ในความทรงจำที่ดิฉันเคยเดินทางไปทำงานเป็นประจำ เมื่อประมาณ 4-5 ปี ที่ผ่านมา รวมทั้งไปทำดุษฎีนิพนธ์ที่ลำพูน การไปเชียงใหม่คือความทรงจำที่ตื่นเต้นทุกครั้ง โดยเฉพาะเส้นทางสาย เชียงใหม่-ลำพูน ดูสิคะ ต้นยางนับพันเรียงราย สวยงาม ระยะห่างพอดี 

ถ้ามาตอนกลางวันดิฉันก็ชะเง้อมองตลอดทาง แต่ถ้ากลางคืนก็ขอเพ่งมองราวกับจะซึมซับ ทักทายคนคุ้นเคยซะอย่างงั้นจริงๆ บางคราวน้องที่สนิทกันส่งภาพต้นยางที่ถูกตัดเพราะถูกพายุกระหน่ำก็อดใจหายไม่ได้ แต่ก็อดชื่นชมคนในพื้นที่ที่ยังอนุรักษ์ไว้ได้จนบัดนี้ 

.....

หน้าแล้งสวยยิ่งกว่ามีเอื้องผึ้งชูช่อรอบลำต้นยางตลอดแนว 

...

Cr.พี่ไพลิน

..

...

....

ธรรมชาติอยู่กับคนได้เสมอ^^

อยู่ที่เรียนรู้

อ้อ เอื้องผึ้งบานเมื่อไหร่ เป็นสัญลักษณ์ว่าลูกหลานได้เวลาปิ๊กบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่นะคะ เพราะตรงกับปี๋ใหม่เมืองพอดี ^__^