การเดินทางของชีวิตแต่ละคนล้วนมีเส้นทางที่แตกต่างกัน  ยามใกล้ค่ำวันนี้ผมเดินผ่านผู้คนหลากหลายอาชีพสิ่งที่พบเห็นถ้าเดินผ่านคนประมาณร้อยคนจะมีเพียงห้าคนเท่านั้นละที่เดินไปสู่เป้าหมายที่ตนเองรู้ว่าจะไปไหนไปทำอะไรเพื่อสิ่งใด  ถามว่าแล้วคนจำนวนเก้าสิบห้าคนนั้นละ

         คุณคิดอย่างไรรึ  ถ้าถามผม  ผมคงคิดตอบดัง ๆ ว่า คนเหล่านั้นเขาเดินไปแบบไร้จิตวิญญาณทำให้นึกถึงบทเพลงชื่อว่า ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก  เพราะบางคนเดินสวนทางมาเกือบชนผมถ้าผมไม่หลีกหลบให้  ก็เพราะเขาเหล่านั้นเดินก้มหน้าไม่มองสิ่งแวดล้อมเอาแต่ใส่ใจในมือถือดูแต่มือถือเข้าเฝ้ามือถือเหมือนมือถือคือของขลังของศักดิ์สิทธิ์หรือมือถือคือตัวแทนของผู้มีอภิมหาอำนาจที่ครอบงำวิถีชีวิตตนเองจนไม่สามารถจะมองเส้นทางการเดินไปของเขาได้ 

         เอ๊ะ ผมว่าคนยุคก่อนมีจิตใจน้อมระลึกถึงแต่พระพรหมหรือพระเจ้าหรือพระสัจธรรมเป็นที่ยึดถือ  แต่ในยุคใหม่นี้สิ่งมาแทนที่ทำให้คนคิดถึงตลอดเวลาเกือบทุกลมหายใจก็ว่าได้คือ มือถือ จริงหรือไม่..?