บันทึกถึงแม่สมองเสื่อม

          ฉันมีแม่อายุ 94 ปี  สองสามปีมานี้ แม่มีอาการหลงลืม มากขึ้นและมากขึ้นเรื่อย ๆ  เข้าใจว่าเป็นไปตามวัย  ปกติแม่เป็นคนพูดน้อย  พูดช้า  ขี้น้อยใจ  และเป็นคนเรียบร้อย  คนในวัยเดียวกับแม่ หรือใกล้เคียงกันกับแม่แถวบ้าน  ต่างล้มหายตายจากหนีกันไปหมดแล้ว   แม่มีคนมาเยี่ยมหรือมาพูดคุยน้อยมาก   ฉันรู้สึกได้ถึงความเหงาของแม่

          กิจวัตรประจำวันของแม่
          ตอนเช้า  ตื่นนอน เวลาประมาณ 06.30 น.  ล้างหน้า  แล้วมากวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นข้าง ๆ บ้าน  ประมาณ 1 ชั่วโมง
          เสร็จแล้วมานั่งกินหมากกินพลู  
          กินข้าวเช้า  ประมาณ 08.00 น. แล้วตามด้วยกินยาลดความดัน   บางวันฉันก็ให้แม่กินนมถั่วเหลือง และกินยาเลย  ฉันทำอาหารง่าย ๆ ให้แม่กินเองทุกวัน   บางวันก็ทำอาหารไว้ตอนเย็นแล้วมาอุ่นกินตอนเช้า  ก่อนไปทำงาน 
          ตอนเย็น  เวลา 17.00 น.  ฉันกลับมาจากทำงานประจำ  ก็มักเห็นแม่นั่งอยู่ที่ม้านั่งประจำข้างบ้าน  กินหมากกินพลู อยู่อย่างนั้นทั้งวัน  
แม่ไม่ชอบนั่งในบ้าน เพราะบอกว่ามองไม่เห็นอะไร ใครผ่านไปผ่านมาก็ไม่เห็น   ช่วงเย็นประมาณ 6 โมง  แม่จะเข้าบ้านมาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า  และเตรียมตัวกินอาหารเย็น   เมื่อกินอาหารเย็นเสร็จมักจะไปนั่งดูทีวี   แม่นั่งดูทีวีด้วยท่านั่งตัวตรง  ตามองไปที่ทีวีอย่างตั้งใจ  แม้แต่ช่วงโมษณาก็ไม่ละสายตา  จนต้องบอกว่าเปลี่ยนกิริยาบทบ้าง จึงจะเปลี่ยนเป็นนั่งท่าอื่น หรือนอนดู   สักพักก็เข้านอน  ก่อนนอนให้แม่กินยาลดไขมัน  แม่นอนหลับได้ดี
          
          สังเกตุอาการต่าง ๆ ของแม่ มักทำทุกอย่างช้าลง  แม้แต่การพูดบางครั้งนึกไม่ออกว่าจะพูดคำว่าอะไร  ทำอะไรไปก็บอกว่าไม่ได้เป็นคนทำ  ชอบแอบมาหุงข้าว และบอกว่าไม่ได้เป็นคนหุงข้าวใครไม่รู้ทำ  และมักจะถามเสมอว่าเอาข้าวให้หมากินหรือยัง บางวันถามวันละหลายครั้ง
แม่อาบน้ำไม่ถูสบู่  ซักผ้าไม่ใช้ผงซักฟอก  ล้างจานไม่ใช้น้ำยาล้างจาน  ทำอาหารเมนูแปลก ๆ จนกินไม่ได้  แต่แม่เคยเป็นแม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยมาก  บางครั้งแม่กินน้ำจากก๊อก หรือตักน้ำในบ่อข้างบ้านมากิน  และบอกว่าเมื่อก่อนก็กินอย่างนี้ มันไม่เห็นจะสกปรกตรงไหน

          แม่เริ่มขับถ่ายไม่เป็นที่เป็นทาง  บางครั้งไม่เดินมาเข้าห้องน้ำ  ยืนปัสสาวะข้างๆ บ้าน ทำให้เนื้อตัวมีกลิ่นฉี่ เข้าใจว่าแม่คงเดินมาฉี่ในห้องร้ำไม้ทัน แต่ยังเดินมาถ่ายที่ห้องน้ำได้ ปกติ
             
          บางครั้งฉันเครียด และว้าวุ่นใจมาก เมื่อแม่เป็นแบบนี้  บางครั้งยังไปชวนทะเลาะกับแม่ซะอีก  ทั้งที่รู้อยู่ว่าแม่เป็นแบบนี้เพราะมีอาการสมองเสื่อมตามวัยของแม่  ฉันรู้สึกแย่จริง ๆ ที่พูดไม่ดีกับแม่ แต่ฉันก็ยังรักแม่ที่สุด
19 ตุล่คม 2562