"มีก็กินไม่ทัน ไม่มีก็ต้องหาซื้อ" ทั้งๆที่ที่บ้านมีต้นกล้วยมากมาย

ต้นไม้ที่ปลูกมาสี่ปีเริ่มโต ความตั้งใจแรกอยากได้เพียงร่มเงา จึงปลูกไม้ป่าหลายชนิด ไม่ต้องดูแลอะไรมาก ไม้พวกนี้ทรหดอดทน ไม่เหี่ยวเฉา ไม่ตายง่ายๆ แย่ขนาดไหน สักพักก็ฟื้น แตกยอดอ่อนออกมาใหม่ พะยูง สัก ยางนา ตะแบก เหมือนกันหมด

ไม้ผลที่ปลูกเลือกพื้นๆ ที่ปลูกกันทั่วไป เหตุผลคือไม่เคยทำ ความรู้ประสบการณ์ไม่มี จึงคิดเลือกประเภทง่ายไว้ก่อน อยู่ๆไปทะยอยตายขึ้นมา เสียกำลังใจ หมดแรงบันดาลใจกันพอดี(ฮา) อีกอย่างไม้พวกนี้เรากินผลมันมาตลอด ชอบหรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่ก็กินตั้งแต่เด็กๆจนถึงปัจจุบัน มะม่วง มะพร้าว มะนาว ขนุน จำพวกนี้

กล้วยน้ำว้าคิดว่าเจ๋งสุด เพราะตัวเองกิน ท้องไส้ไม่ดีกินกล้วยน้ำว้าสักสามสี่มื้อ มื้อละสองสามลูกหายชัวร์ ให้เด็กๆช่วยขุดแยกหน่อจากโรงเรียน ขยายไปขยายมากล้วยเต็มพื้นที่ มิหนำใจอุตส่าห์แยกหน่อไปปลูกแทรกระหว่างแถวมะนาวอีก ด้วยความชอบ ความงก

พอโตเต็มที่ ออกดอกออกเครือได้กินลูก เนื่องจากมากด้วยจำนวน ทำให้ที่ว่ากินเอง เอาเข้าจริงกินไม่ทัน ทางออกที่คิดได้ นำไปแจกพี่ๆน้องๆ พรรคพวกเพื่อนฝูง ตลอดจนเพื่อนครูที่โรงเรียน บ่อยเข้าถึงกับต้องวางแผน ครั้งที่แล้วแจกใคร ครั้งนี้ต้องแจกใคร(ฮา)

ปัญหาเริ่มเกิด ไม่ใช่สิ! เริ่มรู้เริ่มเห็น ไม่พอดีเอาเลย ยามออกก็พร้อมกันหลายเครือ ถึงกับต้องเร่งแจก กล้วยเครือหนึ่งที่จะกินเองทัน พยายามแล้วก็แค่หวีสองหวีเท่านั้น ที่เหลือทิ้ง ไม่อย่างนั้นก็นำไปตั้งไว้ให้นกโฉบเฉี่ยวไปบอกเพื่อนๆของมันมาช่วยกิน คิดจะขายให้พ่อค้าที่เค้ารับซื้อเข้ามาตัด ก็มีไม่มากพออีก

ขนมปัง-เปียกปูนโตขึ้น กินกล้วยกันมากขึ้น แต่ปัญหายังคงอยู่ กล้วยยิ่งออกเพราะต้นที่ปลูกโตไล่ๆกันมา "มีก็กินไม่ทัน ไม่มีก็ต้องหาซื้อ" ทั้งๆที่ที่บ้านมีต้นกล้วยมากมาย ขนาดทั้งคนและสุนัขช่วยกันกิน ก็ยังไม่ทันอยู่ดี โดยเฉพาะช่วงออกเยอะ

ที่มาที่ไปของการตัดต้นกล้วยทิ้งเกือบหมด เหลือไว้บ้างเล็กน้อย ในแปลงมะนาวตัดออกเรียบ อาศัยตัดต้นอ่อนหน่ออ่อนเอา โผล่ขึ้นมาเป็นได้ตัดฉับๆ จนกล้วยหลายกอน้อยใจ แพ้ใจคนในที่สุด(ฮา) ไม่ยอมแทงหน่อออกมาให้เห็นอีกเลย

เรียนรู้ตลอดชีพจริงๆ เรื่องกล้วยๆ ที่ว่ากล้วย แต่ไม่กล้วย..