ชีวิตของฉัน

ความร่าเริงของวัยเด็กมันหายไปตามกาลเวลามียากขึ้นตามการเติบโต ตอนเป็นเด็กเรามีเพื่อนเป็นร้อยพอโตขึ้นบางทีก็มีไม่ถึงสิบ เรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต มันไม่ใช่แค่ไม่ได้ของเล่น ไม่ใช่แค่หกล้ม  แต่กลับเป็นเรื่องที่ยากจนไม่มีทางออก ไม่มีใครมานั่งปลอบใจเรา เวลาเรานั่งร้องไห้ ไม่มีใครเป็นห่วงเรามากเท่ากับพ่อแม่ที่ให้เราเกิดมา เวลาผ่านไปพอเราโตขึ้นความอดทนก็ต้องมากขึ้นตาม  เวลาเราเศร้าเราชอบไปทะเล ไปฟังเสียงคลื่น ฟังเสียงลม สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับ ความเครียด ความเศร้ามันค่อยๆ หายไปเหมือนกับสายลม และค่อยๆลดลงตามเสียงคลื่น เราชอบไปละเลตอนเช้า เพราะไม่ค่อยมีผู้คนมากมาย อีกอย่างจะได้สัมผัสธรรมชาติบนชายหาดที่สวยงาม นี่แหละคะ ชีวิตของฉันที่เวลาฉันเศร้าก็มีละเลคอยรับ คอยรับฟังฉัน 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Nisreen



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

647946

เขียน

06 Jun 2018 @ 15:58
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
อ่าน: คลิก