ข้อคิดของการจากไป ที่มอบให้ไว้ซึ่งสิ่งดี...

วันนี้เปิดไปหน้าข่าวไหน ๆ ก็จะเห็นข่าวการจากไปและการไว้อาลัยของศิลปินดาราตลกชื่อดังของเมืองไทย ทำให้ข้าพเจ้าฉุกคิดขึ้นมาในใจว่า ตอนคนเรากำลังป่วยหนัก ยังไม่จากไป ทำไมคนยังส่งกำลังใจไปให้เรื่อย ๆ เมื่อจากไปแล้วคนก็ร่วมส่งดวงจิตดวงวิญญาณให้พบพาน "สุคติ..."

การให้ เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าฉุกคิดขึ้นมาเป็นลำดับแรก...

ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รักของเหล่ามนุษย์และเทวดาทั้งหลาย

ศิลปิน ดารา นักแสดงตลก คือผู้ให้ มอบความสุข มอบเสียงหัวเราะให้แก่พวกเรา 

มิเพียงแค่นั้น ผู้ที่ปฏิบัติตนเป็นตัวอย่างแบบอย่าง เป็นสัญลักษณ์ เป็นแบบ เป็นพิมพ์ เป็นแนวทางการศิลปินรุ่นหลัง ทั้งในการประกอบธุรกิจหน้าที่การงาน รวมถึงการดำเนินชีวิตในแนวทางที่ดี ๆ ถือว่าเป็นการให้ที่ทรงค่ายิ่ง...

การให้แก่ผู้อื่นนั้น มิใช่เราจะมองแต่เพียงการให้เงิน ให้สตางค์ ให้วัตถุสิ่งของ แต่สิ่งที่ควรมอบให้ผู้อื่นนั้นคือการเป็นตัวอย่างแบบอย่างให้คนรุ่นหลังได้เห็น ได้มอง เพื่อเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิต...

เมื่ออยู่ก็ทรงคุณค่า จากไปก็ยังคงมีความดีติดตรึงตรา นี่แหละคือการดำเนินชีวิตที่ทรงคุณค่าของผองชน

เราทั้งหลายพึงเป็นผู้ให้แก่คนอื่น ให้รอยยิ้ม ให้เสียงหัวเราะ เปล่งวาจาอันไพเราะเสนาะโสต ครั้นเมื่อร่างกายของเราจากโลกนี้ไป จะได้มีคนโจษขาน เล่าความ ว่าคนนี้เมื่อครั้งมีชีวิตอยู่ เป็นผู้ให้ ผู้เสียสละ สมกับได้อัตภาพอันประเสริฐ ได้กำเนิดมาเป็นมนุษย์ เพื่อมามอบสิ่งดี ๆ ให้แก่ทุกสรรพสิ่งในโลกนี้อย่างแท้จริง...

โลกของเราต้องเสียตัวอย่างแบบอย่างที่ดี ๆ ไปอีกคนหนึ่ง แต่ทว่า เราทั้งหลายพึงน้อมนำข้อคิด สิ่งดี ๆ ที่ท่านได้มอบไว้ให้ เพื่อพัฒนาตัวเราเป็นผู้ให้ ผู้เสียสละ ขัดเกลาชีวิตและจิตใจ ให้ได้เป็นคนดีอีกคนหนึ่งที่น่าจดจำ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ไดอารี่ชีวิต



ความเห็น (0)