พิธีเปิดการแข่งขันกีฬานักเรียน “หนองผือเกมส์” ผ่านไปอย่างเรียบร้อย..ในวันนี้ ผมแทบไม่มีเวลาได้พูดคุยกับใคร..เพราะต้องช่วยลำดับขั้นตอนของกิจกรรม อยู่เบื้องหลังพิธีกรที่เป็นมือใหม่ของโรงเรียน
ทุกอย่างดูมากมาย มองไปทางไหนเห็นแต่กองทัพนักกีฬา มากันแบบจัดเต็ม พร้อมผู้ปกครองคับคั่ง ความรู้สึกของผู้บริหารที่ไม่เคยเป็นเจ้าภาพ แม้ไม่รู้สึกตื่นเต้น แต่ก็ขนลุกชูชัน..บอกตัวเองว่า..เราก็มีวันนี้กับเขาเหมือนกัน
วันที่โรงเรียนขนาดเล็กเป็นเจ้าภาพ คณะครูทำงานกันอย่างตั้งใจ เพื่อให้งานออกมาดี พอฝนไม่ตก ทุกอย่างเลยราบรื่น เรียบร้อย และสวยงาม
ผมเริ่มมั่นใจ..ตั้งแต่ขบวนพาเหรด ยังไม่เข้าสู่สนาม พิธีกรหนุ่มของโรงเรียนเกริ่นกล่าวได้ไพเราะเสนาะหู มีถ้อยคารมกลมกล่อมและข้อมูลแน่น..ผมคิดเลยว่างานนี้ผ่านแน่..เพราะในพิธีเปิดใหญ่ๆแบบนี้ ถ้าพิธีกรเอาอยู่ทุกอย่างจะไปได้สวย
แล้วก็เป็นจริงดังคาด เมื่อท่านนายอำเภอผู้เป็นประธานมาถึง..ขั้นตอน..พิธีการ..กระชับดูกระฉับกระเฉง..ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย เหมือนได้ทะลายกำแพงหนักๆออกไป
ผมเห็นรอยยิ้มของเพื่อนครู รอยยิ้มของผู้ปกครอง รู้สึกชื่นใจ..แม้ไม่มีคำชม แต่ผมก็เห็นดวงตาที่เป็นประกายของหลายคนที่แอบปลื้มโรงเรียนอยู่
โดยเฉพาะชุมชนหนองผือ..ผู้ปกครองเข้าใจโรงเรียนเป็นอย่างดี คือเป็นที่รู้กันทั่วไปว่า..ผอ.คนนี้เอาเรื่องเรียนมากกว่ากีฬา รางวัลกีฬาจึงมีไม่มาก..
ดังนั้น..การเป็นเจ้าภาพครั้งใหญ่ในรอบ ๑๓ ปี..จึงมีความน่าสนใจว่า จะจัดกันอย่างไร จะมีอะไรแปลกใหม่หรือไม่.. มันน่าลุ้นมาก
ขบวนพาเหรดของเจ้าภาพที่ซักซ้อมกันไว้ ก็ทำได้ตามมาตรฐาน ที่ดูอลังการและแปลกแหวกแนวขึ้นมาก็ตรงที่โรงเรียนได้ประสานศิษย์เก่า ให้นำชุดการแสดงกระบี่กระบองมาโชว์ให้กองเชียร์ได้รับชม
และที่สะกดคนดูได้มากก็ตรงที่มีโชว์ของนักเรียนอีก ๒ ชุด ประกอบด้วยกายบริหารมือเปล่าโดยใช้เพลงมาร์ชหนองผือที่ผมแต่งเนื้อร้องมา ๑๐ ปีแล้ว แต่เพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรก..วันนี้
ใช้ผู้แสดงมากกว่า ๒๐ คน ทำท่ากายบริหารได้พร้อมเพรียงกัน..ชุดที่สองใช้ท่ายากขึ้นเป็นแบบเต้นแอโรบิคประกอบเพลงสากล ผู้แสดงใช้ชุดใหม่ทั้งหมด..
ผมรู้สึกชื่นชมนักเรียนทุกคนที่แสดงออกในพิธีเปิด นักเรียนทำได้ดีเกินคาด ผมจึงคิดว่านักเรียนเขาพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง..ถ้าครูสนใจที่จะถ่ายทอดสิ่งดีๆที่แปลกใหม่และมีประโยชน์ให้กับเขา
ผมรู้สึกชื่นชมตัวเอง..ที่มีโอกาสจัดกิจกรรมกีฬาให้ผู้ปกครองได้รับชม และเชื่อมั่นว่าผู้ปกครองจะเข้าใจผู้บริหารและคณะครู ว่าเราก็ทำได้แม้จะเป็นโรงเรียนเล็กๆก็ตาม..
แต่ที่เราไม่ได้ทำให้เห็นเพราะโอกาสไม่ได้เปิดกว้าง และโรงเรียนเล็กๆ จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับคุณภาพทางวิชาการ คือการเรียนการสอนต้องมาก่อนเสมอ..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๔ กันยายน ๒๕๖๒
