ทุกข์มีไว้เห็น ไม่ได้มีไว้เป็น

ทุกข์มีไว้เห็น ไม่ได้มีไว้เป็นนายอานนท์ ภาคมาลี (คนหาปลา ข้าราชการบำนาญ)ไม่ใช่เพราะว่าเราทุกข์ จึงทำให้เราต้องคิดมาก แต่เพราว่าเราคิดมากต่างหาก ที่ทำให้เราเป็นทุกข์คิดปรุงแต่งเมื่อใด ก็ทุกข์เมื่อนั้น คิดถึงอดีตที่ผ่านมาแล้วก็ทุกข์จะคิดทุกข์ไปทำไม เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ คิดถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึงก็ทุกข์จะทุกข์ไปทำไม อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่มีอะไรแน่นอนเลยให้เราท่านทั้งหลาย มีสติอยู่กับปัจจุบัน ฝึกให้ได้ทุกขณะจิต แล้วจะไม่มีทุกข์ รู้เท่าทันเหตุแห่งทุกข์เข้าถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์ได้แต่ทุกๆครั้งที่เราหายใจเข้าแล้วหายใจออก เรื่องราวที่ผ่านมาก็เป็นอดีตไปแล้วแค่ทุกๆครั้งที่เราหายใจเข้าแล้วหายใจออกเรากำลังเริ่มนับ 1 ใหม่กับปัจจุบันเสมอไม่ใช่เพราะความยากจน ที่ทำให้เราต้องยึดติดแสวงหาแต่เพราะการยึดติดแสวงหา ต่างหาก ที่ทำให้เราไม่หลุดพ้นจากความยากจน ซะทีรู้จักพอเมื่อใด คนจนก็รวยได้ทันที่ ไม่ใช่เพราะกิเลส ที่ทำให้เราใช้ชีวิตหลงผิดแต่เพราะความหลงผิด ต่างหากที่ทำให้กิเลสเกิดขึ้น ในใจเรามิจฉาทิฏฐิ คือกระดุมเม็ดแรกแห่งความทุกข์การมีสุขภาพดีและมีการเตรียมตัวตาย คือสมบัติอันล้ำค่ามิใช่เงินและอำนาจยศศักดิ์ฐานันดรใดเลย