เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2549 เมื่อหมดเวลากิจกรรมหน้าเสาธงแล้ว  ดิฉันได้นัดหมายให้นักเรียนเข้าแถวรอเพื่อครูจะพาไปฝึกความสามารถในการจิตนาการ  สถานที่ไปคือบริเวณวัดโพธินิมิตร ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียน  สิ่งที่ดิฉันเตรียมไปด้วยคือ วิทยุเทป และม้วนเทปเพลง  นักเรียนหลายคนมีความสงสัยต่างก็ตั้งคำถามมากมาย  แต่ดิฉันก็ไม่ตอบคำถามเหล่านั้น แม้ว่านักเรียนจะพยายามถามอีก สังเกตดูรู้สึกว่านักเรียนทุกคนมีความพร้อมและยินดีเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้
            ก่อนไปดิฉันได้ตกลงกับนักเรียนว่าต้องแบ่งกลุ่มและตั้งชื่อกลุ่มตามอาชีพ โดยให้เวลาปรึกษากัน 5 นาที ชื่อที่นักเรียนและครูช่วยกันตั้งมีดังนี้
            1. คุณหมอซุปเปอร์แมน 
            2. ผู้แสนดีคุณพยาบาล
            3. เก่งสอนคือคุณครู
            4. สู้ไม่ถอยคือ ท. ทหารอดทน
            เมื่อได้ชื่อกลุ่มแล้วให้นักเรียนเลือกที่จะอยู่กลุ่มไหนก็ได้ โดยให้เหมาะสมกับบุคลิกและบุคลิกภาพของตนเองเป็นสำคัญ เสร็จแล้วดิฉันได้เปิดเพลง  "หมอลำซิ่ง" เมื่อเพลงจบดิฉันได้นำเรื่องว่า เมื่อพวกเราได้ฟังเพลงหมอลำซิ่ง  ก็จะคิดถึงบรรยากาศของความสนุกสนานมีคนออกมาเต้นโชว์ พร้อมกับเสียงดนตรี  เร้าใจ มีผู้ชมมากมาย บางทีจะมีผู้ชมออกมาเต้นรำร่วมกับผู้ร้อง เพื่อให้นักเรียนได้คิดจินตนาการตาม โดยที่นักเรียนไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ
             ขั้นต่อไปดิฉันได้ เปิดเพลงบรรเลง ชึ่งนักเรียนไม่คุ้นเคย  แล้วให้นักเรียนทุกคนนั่งหลับตาฟังเพลง พร้อมกับคิดจิตนาการให้เชื่อมโยงเป็นเรื่องราว  เมื่อฟังเพลงจบแล้วให้นักเรียนเขียนบันทึกความคิดจินตนาการของตนลงในแผ่นกระดาษแล้วนำมารายงาน
             
กลุ่ม"ผู้แสนดีคุณพยาบาล" รายงานว่า " มันเหมือนแดนสวรรค์ มีเสียงดนตรีไพเราะ มีนางฟ้าเทวดาสวยงามลอยอยู่บนอากาศ..........ค่ะ "
               กลุ่ม"เก่งการสอนคือคุณครู"  รายงานว่า  " มันเป็นบรรยากาศที่แปลกประหลาดมาก มีเสียงดนตรี เสียงกลอง เสียงขลุ่ย  เสียงระนาด....หนูมีภาพมาให้ดูด้วยค่ะ  "
               กลุ่ม"ท.ทหารอดทน"รายงานว่า  "มันเหมือนเราเดินทางไปในป่า อากาศเย็นมากมีเสียงคล้ายกับมีคนป่าอยู่ในถ้ำ......"
               กลุ่ม  "คุณหมอซุปเปอร์แมน"  รายงานว่า  "มันเหมือนท่องไปในโลกอวกาศ  ...เออ...เออ..ผมว่า...คุณครู...ไปจินตนาการต่อเองแล้วกันนะครับ"
               การฝึกความสามารถในการจินตนการสิ้นสุดลง  นักเรียนต่างเดินแถวเข้าโรงเรียน  ปล่อยให้ข้าพเจ้าเฝ้าคิดจินตนาการต่อไปว่า  " ที่ใดไม่มีจินตนาการที่นั้นเสมือนไม่มีชีวิต ผู้ที่ขาดจินตนาการก็เฉกเช่นต้นไม้ที่เดียวดาย รอความดับที่กำลังคืบคลานเข้ามาหา "  

                                                  โดย  คนบ้านเดียวกัน