ผมพิจารณาตนเองเรื่องการใช้เวลาว่าง    ตกใจว่าขณะนี้ผมไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "เวลาว่าง"

        ถ้าเช่นนั้น แปลว่าชีวิตของผมในเวลานี้  ผมยุ่งเกินไปใช่ไหม

        คำตอบคือ "ใช่และไม่ใช่"      ที่ว่าใช่ ก็เพราะผมมีงานเพิ่มขึ้น    งานหลากหลายด้านมากขึ้น     เป็นงานใหม่ๆ ที่ผมไม่คุ้นเคยนัก มากขึ้น      แต่ที่ว่าไม่ใช่ ก็เพราะอย่างไรเสียผมก็หาเวลาที่สมอง "ว่าง" จากเรื่องเหล่านั้นได้เสมอ      ผมต้องหาเวลาอ่านหนังสือที่ผมสนใจ  หาเวลาคิดเรื่องราวใหญ่ๆ ที่ผมสนใจ      ซึ่งผมถือว่าเป็น "งาน" อย่างหนึ่ง      แต่เป็น "งาน" ที่น่าจะไม่ใช่งาน  แต่เป็นสิ่งที่ผมทำด้วยความสุข ทำเป็นการหย่อนใจ

         ผมจึงเป็นคนไม่มี hobby    และมีการเรียนรู้เป็น hobby     เป็นคนไม่มีและมี hobby ในเวลาเดียวกัน 

        ผมชอบหาเวลานั่งในสนามหญ้าเล็กๆ หน้าบ้าน     นั่งอ่านหนังสือ  พิมพ์บันทึก  หรืออ่านอินเทอร์เน็ต     ซึ่งจะเป็นเวลาที่ผมรู้สึกผ่อนคลาย  มีความสดชื่น     ผมเป็นคนเดียวในบ้านที่ใช้สนามเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ     ภรรยาและลูกใช้ห้องรับแขกพักผ่อนหย่อนใจโดยการดู ทีวี      ผมไม่ชอบดู ทีวี และหนวกหูทีวี

        ยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูหนาว ผมยิ่งชอบออกมานั่งพักผ่อนหย่อนใจที่สนาม     เพราะอากาศเย็นสบาย  และมีกลิ่นดอกไม้หอมชื่นใจ   ผมสังเกตว่า ถ้าผมมีเวลาพักผ่อนแบบนี้  ผมจะคิดเรื่องใหญ่ๆ งานสำคัญๆ ออก ในระหว่างเวลาทำงาน     เป็นการคิดออกในลักษณะที่ไม่น่าจะคิดออก     ผมจึงเข้าใจว่าการพักผ่อนหย่อนใจแบบที่ผมชอบ ช่วย "ชาร์จแบตเตอรี่" พลังสมอง     ให้ว่องไวละเอียดอ่อนและเชื่อมโยงได้ดีขึ้น     เตรียมพร้อมสำหรับ "ปิ๊งแว้บ" ที่อาจโผล่มาเมื่อไรก็ได้

วิจารณ์ พานิช
๑๓ พย. ๔๙