จากประสบการณ์มีลูกมา 11 ปีของตัวเอง(ซึ่งยังน้อยมาก) และจากการรับฟังแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเลี้ยงลูกกันกับเหล่าเพื่อนพ่อแม่ด้วยกันหลายท่าน เรื่องที่แม่ดาวมักเห็นจากตัวเองและเห็นจากผู้อื่นมีเรื่องหนึ่งที่เรามักหลงลืมเสมอ
เมื่อลืมแล้ว ยิ่งแก้ปัญหา กลับกลายเป็นยิ่งสร้างปัญหาให้ใหญ่ขึ้นทวีคูณ
รู้มั้ย หลงลืมอะไรไป เวลาที่ลูกเกิดปัญหา แสดงพฤติกรรมไม่เหมาะสม ระเบิดอารมณ์ร้อน หรืออาจเป็นเขากำลังผิดหวัง เศร้าเสียใจ ในตอนที่เขาต้องการความช่วยเหลือจากเรา แต่เรากลับทำอะไรพลาดไป หลงลืมอะไร จากที่ลูกรู้สึกโกรธ หรือเสียใจระดับ 5 (สมมุต) พอมาคุยกับเรา เรากลับทำให้เขาระเบิดอารมณ์ทะลุจุดเดือด หรือน้ำตาแตกแหกปากกรีดร้อง
ด้วยคำถามนี้ไม่มีรางวัลเป็นบ้านพร้อมที่ดิน ตอบถูกไม่ได้แจกทอง
? งั้นเฉลยเลยเนอะ
หลงอารมณ์และลืมฟังลูกอย่างลึกซึ้ง(จะเรียกว่าฟังอย่างมีสติก็ได้) ลืมสะท้อนอารมณ์ลูกให้ลูกได้ยิน เรามักสอนทันที หรือปลอบกระชากใจ
? เช่น ลูกเสียใจทะเลาะกับเพื่อนรักมา เล่าให้เราฟัง เราหลงอารมณ์ตัวเอง สงสารลูก รีบปลอบ(กระชาก)ใจ "ไม่เป็นไรนะ ลูกเรื่องแค่นี้เอง เพื่อนกันทะเลาะกันมันก็ธรรมดา" ลองคิดถึงตัวเองตอนเป็นเด็กยิ่งหากเป็นช่วงวัยรุ่น เพื่อนมีความสำคัญกับคุณมากขนาดไหน ความผิดหวังเสียใจในความรู้สึกของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากมาย(จนบางคนก็ผมหงอก สารพัดตีนขึ้นหน้า
?)อาจมองว่า มันธรรมดา เรื่องเล็กๆ ถ้าเอาหัวใจเด็กใส่เข้าไป เราจะรู้สึกได้ว่ามันใหญ่ มันเจ็บปวดมากนะ ถ้าคุณยังจำความรู้สึกในวันวานนั้นได้
แทนที่ลูกจะแค่เสียใจผิดหวังจากเพื่อนอย่างเดียว ก็จะกลายมาเป็นโกรธหรือผิดหวังจากคุณไปด้วย "แม่ไม่เข้าใจฉันเลย" ไม่ใช่ห้ามสอน คุณสามารถสอนก็ได้ แต่รอให้อารมณ์ลูกพร้อมจะฟังเราก่อนดีไหม เราช้าลงฟังลูกก่อนได้หรือเปล่า โอบกอดเขา อยู่ข้างเขา ฟังเขา เอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้ความรักก่อนให้ความรู้จะได้ไหม (หลายคนบอกได้....แต่ก็มัก "ลืม")
หรือ ในยามที่ลูกกำลังอารมณ์เสียสุดๆ ขัดใจ รู้สึกโกรธมาก เช่น พี่น้องทะเลากันเรื่องของเล่น น้องแย่งของเล่นพี่ไปเล่นแล้วทำพัง พี่โกรธมากเพราะเป็นของเล่นที่พี่รัก พี่จึงตีน้องเป็นการระบายความโกรธของตัวเอง น้องร้องไห้มาฟ้องแม่ แม่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง(แต่ห้ามไม่ทัน) เรามักหันไปสอนพี่ทันที ตีน้องไม่ได้นะ เป็นพี่น้องกันควรแบ่งปัน รักกัน ใช่หรือไม่ (ประมาณนี้)
ดีกว่าไหม หากเรารับฟังลูกด้วยหัวใจและแสดงความเข้าใจลูกก่อน ให้ลูกเข้าใจว่าเราอยู่ข้างเขา เห็นใจเขา เข้าข้างมิได้หมายความว่าต้องตามใจ เห็นใจก็ไม่ได้แปลว่าลูกจะทำอะไรก็ได้ เช่น "ลูกโกรธที่น้องแย่งของเล่นที่ลูกรักมากไปแล้วทำพังเลยตีน้องใช่ไหมคะ" รอฟังให้ลูกได้พูดความรู้สึกของเขาระบายออกมา กอดเขาได้ ถ้าจังหวะได้ เอาความสงบของเรา โอบกอดเขาผ่านถ้อยคำและแววตาของเราก็ได้ เราอาจพูดว่า "หากแม่เป็นลูกของคงรู้สึกโกรธมากเหมือนกัน" พอเขาสงบขึ้น เราได้ใจเขาแล้วค่อยๆ สอนเขาได้ ไม่ต้องรีบสอน สอนอารมณ์กำลังร้อน หูดับ ใจปิด ฟังอะไรก็ไม่เข้าหู ไม่เข้าใจ
ท่องจำไว้นะ 
❤️ฟังลูกด้วยหัวใจและพูดสะท้อนความรู้สึกความคิดลูกออกไป เห็นลูกเดินหน้าสีหน้าผิดปกติ เอามือจับหูไว้นะ เตือนสติ เราจะฟังลูกให้ได้ยินเสียงทั้งภายนอกภายใน เขาจะฟังลูกด้วยหัวใจ หรือจะเอามือปิดปากตัวเองไว้ก็ไม่ว่ากัน แล้วแต่ชอบเลย?
เทคนิคแม่ดาวตอนเริ่มต้นใช้กัดริมฝีปากตัวเอง? ยิ่งเห็นความคิดอยากพูดจะกัดปากตัวเองให้แรงขึ้น เรียกสติตัวเอง เล่าให้หลายคนฟังเขามักขำ ทำแบบนี้จริงๆ นะ เป็นคนพูดมากก็แบบนี้ต้องหาวิธีควบคุมปากตัวเอง? ในส่วนของใจแรกๆ เสียงความคิดเราจะดังระหว่างฟังเสียงลูก จะได้ยินเสียงลูกไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ฝึกบ่อยๆ เสียงในใจเราจะเบาขึ้น มีเสียงน้อยลง และเราจะได้ยินเสียงลูกมากขึ้น ชัดขึ้น
ฝากไว้ให้พิจารณานะคะ ไม่ได้ชวนเชื่อ แต่ชวนคิด และชวนลองทำ(ไม่ต้องทำตามแบบแม่ดาวก็ได้อาจประหลาดไป
?)+ด้วยรักและห่วงใยจาก...แม่คนหนึ่งซึ่งยังต้องฝึกตนอีกเยอะเช่นกัน แม่นางฟ้าไม่มีอยู่จริง เชื่อเถอะ โปรดเป็นมนุษย์แม่ที่มีความตั้งใจดี แม้ยังมีนิสัยไม่ดี มีความบกพร่องมากมี ก็เรียนรู้ ค่อยๆ ฝึกดู ฝึกรู้ พัฒนากันต่อไปนะตัวเอง เป็นกำลังใจให้นะ
?
