โชคดีที่มีงานให้ทำอย่างมากมาย ในโรงเรียนเล็กๆ ทั้งงานสอน งานบริหารจัดการและงานพิเศษ จิปาถะ..หนักเอาเบาสู้จนรู้สึกคุ้นชิน
ถึงแม้บุคลากรจะเพียงพอ แต่ถ้าคิดว่าทำได้ช่วยได้ ในทักษะที่มีประสบการณ์ จากการที่เคยเรียนรู้มา หากเป็นประโยชน์กับผู้เรียนและโรงเรียน..จะลงมือทำทันที
นี่อาจไม่ใช่หัวใจหลักของนักบริหาร แต่เป็นหลักการทำงานเฉพาะตน ที่อยู่นอกเหนือตำรา การสั่งการและมอบหมายงานครูจนล้นเหลือ เชื่อเถิดว่า..ไม่มีอะไรดีขึ้นมาทันตาเห็น
บทพิสูจน์..จากข้อมูลระดับชาติ “คุณภาพ”การศึกษาไทยต่ำลงใช่หรือไม่? มองถอยลงไป..กี่ปีแล้วที่โรงเรียนขนาดเล็ก..เริ่มเล็กลงทุกด้าน จนจะกลายเป็นปัญหาทางสังคม
ดังนั้น..การนิเทศภายใน ต้องกำกับครู..ให้อยู่ห้องเรียน..ทำงานสอนให้เป็นหลักให้ได้มากที่สุด..และต้องบริหารเวลากับงานโครงการฯหรืองานรองของแต่ละคน มิให้ปะปนจนมั่วไปหมด
ผมบอกกับครูเพียงเท่านี้..ที่เหลือผมจะทำให้ดูอยู่ให้เห็น ทำให้เป็นตัวอย่าง อยากจะเรียนรู้ อยากจะจดจำนำไปใช้หรือไม่?ก็แล้วแต่..เหลือเวลาอีกเพียง ๓ ปี..จากนั้นคงช่วยอะไรใครไม่ได้แล้ว
ความรู้สึกโล่งและเบาสบาย ที่ไม่ได้เรียนมาทางบริหารฯ ไม่เช่นนั้นแล้ว..คงแก้ปัญหาไม่รู้จบ..เพราะศาสตร์ต่างๆเริ่มห่างไกลกับความเป็นจริงที่มีอยู่ในบริบทของโรงเรียน..
ยกเว้น “ศาสตร์พระราชา” ที่พระองค์ท่านสอนให้ขยัน หมั่นเพียร ประหยัด อดทน ทำเรื่องเล็กๆ และทำงานเพื่อส่วนร่วม...เป็นศาสตร์ที่จริงแท้แน่นอน ทันยุคทันสมัย
รู้สึกขอบคุณตัวเอง ที่เป็น”นักอ่าน” จากการค้นคว้าไขว่หาความรู้อยู่เนืองๆ แล้วปฏิบัติทดลอง ประยุกต์ใช้ในห้องเรียนและในชีวิต ทำให้เกิดชิ้นงานที่หลากหลาย..รู้สึกภูมิใจในตน..
สิ่งที่ได้จากการอ่าน คือการประยุกต์ใช้ ลองผิดลองถูก ช่วยปลุกใจเหมือนได้กระตุ้นเติมพลังอย่างตื่นตัวอยู่เสมอ จนได้ค้นพบนวัตกรรมที่หลากหลาย ทำได้ทุกวัน..ไม่มีวันหยุด
จุดประกายให้ท้าทาย ที่จะทำเรื่อง “รักการอ่าน”ให้เกิดขึ้นกับเด็ก ป.๑ ภายใน ๓ เดือนนี้ ไม่มีอะไรยาก หากควบคุมสถานการณ์ได้ นั่นหมายความว่า..รู้แล้วว่าจะเดินหมากอย่างไร?
กราบขอบพระคุณ ครูบาอาจารย์..จากผลพวงของหลักสูตรเก่าที่ร่ำเรียนมา..ใช้ได้เกือบทั้งหมด เสริมต่อเพียงนิดเดียว คืออ่านงานของคนอื่น..จากนั้นก็ลงมือทำแล้วบันทึกไว้....
ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ...โดยเฉพาะชีวิตครู ถ้ารู้ก็ต้องลงมือทำ..ถ้าจะเป็น “ผู้นำ” ก็ต้องนำให้สุดๆ...ไม่ต้องทำให้โลกจำ ใครได้ทำ..คนนั้นแหละจะเป็นสุขและนอนตายตาหลับ...
วันนี้..รู้สึกมีความสุข ที่สามารถเข้าใจและเข้าถึงตัวตน ความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของตนเอง..ไม่ต้องสร้างภาพ ไม่ต้องกลัวเกรงใคร..เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กลงทั้งหมด
ข้อค้นพบในท้ายที่สุดนี้..สิ่งมหัศจรรย์แห่งการอ่านนั้น..ไม่ใช่แค่..การอ่านตัวหนังสือ แต่เป็นการอ่านความคิดคนอื่น เพื่อเข้าถึงความคิดของตนเอง..และเข้าใจถึงความจริงแห่งตนว่า....
“เรา...มีเรื่องอีกมากมายที่ยังไม่รู้จริง..”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๓
