ดอกไม้ในแจกัน.. ต้องแสงแดดที่ลอดบานหน้าต่างสท้อน  ความงดงาม.. ที่อบอุ่น.. 

คงเปรียบเสมือน  "ความรัก".. ที่สร้างพลัง  ชีวิต... 

ช่อดอกไม้ในแจกันกับความหลังที่ลืมเลือน... ไปกับเวลา  38ปี....ชีวิต  กับทางเดิน  คู่ขนาน.. 

อดีต....ที่ฝังใจ..และไม่ลืมเลือน..ยังซ่อน..เป็นภาพ..หลอน...เวลา...

เปรียบเสมือน  ม่าน  บังตา  ที่แตกต่าง .ไปจากจารีต.. นิยม

ไม้ใหญ่.. ถูกริดรอนกิ่ง.. เปรียบเสมือน.. รัฐ.. ริดรอน..ความคิดต่าง..ของ.ผู้ที่ไม่ยอมคิดเหมือนตนและเบี่ยงเบน..

ต้นไม้.. จะใหญ่เติบโต.. ต้อง.. ใช้เวลา... ที่  ใช้มือสร้างหรือคิดสร้าง.. คงไม่ได้.... เราจึงเหลือเพียง  แผ่นดินแห้งผาก  ปราศจากซึ่งต้นไม้... 

อดไม่ได้.. เมื่อ ผ่านไม้ใหญ่อายุยาวนานโข.... จักขอ  ทานท่านให้.. พลังเรา... แลกรัก  กับต้นไม้  ที่คงอยู่

"ร่วมด้วย  ช่วยกัน.. รัก  รักษ์.. ต้นไม้.."