พัทลุงแห่งความหลังในปัจจุบัน

วันนี้ผมไปโรงพยาบาลพัทลุงเพื่อบรรยายเรื่อง "โผล่แลบ (prolapse)" ตามคำเชิญของคุณหมอยุ้ยและครั้นจะให้ไปบรรยายแล้วกลับเลยโดยไม่ได้เจอบุคคลสำคัญของจังหวัดก็คงกระไรอยู่

"ปอนด์ แป๋ว พี่จะมาพัทลุง พาไปกินข้าวหน่อยดิ" ผมหยอดไป และเพียงไม่นานเกินตดหายเหม็นก็ได้ข้อความกลับมา
"ได้เลยครับพี่" นั่นคือปอนด์
"เย้ๆ ไปด้วย" นั่นคือแป๊ว
"เดี๋ยวจะตามศรีไปด้วย พี่จำมารศรีได้มั้ยครับ" ปอนด์ถาม

ปอนด์ แป๋ว และน้องมาร(ศรี) เป็นน้องหมอ ม.อ.รุ่น ๒๐ รุ่นที่ผมสนิทด้วยมากๆรุ่นหนึ่ง 
น่าแปลกที่พวกเรามักจะสนิทกันรุ่นเว้นรุ่น อย่างผมซึ่งอยู่รุ่น ๑๘ จะสนิทกับพี่ๆรุ่น ๑๖ มาก แม้ว่ารุ่นนั้นจะเกรียนและขึ้นชื่อมากเรื่องลุย และความรักพวกพ้องประหนึ่งสถาบันข้าใครอย่าหยาม แล้วมายกพวกตีกัน (เฮ้ย...มากไปครับ ไม่มีร๊อกกก)

และผมก็สนิทกับน้องรุ่นนี้มากเช่นเดียวกัน รุ่น ๒๐ (ถ้าจะมีอีกรุ่น ก็รุ่น ๒๒ นะครับ)

ผมคิดถึงอะไรน่ะเหรอ

ผมคิดถึงงานวันมหิดลที่ผมรับหน้าที่มาจัดบอร์ดที่เกี่ยวกับพระราชบิดาเพื่อรับเสด็จสมเด็จพระพี่นางฯ และน้องปี ๑ รุ่น ๒๐ นี่แหละที่ยกพวกมาช่วยผมทำงานหามรุ่งหามค่ำ 
เฮ้ย รูปภาพทุกรูปที่จัดบอร์ดวันนั้น ผมยังเก็บไว้จนถึงวันนี้ since พ.ศ. ๒๕๓๕

ผมคิดถึงวันสงกรานต์ ที่น้องๆลงขันกันซื้อเสื้อให้ผมใส่เล่นน้ำ และก็ได้ใส่มันจริงๆเพียงครั้งเดียว เพราะมันแจ๊ดจัดเกินกว่าที่จะใส่ในชีวิตประจำวันได้ เสื้อสีเขียวสะท้อนแสงลายดอกไม้ ผมยังจำมันได้ติดตา

ผมคิดถึง "ทะเลบัน"กิจกรรมสัมพันธ์ของเด็กๆปี ๑ ที่มีผมไปแทรกกายอยู่ด้วย แบบว่าพี่ปี ๓ บางคนอยากไปช่วยงานอาจารย์ (บางคนอยากไปเพราะรุ่นนี้มีน้องสวยๆหลายคน)

ผมคิดถึงน้องโรงเรียนสุราษฎร์ธานีอีกหลายคนในรุ่นนี้ นอกจาก ปอนด์ แป๊ว และยังมี ตี๋ ทรงกรด อาจารย์ต้น ผู้ซึ่งถูกนินทากันถ้วนทั่วในบ่ายวันนี้

เฮ้อ...ผมคงแก่ลงมากจริงๆ ความหลังช่างพรั่งพรูนัก

ท่านผู้อาวุโสของโรงพยาบาลพัทลุงทั้ง ๓ ท่านพาผมไปกินมื้อเที่ยงที่ "บางชาม" ร้านอาหารริมคลองปากประ ปากคลองออกทะเลสาบสงขลาอีกแห่งหนึ่ง
เราออกจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปทางทะเลสาบ ก่อนถึงลำปำเล็กน้อยก็เลี้ยวซ้ายวิ่งไปตามถนนสาย ๔๐๐๑ ทางมันชี้ว่า "ไปทะเลน้อย"
ใช่ครับ เราไป "ปากประ" มันอยู่ก่อนถึงทะเลน้อยนิดเดียว
ทั้ง ๓ ท่านแนะนำผมว่า ร้านนี้เจ๋ง อร่อย วิวดี ซึ่งผมก็เห็นด้วยตามนั้น แกงส้มปลากดเถาคัน ปลาดุกร้า ไข่เจียว หลนเต้าเจี้ยว และน้ำพริกผักเหนาะ เรียกได้ว่าอร่อยได้แรง กินกันเกลี้ยงทั้งโต๊ะโดยที่ผมไม่ต้องออกตังค์สักแดงเดียว 

กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ ใครหนอว่าเอาไว้ เราทั้ง ๔ ชีวิตจึงกลับเข้าเมืองเพื่อดื่มกาแฟกลบกลิ่นคาวในปาก
"ซิตี้คาเฟ่" ร้านกาแฟในโรงแรมซิตี้ปาร์ค (เอ๊ะ หรือ ซิตี้พาร์ค กันแน่วะ)
เค้าคงมีเมนูเครื่องดื่มหลายอย่างสินะ เพราะน้องๆเค้าสั่งกันออกมาดูแฟนตาซีดีมาก แต่สำหรับคนแก่อย่างผมก็กินเป็นแต่อเมริกาโน่ร้อนรสชาติขมๆธรรมดานั่นแหละครับ ที่เล่ามาถึงร้านนี้ก็เพียงอยากจะบอกว่า "พุดดิ้งมะพร้าวอ่อน" มันอร่อยมากกกกก

เราแยกย้ายจากกันตอน ๒ โมง ผมต้องขับรถกลับบ้าน
ฝนพรำๆตลอดทาง ผมเลือกเปิดเพลงสมัยที่เป็นหนุ่มฟัง ขับรถมาถึงหาดใหญ่ก็คอแห้งแหบพอดี โชคดีที่ขับมาคนเดียว

ขอบคุณนะครับที่เชิญมาบรรยาย
ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์ทนนั่งฟังและหัวเราะไปด้วยกัน (ไม่รู้ว่ามีใครฉี่เล็ดออกมาบ้างมั้ย)
และขอบคุณนะครับที่พาไปกิน

พัทลุง

ธนพันธ์ ชูบุญยังคงคิดถึงน้องรุ่น ๒๐ อยู่นะ หลายคนเชียว
๒๒ กย ๖๐



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผมเอง

คำสำคัญ (Tags)#พัทลุง#บางชาม#ปากประ

หมายเลขบันทึก: 637641, เขียน: 22 Sep 2017 @ 22:23 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง, ดอกไม้: 1, อ่าน: คลิก


ความเห็น (0)