บนแผ่นกระดาษ  วาด  ไว้…ก่อน..และ..หลัง
เวลา  ที่เดินไป..ไม่เคยหยุด..รออะไร..นอกจาก..เปลี่ยนแปลงไป  ..ทุกวี่ทุกวัน..

<p>มองเมฆ..เห็นไปเหมือนกับเขา..คุยกัน..</p>
<p>อภัยทาน..คือการให้สูงสุด..ลดโลภ รัก โกธร หลงทั้งหมดทั้งปวง..มนุษมนา  พยายามให้ถึงสิ่งนั้น..เหนืออารมณ์…ฝัน  รึเปล่า  ไม่รู้..</p>
<p>ความเพียร  เพาะ จากเม็ด  ..เบาวบับ..อยากรู้อยากเห็น…</p>
<p>บนทางแยกเส้นนั้น  จากดินแดง เป็นยางมะตอย..เป็นหลุมบ่อหน้าฝน  รองบ ประมาณ  มาซ่อม…ความเปลี่ยนแปลง..ให้คงที่  เป็นเพียง”ความหวัง”…</p>
<p>งิ้ว หนามหนา รอการโค่นล้ม  เมื่อเสาไฟ  มาถึง..ข้างทาง..</p>
<p>ผีเสื้อปีกขาดวิ่น  แต่ยังจำใจบิน..เที่ยวดอกดม..ดอกไม้..</p>
<p>…เข้าป่า ค้นหาอดีต  ที่ผ่าน..มา..บ้านร้าง..</p>
<p>ป่าใหญ่ ต้นไม้ล้ม…ดอกไม้งาม…</p><p>“ความเปลี่ยนแปลง”</p><p>คุยกัน..ตรง.. ทางเข้าป่าอภัยทาน…ความฝัน..ครึ่งหลับ  ครึ่งตื่น..วันนี้…</p><p>“อยากเห็น  เบาวบับ..ต้นไม้โบราณ..โตวัน..โตคืน  ยืนหยัด  ไปกับ..เวลา  ฝาก  ไปกับหมู่เมฆ..ที่สลาย  ตัว… กับ..การ ก่อวอด…ของ สายลมแสงแดด สายฝนม่านไฟ..ที่วอดเผาป่า..หน้าแล้ง</p><p>รอ ..เวลา ..ศรี..อารยะ..ที่จะมีมา….รึไม่  ..ไม่รู้…</p>