นานา…ชีวิต
นายอานนท์ ภาคมาลี (คนหาปลา ข้าราชการบำนาญ)
เราไม่ได้เป็น ผอ.ตลอดหรอก เป็นแค่ตัวสมมุติ ที่ทำหน้าที่อยู่ขณะหนึ่ง เป็นผอ.ก็ตอนลงนามในหนังสือที่โต๊ะทำงาน
ตอนไปตรวจคนไข้เราเป็นหมอ
เดินไปหน้าโรงพยาบาลถูกรถชนเรา เป็นคนไข้
ไปสอนหนังสือเราเป็นครู ถ้าครูเดินมาเราเป็นลูกศิษย์
กลับไปบ้านไปเจอภรรยา เราเป็นสามี
ไปเจอลูกเรา เราเป็นพ่อ
ไปเจอพ่อเรากลายเป็นลูก
ไปเจอยาย เรากลายเป็นหลาน
ไปเจอหลาน เรากลายเป็นตาแล้ว
โดยสรุป คือเราเป็นโดยสมมุติ ขณะที่ทำหน้าที่ที่ขณะหนึ่งเท่านั้น
แล้วมนุษย์ก็ไปหลงตัวเองว่า เราเป็นนั่นเป็นนี่ แล้วยึดติดกันเอง ทะเลาะกันเอง เบียดบังกันเอง ฆ่ากันเอง
ถ้าเราถอดสมมุติออก ถอดความเป็นตัวเป็นตนออก ชีวิตก็จะเบาสบาย…อีกนัยหนึ่ง มีความหมายของการเกิดมามีชีวิตหนึ่ง
ชีวิตเราคือนักท่องเที่ยว อยากเที่ยวให้สนุก อย่าแบกของหนัก
อย่าเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่เจอ
บ้างครั้งได้ห้องพักไม่ดี ก็ให้เข้าใจว่า พรุ่งนี้ก็ไปแล้ว กับผู้คนที่ผ่านเข้ามา ทำดีต่อกันไว้มากๆ เพราะมันจะเป็นความทรงจำที่ดีในวันจากลา
มองฟ้าบ้าง เอาเท้าไปแช่ลำธารบ้าง
อย่ามัวแต่ให้ความสำคัญ กับความไม่สะดวกเล็กๆน้อยๆ ระหว่างเดินทาง
ถนนทุกสายมีดอกไม่บาน จงมองให้เห็น
อย่าฟังแต่เสียงฟ้าร้อง อย่ามองแต่ก้อนขี้หมา
ถ่ายรูปเล่นได้ แต่เก็บไว้ในความทรงจำดีกว่า
ซื้อของติดไม้ติดมือได้ แต่อย่าซื้อให้มาก จนกลายเป็นไอ้บ่าเฝ้าสมบัติ
ชีวิตคนคือ นักท่องเที่ยวทุกที่คือทางผ่าน ต้นไม่สวยงามก็จริง แต่เราเอาไปไม่ได้ พบพานจนผูกพัน ถึงวันก้อต้องจากลา
ยามเช้าชมตะวันขึ้นริมทะเล ยามเย็นชมตะวันตกที่ยอดเขา ทุกสิ่งคือเรืองชั่วคราวเท่านั้น และเราเป็นแค่นักท่องเที่ยว มาแล้วก็จากไป แต่ต้องใส่ใจกันและกัน ในขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่
ขอขอบคุณบทความดีๆที่แชร์ ในกลุ่ม Line ไม่ทราบที่มา ขออนุญาต Post ต่อ เพื่อเป็นแรงพลังในการดำเนินชีวิต
