Do bird has freedom totally?
------
โลกคือบ้าน ฐานสัตว์ พัฒน์กำเนิด
ให้กายเกิด ก่อการ งานสร้างสรรค์
วิวัฒน์ตน ให้พ้นกฎ ที่กดดัน
หนีภัยพาล ด่านวิสัย ไกลไพรี
จากที่เกิด คงคา มหาสมุทร
ก่อกลยุทธ สูตรก้าว เหง้าวิถี
จากครีบปลา มาขึ้นบก รกภัยมี
จะหลีกหนี อย่างไร ให้พ้นมาร
อยู่บนบก โลกใหม่ ไร้ตัวช่วย
ต้องเอื้ออวย ช่วยตน ให้พ้นผ่าน
เพราะศัตรู อยู่เยอะ เจอทุกวัน
จึงคิดฝัน การใหม่ ให้เสรี
เพราะแรงกลัว ตัวตาย จากภัยภพ
จึงต้องหา ช่องหลบ หลีกเลี่ยงหนี
ด้วยแรงเจตน์ จำนง ตรงเสรี
ให้กายนี้ มีผลตอบ มอบบาทา
จากที่น้ำ ข้ามภัย ไปทั่วสินธุ์
ทั้งโลกดิน ไม่สิ้นภัย ในทั่วหล้า
จะเยื้องย่าง ทางใด ไม่พ้นตา
ทั้งในป่า ผาเขา คอยเฝ้ามอง
มีแหล่งที่ แห่งใด ไปสะดวก
ไม่รุมจวก จิกตี หนีได้คล่อง
เห็นท้องฟ้า นภาเวิ้ง ที่เบิ่งมอง
จึงหมายปอง ท่องฟ้า ท่าสีคราม
เพราะแรงฝัน มั่นหมาย ปลายขอบฟ้า
เจตนา หาที่ ไม่มีหนาม
อยู่อย่างเย็น เด่นลอย ไร้รอยตาม
เช้ายันค่ำ ฉ่ำลม พรมกายา
กาลคือกล ยนตการ ฐานเริ่มต้น
ก่อกายตน ให้ผลกาย ขยายหนา
แรงอยากส่ง จงวิเศษ เจตนา
ปีกของข้า พาเป็นฐาน ทยานไป
ยามโบยบิน ยินยล บนอากาศ
ดูนวยนาด วาดศิลป์ บินสยาย
ท้องนภา มหาศาล อันกว้างไกล
จะไปไหน ได้ตามอยาก หลักเสรี
ยามเจ้าโบย โฉบฉิว ละลิ่วล่อง
มนุษย์มอง ปองเป็น ดั่งเช่นนี้
จะเหาะเหิน เดินทาง อย่างเสรี
เจ้าจึงมี ภาพพจน์ หมดกังวล
แต่มุมมอง ของคน ไม่พ้นผิด
ทุกชีวิต เกิดมา อย่าสับสน
ล้วนอยู่ใต้ ภัยพาล กันทุกตน
ไม่อาจพ้น หลุดกฎ หมดศัตรู
เดรัจฉาน พันธุ์ใด ในโลกนี้
ล้วนแต่มี ที่หมาย ให้อดสู
มนุษย์สัตว์ ขัดแย้ง แย่งพธู
แย่งที่อยู่ ลู่หากิน ทั่วถิ่นแดน
ธรรมสัจ จัดแจง ตกแต่งสัตว์
ตัวใหญ่กัด ตัวน้อย อร่อยแสน
ใครแรงดี มีอาวุธ ไปสุดแดน
ใครมีแผน ลวงล่อ ก็พ้นกิน
สะท้อนช่อง ชีพชน ทั้งคนสัตว์
มิอาจวัด ว่าได้ ใจถวิล
"เสรีภาพ" คับแก้ว แคล้วมลทิน
ไม่มีดิน ถิ่นอิสระ อย่ามโน
เราอาจเห็น เช่นนก วิหคเหิน
ดูเพลิดเพลิน เกินไป ใจสุโข
นกเหนือนก เหนือฟ้า จ้องตาโต
เหยี่ยวอินทรีย์โผล่ โฉบขยุ้ม เข้ารุมรัน
ฉะนั้นคำ "เสรี" ไม่มีดอก
ล้วนแต่หลอก วาจา มันน่าขัน
หลอกตัวเอง เก็งกอด ยอดสำราญ
อีกไม่นาน กาลกาย สลายตัว
ถ้าได้สิทธิ์ เสรี ดั่งวิหค
มันยังตก ในกฎ รดในหัว
ภัยผองพาล ศัตรู อยู่ทั่วตัว
ไม่พ้นดี พ้นชั่ว ทุกตัวตาย
จะให้พ้น สมบูรณ์ หนุนทั้งภพ
จิตจำจบ ภพภูมิ ไม่ชุ่มใหม่
เสรีภาพ แท้ธรรม ล้ำเลิศใจ
อีกยังไร้ วัฏฏะลู่ ศัตรูเอย
