความเท่าเทียม
ขอขอบคุณ คุณยุวดี คาดการณ์ไกล ที่กรุณาส่งหนังสือมาให้
วิจารณ์ พานิช
๑๑ ก.ย. ๖๔
