กิจกรรมของโรงเรียนไม่มีวันจบสิ้น เพราะโรงเรียนเป็นสถานที่ราชการ
งานตั้งแต่เปิดเทอม จนตลอดปีการศึกษา งานตลอดสัปดาห์ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์ และทุกวันตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่งถึงห้าโมงเย็น
ผมยังเชื่อมั่นว่าถ้าทำอย่างมีความสุข มันก็จบและตอบโจทย์ได้ทั้งหมด
จึงทำให้ผมสอนซ่อมเสริมและสอนแทนครูได้อย่างสบายใจ เมื่อครูประจำชั้น ป๖ ไปราชการงานกีฬาของอำเภอฯ ผมก็ลงมือปฏิบัติการกับงานที่คุ้นเคย
ข้อดีที่รู้สึกได้ก็คือ ผมได้มีโอกาสคิดนอกกรอบ ได้ออกมาจาก “หลักสูตร” ได้พูดแทน “ครูตู้” ได้เรียนรู้ไปกับนักเรียนชั้น ป.๖
เมื่อวานสอนเรื่องคำคล้องจองไปแล้ว วันนี้ก็ต้องเชิญชวนและนำเสนอวิธีการนำไปใช้ เพื่อประเมินความรู้ความเข้าใจ..
ผมเลือกบท “เพลงฉ่อย” เป็นสื่อผสมผสาน สร้างความสุขและอารมณ์ขันแก่ผู้เรียน
ปีการศึกษาที่ผ่านมา กิจกรรมเพลงพื้นบ้านผมจะสานงานเอง แล้วฝึกให้นักเรียนร้องบรรเลงไปตามบทที่ผมเขียนให้..ซึ่งเป็นการยากที่นักเรียนจะเข้าถึงแก่นแท้
วันนี้..ผมคิดใหม่ทำใหม่ เด็กทุกคนต้องร่วมกันคิด ช่วยกันอภิปราย แบบเพื่อนช่วยเพื่อน โดยมีเงื่อนไขว่าทุกคนต้องได้ผลงานคนละ ๑ บท หรือ ๔ วรรค เป็นบทประจำตัวที่ต้องนำเสนอบนเวที...
เริ่มต้นด้วยข้อตกลงก่อนว่า จะขึ้นต้นอะไรก็ได้ แต่คำลงท้ายต้องลงด้วยสระที่เหมือนกัน...ทุกบรรทัดและทุกคน
เสียงส่วนใหญ่ให้ลงด้วยสระอา..ซึ่งผิดความคาดหมาย ผมคิดว่าถ้าลงด้วยสระไอ..จะง่ายกว่าเยอะ
นักเรียนเลขที่ ๑ ขึ้นก่อน นักเรียนที่เหลือจะช่วยกันออกความคิดเห็น นำเสนอถ้อยคำ เป็นที่สนุกสนาน คงกลัวว่าเมื่อถึงบทร้องของตนเองแล้วจะไม่มีใครช่วย
การอภิปรายถึงเนื้อหาที่ต้องใช้ดำเนินเรื่องกับถ้อยคำที่ต้องลงท้าย ตลอดจนสัมผัสคล้องจองระหว่างวรรค ถือเป็นบรรยากาศใหม่ที่ผมเพิ่งจะได้พบเห็น..
คำที่นักเรียนบางคนเสนอแนะ ก็เรียกเสียงฮาได้เหมือนกัน ถ้าเพื่อนไม่เห็นด้วย เพราะมันไม่ลงสัมผัสและไม่มีสระอาในคำสุดท้าย
เนื้อหาสาระที่จบลงไปของ “เพลงฉ่อย”ในวันนี้ มีข้อที่น่าสังเกตอยู่ ๒ อย่าง ก็คือนักเรียนชอบเรียนวิชาภาษาไทย และการเปิดโอกาสแบบนี้ นักเรียนจะได้แสดงความเป็นตัวตนของเขาออกมาได้อย่างชัดเจนมาก
วันศุกร์นี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คาดว่านักเรียนทุกคนจะได้ขึ้นเวทีคนเก่ง กับบทเพลงฉ่อย ที่นักเรียนได้แต่งเอง..เป็นครั้งแรก..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๕ กันยายน ๒๕๖๒
