1 กันยายน 2563
วันนี้เป็นวันอังคาร ที่ฝนตกหนักมาก ครูยุ้ยได้สอบถามจากเพื่อนครูว่า วันนี้แวงเลิศมาโรงเรียนไหม ได้ความว่าแวงเลิศไม่ได้มาโรงเรียนเนื่องจากฝนตกหนักและน้ำท่วมด้วย หลังจากเลิกเรียนครูยุ้ยและเพื่อนครูต่างพากันไปที่ตลาดใกล้ๆ โรงเรียน ในระหว่างที่กำลังเลือกซื้อของอยู่นั้น ครูยุ้ยได้เห็นแวงเลิศกำลังปั่นจักรยานอยู่ในตลาด แฮนด์รถจักรยานข้างซ้ายมีข้าวสารอยู่ถุงหนึ่งหนักประมาณ 3 กิโลเห็นจะได้ เพื่อนครูที่เดินมาด้วยกันได้กว่าคำทักทายแล้วถามแวงเลิศว่า “ไปไหนมา ได้อะไรหรอ” แวงเลิศตอบว่า “ผมมาซื้อข้าวให้ยายครับ” ครูยุ้ยจึงกล่าวว่า “รีบกลับบ้านนะครับ เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน แล้วข้ามถนนด้วยต้องระวังรถด้วยนะ” แวงเลิศอมยิ้มที่มุมปาก แล้วพูดอย่างเหนียมอายว่า “ครับ”
หลังจากนั้นครูยุ้ยและเพื่อนครูก็เดินซื้อกับข้าวอยู่ในตลาด มองไปอีกทีหนึ่งยังเห็นแวงเลิศปั่นจักรยานตามถนนในตลาดอยู่เลย ปันวนไป วนมาอยู่หลายรอบ แล้วมาจอดตรงฝั่งตรงข้ามที่ครูกำลังซื้อกับข้าวอยู่ ในมือ ถือน้ำเก๊กฮวย และน้ำกระเจี๊ยบ แก้วละ 10 บาท จากนั้นเขายื่นน้ำเก๊กฮวยให้ป้าร้านขายโรตีสายไหม พร้อมทั้งพูดว่า “ป้าครับผมฝากน้ำให้ครูเสื้อลายๆ หน่อยครับ” ป้าจึงร้องเรียกครู และเพื่อนครูว่า “ครูๆ เด็กนักเรียนซื้อน้ำมาให้” ครูยุ้ยและเพื่อนครูหันหน้าไปพร้อมกัน และสงสัยว่าให้ครูคนไหนกันแน่ เนื่องจากทุกคนต่างสวมใส่ชุดที่มีลายด้วยกันทั้ง 3 คน เพื่อนครูคนหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “เสื้อลายคนไหนหนอ มีแต่คนใส่เสื้อลาย ลายสีไหนหรอคะ” ป้าจึงหันหน้าไปถามแวงเลิศว่า “ลายสีอะไรหรอหนู” แวงเลิศตอบกลับมาว่า “สีน้ำเงินครับ” ซึ่งก็คือครูยุ้ยนั่นเอง เพื่อนๆ ครูต่างยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดูในความมีน้ำใจของนักเรียน ครูยุ้ยจึงรับน้ำเก๊กฮวยมาพร้อมกับกล่าวคำว่า “ขอบคุณค่ะ” แล้วมองไปที่เด็กน้อย เขารีบหลบสายตาครูแล้วยิ้มๆ ที่มุมปาก ท่าทางเขินอาย ในขณะเดียวกันเขาก็ดีใจมาก
ในระหว่างที่ครูเดินกลับหอพักอยู่นั้น เพื่อนครูบอกว่าเหมือนมีเด็กนักเรียนตามมา ครูยุ้ยก็ไม่รู้ว่าตามมาจริงเท็จประการใด เนื่องจากไม่ได้หันกลับมาดู เมื่อครูยุ้ยกลับถึงหอพัก นั่งรับประทานอาหารสักครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงตะโกนอยู่นอกห้องว่า “ครูยุ้ย ครูยุ้ย นักเรียนฝากจดหมายมาให้” ครูยุ้ยจึงเปิดประตูรับจดหมายจากพี่ที่ดูแลหอพัก พร้อมทั้งกล่าวคำว่า “ขอบคุณค่ะ” ครูยุ้ยมีความสงสัยว่า ทำไมเด็กน้อยแวงเลิศยังไม่กลับบ้านหรอ หรือว่ากลับบ้านแล้วเขียนจดหมายมาส่งให้ครูยุ้ย แต่คำถามนั้นจะได้รับคำตอบถ้าครูยุ้ยไปโรงเรียนในวันพรุ่งนี้และได้พูดคุยกับแวงเลิศ ครู้ยุ้ยเห็นจดหมายที่เป็นกระดาษ A4 พับครึ่งแล้วเขียนข้อความลงไปจ่าหน้าซองว่า “จากแวงเลิศ” เมื่อเปิดอ่านข้างในมีข้อความว่า “ถึงครูยุ้ยตอนที่ไปตลาด เขินน่อยๆ แต่ก็รู้สึกดีมากๆ ผมจะตั้งใจทำงานนะครับ หลอดความรู้สึก รู้สึกดีเต็มหลอดเลยครับ ตอบ….” แวงเลิศยังคงเว้นที่ให้ครูยุ้ยตอบเช่นเคย ครูยุ้ยจึงตอบไปว่า “ครูดีใจที่แวงเลิศจะตั้งใจทำงานทุกวิชานะคะ ครูให้กำลังใจแวงเลิศ ให้สู้ๆ และเป็นเด็กดีค่ะ ^_^” ครูยุ้ยหวังว่าแวงเลิศจะทำได้ดังที่พูดไว้ และครูขอบคุณน้ำเก๊กฮวยของหนูมากนะคะ
