๘๑๐. บทเรียนจาก..หูตั้ง

เจ้าคิดกับเจ้าแคต..หมาคู่ใจของผม จากไปด้วยวัยชรานานหลายเดือนแล้ว จากนั้น ๕ เดือนต่อมา เจ้าหูตั้งก็ปรากฏกายขึ้นใต้ถุนบ้านผมอย่างไม่คาดฝัน

ผมเลี้ยงมันโดยบังเอิญ เพราะมันถูกปล่อยทิ้งที่โรงเรียนโดยไร้เจ้าของ กับพี่น้องอีก ๒ ตัว ชาวบ้านขอไปตัวหนึ่ง ผมสงสารก็เลยแบ่งเบาช่วยเหลือโรงเรียน โดยเลือกเลี้ยงหูตั้ง แล้วทิ้งพี่น้องหูตั้งไว้กินข้าวที่โรงเรียน ๑ ตัว

ผมหอบหิ้วเจ้าหูตั้งมาตั้งแต่ตัวเล็กและผอมโซ แต่ถึงจะผอมยังไง หูมันก็กางและตั้งตลอด มาอยู่ในบ้านสวนของผมในช่วงแรกมันซนมาก ต่อมายิ่งซนกว่าเดิม ช่วงนี้เริ่มโตขึ้น สูงใหญ่หุ่นดี ไม่ค่อยดื้อ พูดจารู้เรื่อง

ผมให้นอนพื้นปูนใต้ถุนบ้าน บางคืนเห็นมันกระโดดขึ้นไปนอนบนโต๊ะและเก้าอี้อย่างมีความสุข เห่าเก่งเสียงดังฟังชัดแต่ไม่ดุ ตามประสาหมาบ้านๆ ผมไม่รู้ว่ามันพันธุ์อะไร เห็นแต่มันพันแข้งพันขาผมทุกวัน

เมื่อเย็นวานฝนตกพรำๆ มันคงหนาว ผมเห็นมันค่อยๆแอบย่องขึ้นมาบนบ้าน ย่างเท้าอย่างแผ่วเบา แต่ไม่รอดสายตาผม พอมันขึ้นมาถึงตรงนอกชานบ้าน มันก็ทำเนียนแบบนอนนิ่งๆ ไม่ให้ผมได้ยิน

ผมแอบมองทางหน้าต่าง บางจังหวะเราก็สบตากัน ผมไม่ได้ว่าอะไร เข้าใจความรู้สึกของหูตั้งดี บางทีมันอาจคิดถึงผมก็ได้ เลยขึ้นมานอนใกล้ๆ พอเห็นผมไม่พูดอะไร เจ้าหูตั้งเลยโชว์การบิดขี้เกียจให้ดู และย่ามใจ ใช้เท้าผลักหน้าต่างให้กว้างขึ้น

ฝนหยุดตก..ผมต้องร้องบอกเจ้าหูตั้งไปว่ารู้แล้ว รู้ว่ามันจะชวนผมไปวิ่งรอบสวนลำไย มันวิ่งกับผมทุกเย็นเกือบ ๒ เดือนมาแล้ว

ยังไม่รวมตอนเช้าที่ผมต้องต้องไปทำงาน มันจะวิ่งนำทางไปส่งผมที่ประตูรั้วของรีสอร์ทที่ผมพักอยู่ ส่งกันทุกวันไม่เว้นวันหยุดราชการ ระยะทางจากบ้านถึงประตูรั้วราว ๑ กม. แต่หูตั้งมันวิ่งได้ครึ่งทาง มันรู้ว่าถ้าวิ่งต่อมันต้องโดนหมาของคนงานพม่า ๔ – ๕ ตัวรุมกัดแน่

ผมสนุกและมีความสุขกับการวิ่งออกกำลังกายมากขึ้น เมื่อได้วิ่งไปกับหูตั้ง บางวันเราวิ่งแข่งกัน หูตั้งวิ่งสู้ผมไม่ได้ เพราะมันชอบแวะเวียนตามข้างทาง

บางที..ผมก็คิดว่าหูตั้งมันอยากเที่ยวมากกว่า หรือไม่ก็เป้าหมายของมันคือการออกกำลัง แต่มันก็ไม่ทิ้งที่จะชื่นชมทิวทัศน์สองข้างทาง บางวันมันวิ่งเข้าไปในบ้านสวนหลังใหญ่ที่มีอุโมงค์ต้นไม้มากมายและสวยงาม แต่ผมไม่กล้าวิ่งตาม ต้องรอให้มันวิ่งออกมา

หูตั้งโตเร็วและแข็งแรง กินดีอยู่ดี ผมไม่เห็นมันเจ็บป่วยอะไรเลย หรือว่ามันอยู่ในที่ที่มีครบแล้ว ทั้งอากาศที่ดี อาหารพอเพียง และได้ออกกำลังกายกับผม ส่วนเรื่องอารมณ์ดี ก็เห็นมันดีใจทุกครั้งที่เห็นผมกลับมาถึงบ้าน

ผมเริ่มรักหูตั้งเข้าให้แล้ว แต่ถึงอย่างไรให้มันโตกว่านี้สักหน่อย ผมคงต้องจับมันทำหมัน เพราะมันเป็นหมาหนุ่ม ต้องป้องกันไว้ไม่ให้ไปติดสาวบ้านอื่น

หูตั้ง..รักบ้านและรักเจ้าของบ้านอย่างผม หูตั้ง เป็นเพียงหมาแต่มีความกตัญญู ผมคิดว่าผมเป็นครูทำถูกแล้ว ที่รักโรงเรียนและองค์กร ทำทุกวันให้บ้านหลังที่สองน่าอยู่น่ามอง อย่างน้อยก็ได้ตอบแทนบ้านเล็กในป่าใหญ่แห่งนี้ ที่ให้ความสุขแก่ผมทุกวัน..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๑