นับถอยหลัง อาชีพปัจจุบันที่เราทำอยู่ เหมือนเราไปถึงจุดที่เริ่มอิ่มตัว
กำลังคิดและทบทวนอยู่ว่า อะไรคือ ปลายทางแห่งชีวิต
เมื่อออกจากวงจรของอาชีพแล้ว จะไปทำอะไร
กำลังสั่งสม และซ่องสุม ประสบการณ์ เรียนรู้ ทดลอง ฝึกฝน คู่ขนานกับอาชีพในปัจจุบัน
การทดลองเพาะปลูกจากพืชชนิดง่าย แต่ก็พบว่าไม่ได้ง่ายอย่างที่เราคิด
การเกษตรเมื่อมาทดลองปลูก มันก็เหมือนวิทยาศาสตร์อีกแขนงหนึ่ง ที่มีความลึกซึ้งมากยิ่งนัก
เราต้องเรียนรู้การเตรียมดิน ให้เหมาะสม "เลี้ยงดิน ให้ดินเลี้ยงพืช" ตามที่ เคยไปเรียนรู้จาก อ.ยักษ์ ที่มาบเอื้อง เสียงดังก้องหู มาตลอด และจดจำได้
ลองถอดประสบการณ์ มาจัดทำสวนขนาดเล็กๆ ริมรั้วบ้าน ปลูกพืชที่กินได้ เป็นหลัก เพราะเราต้องสูญเสียน้ำ เพื่อรดน้ำ และรักษาหญ้า แต่ไม่ได้กิน เลยเปลี่ยนแนวคิดใหม่ ปลูกพืชกินได้ เช่น กล้วย มะม่วง มะละกอ ฝรั่ง อย่างละต้น สองต้น
แล้วเดินระบบน้ำแบบอัตโนมัติ โดยใช้ระบบมินิสปริงเกอร์ เพื่อให้น้ำได้อย่างทั่วถึง และใช้น้ำปริมาณน้อย
การควบคุมการให้น้ำที่เหมาะสมกับพืช และความต้องการน้ำของพืช อย่างพอเหมาะพอดี ก็ต้องเริ่มเรียนรู้ออกแบบระบบ Internet of Things เพื่อให้ระบบ microcontroller ขนาดเล็กที่เรียกว่า Arduino (อา-ดุย-โน่) สามารถควบคุมการรดน้ำแบบตั้งเวลา หรือสั่งเปิดปิด ผ่านสมาร์ทโฟนได้ ด้วยแอพพลิเคชั่น Blynk โดยไม่ต้องเขียน code เยอะมากนัก เพราะมีโปรแกรมสำเร็จรูป ที่สามารถเชื่อมโยงกับอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์เหล่านี้ได้
เมื่อจัดการระบบน้ำเสร็จ เรายังต้องเพิ่มเติมความรู้ในส่วนถัดไป คือการปรุงดิน เพื่อความอุดมสมบูรณ์
ต้องเตรียมจุลินทรีย์ ที่เหมาะสม เพื่อให้ช่วยย่อยสลายซากพืชซากสัตว์ทำให้เกิดปุ๋ยธาตุหลักให้กับพืช และคืนความอุดมสมบูรณ์ให้กับดิน
วันนี้วันแรก ที่กลับมาบันทึก ไว้กลับมาใหม่ (edit)
