สาวน้อยเป็นสมาชิก ศิริราชรุ่น ๗๓ เรียนจบปี ๒๕๑๑ จึงเท่ากับจบเป็นแพทย์ครบ ๕๐ ปี เพื่อนๆ ของเขาฉลองด้วยการนัดไปเที่ยวจันทบุรีด้วยกัน ระหว่างวันที่ ๑๕ - ๑๗ มกราคม ๒๕๖๒ นัดล่วงหน้าครึ่งปี โชคดีที่ผมตกลงไปด้วย
เช้าวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๖๒ ผมเตรียมตัวออกจากบ้านไปทำงาน ลงมาข้างล่างพบว่าสาวน้อยแต่งตัวเรียบร้อยสวยงามในชุดเป็นทางการ ผมทักว่า แต่งตัวสวยเชียว จะไปไหน คำตอบคือไปเที่ยว ผมบอกว่ายังไม่ใช่วันที่ ๑๕ ต้องวันรุ่งขึ้น
คืนวันที่ ๑๕ เธอเข้านอนเร็วกว่าปกติเพื่อตื่น ๔.๓๐ น. เพราะผู้จัดทัวร์กำหนดว่า รถโค้ช นำเที่ยวจะล้อหมุนเวลา ๖.๓๐ น. ที่โรงเรียนกายอุปกรณ์ถนนอรุณอมรินทร์ เราเตรียมนั่งรถออกจากบ้านเวลา ๕.๓๐ น. ผมนอนหลับตามปกติ ตื่นขึ้นมา ๑.๔๐ น. สาวน้อยไม่ได้นอนบนเตียงแล้ว และไฟนอกห้องเปิด ผมเดินลงไปข้างล่าง สาวน้อยบอกว่ากินข้าวแล้ว ผมบอกว่า ยังไม่ตีสองเลย กลับไปนอนใหม่ไหม เธอจึงกลับขึ้นชั้นบนนอนต่ออีก
เวลา ๖.๒๐ น. เราก็ไปถึงสถานที่นัด คราวนี้สาวน้อยแต่งตัวแบบลำลอง เหมาะสมต่อการไปเที่ยวพักผ่อนสบายๆ โดยผมติดตามไปทำหน้าที่ CG – Care Giver
คณะทัศนศึกษา ศิริราช ๗๓ เดินทางโดยรถโค้ชใหญ่ ๒ คัน คนประมาณ ๗๐ ข้ามสะพานปิ่นเกล้า ไปทางนางเลิ้ง ขึ้นทางด่วน ไปทางสนามบินสุวรรณภูมิ โดยฟ้ามัวไปตลอดทาง ตอนเราเดินทางออกนอกเมือง ถนนฟากตรงข้ามรถเข้าเมืองติดเป็นแนวยาวเหยียด ผมได้มีโอกาสชมวิวกรุงเทพยามเช้าจากมุมสูงของรถโค้ช พอออกนอกเมืองก็เห็นพระอาทิตย์สีแดงสวยงามเพราะมีฝุ่นละอองในอากาศกรองแสง
บนรถมีจอทีวี ๒ จอ เขาฉายรายการตลก ฉ่อยหน้าม่าน อลหม่านร้านเสริมสวย จำอวดหน้าจอ เดี่ยวหน้าจอ ให้ความสนุกสนานดีทีเดียว ทำให้ผมระลึกได้ว่าสมัยหนุ่มๆ ทำงานที่กรุงเทพ ในวันเสาร์อาทิตย์ได้ดูทีวีรายการตลกเพื่อผ่อนคลาย แต่ผมไม่ได้ดูทีวีมาเป็นเวลากว่าสิบปี
ก่อน ๘ น. เราก็ไปถึงที่พักรถ จอดเข้าห้องน้ำและซื้อของกิน จอดพักครึ่งชั่วโมงก็เดินทางต่อ ฝ่ายหญิงเริ่มร้องเพลงศิริราช แต่งเนื้อร้องและทำนองโดย รศ. พญ. พิมล วงศ์ศิริเดช ศิริราชรุ่น ๘๙
เวลาไม่ถึง ๑๑ น. เราก็ถึงร้านพรชัยลูกชิ้นปลา ที่ระยอง ร้านใหญ่โตกว้างขวางมาก และมีการเตรียมชามปรุงก๋วยเตี๋ยวต้มยำไว้ล่วงหน้า ชามซ้อนกันสูงน่าดูมาก เสียดายลืมถ่ายรูปมาให้ดู ผมสั่งบะหมี่ต้มยำ สาวน้อยกินเย็นตาโฟเส้นใหญ่ อร่อยทั้งสองอย่าง ตามด้วยของหวานคือไอศกรีม ผมกินไอศกรีมเผือก อร่อยมาก ตามกำหนดการระบุว่า แต่ละคนสั่งซื้อกินตามอัธยาศัย ซึ่งแปลว่าจ่ายเงินกันเอง แต่ทางร้านเขารับคำสั่งและนำมาเสิร์พโดยไม่เก็บเงินจากแต่ละคน สักครู่หมอปราโมทย์ โฆษกประจำกลุ่มก็ประกาศว่า มื้อนี้หมอเกตุ สายเพชร (เจ้าของโรงพยาบาลบางโพ) เลี้ยง
เจ้าของร้านบอกว่าเราไปถึงเร็ว จึงสะดวก คนไม่แน่น ตามปกติตอนเที่ยงลูกค้าแน่นมาก
ก่อนเที่ยง ล้อก็หมุนไปยังที่พัก บ้านริมอ่าว รีสอร์ท ที่จันทบุรี ตอนนี้ในรถคันที่ ๒ เหล่าดาราเสียงทองผลัดกันร้องเพลงขับกล่อม คนร้องก็ร้องไป คนหลับก็หลับไป ผมนั่งทำงานโดยใช้คอมพิวเตอร์ ได้ทำ PowerPoint เรื่อง Transformative Education ที่จะไปพูดที่คณะศึกษาศาสตร์ มน. บ่ายวันที่ ๑๘ มกราคม เสร็จ และได้ใช้ WIFI ของโรงแรมส่งไปให้ทาง มน.
๑๔ น. เราก็ไปถึงบ้านริมอ่าว รีสอร์ท ผมได้ห้อง ๒๑๐๖ อยู่ชั้นล่าง มองเห็นวิวทะเล โรงแรมนี้มี ๒ ชั้นเท่านั้น เจ้าของเป็นสถาปนิก เราได้อาบน้ำพักผ่อน จน ๑๗.๓๐ น. ก็ออกไปเดินเล่นในบริเวณโรงแรมด้านติดทะเล บรรยากาศดี แต่ไม่มีหาดทราย เราได้ชมพระอาทิตย์ตก เวลาราวๆ ๑๘ น.
นัดกินอาหารเย็น ๑๘ น. อาหารอร่อยใช้ได้ ที่อร่อยมากคือไวน์แดงผลิตที่ออสเตรเลีย ที่หมอจากแคลิฟอร์เนียซื้อมา ๒ ขวด และแน่นอน ความครึกครื้นอยู่ที่การร้องเพลงคาราโอเกะ
กลับถึงห้อง หน้าที่ของ CG คือป้อนยามื้อค่ำ
วิจารณ์ พานิช
๑๕ ธ.ค. ๖๒
ห้อง ๒๑๐๖ บ้านริมอ่าว รีสอร์ท จันทบุรี
1 รถของ ธนัชวิชญ์ แทรเวล กรุ๊ป นั่งสบาย บริการดี
2 ภายในร้านพรชัยลูกชิ้นปลา
3 สาวๆ ศิริราช ๗๓ ถ่ายรูปกับสองหนุ่มที่คนหนึ่งเป็นเจ้าของโรงแรม อีกคนหนึ่งคือหมอปรีดี ศิริราช ๘๔
4 พระอาทิตย์ตกที่อ่าว
5 สามสาวเพื่อนสนิท
6 บรรยากาศในรีสอร์ท ยามค่ำ
7 หน้าห้องพัก
8 สาวน้อยกับ care giver
