ในการสัมมนาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่จังหวัดเชียงราย เพื่อขับเคลื่อน CMU Transformation ช่วงสรุปผลการประชุมกลุ่มในวันอาทิตย์ที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๒ กลุ่มที่ ๔ เสนอเรื่องยุทธศาสตร์และมาตรการทำให้ มช. มีความเป็นนานาชาติ โดยคิดกันมาครบถ้วนดีมาก
หลังการนำเสนอ ผู้ดำเนินรายการเชิญกรรมการสภามหาวิทยาลัยให้ความเห็น และเชิญผมพูดเป็นคนแรก นอกจากแสดงความชื่นชมต่อคณาจารย์และทีมงานของ มช. ในความสามัคคีพร้อมใจกัน รวมทั้งต่อสาระของแผนยุทธศาสตร์ดำเนินการ ผมเสนอแนวทาง transformation ที่บูรณาการภารกิจหลักของมหาวิทยาลัย โดยยกตัวอย่างกิจกรรมสร้างความเป็นนานาชาติ ที่บูรณาการอยู่กับการเปลี่ยนแปลงวิธีจัดการเรียนการสอน ได้แนวทางมาจาก ดร. ธเนศ ปานรัตน์ แห่งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ผู้ได้รับรางวัลอาจารย์ต้นแบบด้านการสอน ปี ๒๕๖๒ ของ ควอท. (๑)
ผมเล่าว่า ดร. ธเนศ จัดการเรียนการสอนโดยแบ่งเวลาเรียนเทอมละ ๑๖ สัปดาห์ออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน คือ ๘ สัปดาห์ กับ ๘ สัปดาห์ ครึ่งแรกของเทอมเรียนเนื้อวิชา ครึ่งหลังของเทอมเรียนฝึกใช้ความรู้ในการทำโครงงาน เพื่อนำไปประกวดแข่งขันชิงรางวัลนานาชาติ เพื่อสร้างชื่อเสียงในวงการนานาชาติให้แก่มหาวิทยาลัย และเพื่อสร้างความตื่นเต้นในการเรียนให้แก่ นศ.
การเรียนสาระหรือเนื้อหาใน ๘ สัปดาห์แรกเรียนโดยสองกิจกรรม คือ pre-class activity กับ in-class activity การเรียนก่อนขชั้นเรียนใช้เวลาเพียง ๕ - ๘ นาที โดยนักศึกษาไปเข้าเรียน MOOC ตามที่อาจารย์กำหนด เพื่อเรียนสาระ แล้วนำมาอภิปรายหรือตั้งคำถามในชั่วโมงเรียน ใช้เวลาประมาณ ๑๕ นาที ในชั่วโมงเรียนอีกประมาณ ๔๐ นาที อาจทำโครงงานเล็กๆ หรือแบ่งกลุ่มเรียนจากกรณีศึกษา
ในช่วง ๘ สัปดาห์แรกนี้ ทีมทำโครงงาน จะศึกษาข้อมูลจากแหล่งต่างๆ เพื่อตัดสินใจว่าจะทำเรื่องอะไรดี ที่ได้ทั้งฝึกประยุกต์ใช้ความรู้ และความสร้างสรรค์ และเมื่อมีผลงานแล้วสามารถนำไปประกวดชิงรางวัลในต่างประเทศ หรือในระดับชาติได้
ผลคือ ลูกศิษย์ของ ดร. ธเนศ ประกวดผลงานได้รับรางวัลอยู่เสมอ สร้างชื่อเสียงให้แก่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ
ผมชี้ให้เห็นว่า มหาวิทยาลัยที่ทำงานยึดหลัก IIEE (Innovation, Integration, Engagement, Entrepreneur) สามารถบูรณาการภารกิจหลักเข้าด้วยกัน ใช้พลังของภารกิจหนึ่งเข้าไปเสริมความเข้มแข็งให้แก่ภารกิจอื่นได้ อย่างกรณีการจัดการเรียนรู้แนว ดร. ธเนศ หากโจทย์ของโครงการมาจาก engagement partner ที่เป็น real sector ผลงานของโครงการจะเป็น innovation และนักศึกษาจะเป็นผู้ทำงาน engagement ให้แก่มหาวิทยาลัย นักศึกษากลายเป็นผู้สร้างความรู้ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้ดูดซับความรู้
วิจารณ์ พานิช
๒๓ มิ.ย. ๖๒
