ยามดอมดม ชมดอกซ่อน ได้กลิ่นซอน วอนใจหวี่ ตราบราตรี มีหมอกย้อย ต้อยกิ่งก้าน เมื่อผ่านลม
แสงจันทร์พรม ห่มผืนฟ้า กลางเวหา พาโดดเดียว เมฆเป็นเกรียว เหลียวเห็นแล้ว หัวใจแป้ว บาดคิดหวน
ได้ทบทวน ชวนหลงยิ้ม หัวใจอิ่ม ปลิ่มในตา กับเวลา พาเลยกาย เกิดห่างหาย สลายแล้ว
บ่มีแนว ได๋มาเท่า จักสิเอา หยังมาว่า ปาดน้ำตา อัญญา(พี่)ฮ้อง ตอนส่งน้อง ขึ้นป่องสวรรค์
หลายคิมหันต์ วันเลยพ้น แดดร้อยหน ฝนร้อยเถื่อ ใจยังเฟือ คิดฮอดเจ้า ตอนกินเข้า กะคิดนำ
บุญที่ทำ นำเฮ็ดสร้าง ขอเป็นทาง หว่างเที่ยวไต่ หยาดน้ำใส ส่งให้เจ้า โปรดรับเข้า ไปสู่สวรรค์ แน่เทอญ
(ชีวิตคนเรา ไม่มีอะไรแน่นอนครับ การพลัดพลาก สูญเสียเป็นธรรมดาของชีิวิต - เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นธรรมดา ให้อาลัย)
ขออนุญาต : นำภาพและเสียงประกอบงานเขียน เพื่ออัถรสในการอ่าน ซึ่งไม่ได้ดัดแปลงแต่งเติมต้นฉบับแต่อย่างใดครับ
( บ่าวโจ่โล่ )
