32. ชีวิตคือคุรุผู้ยิ่งใหญ่สูงสุด
ถาม ผมกับเพื่อนเดินทางมาจากประเทศที่ห่างไกล ผมเป็นคนอังกฤษ เพื่อนเป็นคนอเมริกัน
ประเทศที่เราอยู่กำลังพังทลาย และเนื่องจากเรายังอายุไม่มาก เราจึงรู้สึกกังวลในเรื่องนี้
คนที่อายุมากได้แต่หวังว่าจะตายอย่างสงบเมื่อถึงอายุขัย แต่พวกเราที่อายุน้อยไม่สามารถมีความหวังเช่นนั้น
พวกเราบางคนอาจปฏิเสธที่จะฆ่าผู้อื่นได้ แต่เราทุกคนไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกฆ่าได้
เราพอจะหวังได้ไหมว่าเราจะช่วยให้โลกสุขสงบได้ในช่วงชีวิตของเรา?
ตอบ อะไรทำให้เธอคิดว่าโลกกำลังจะล่มสลาย?
ถาม เครื่องมือในการทำลายโลกปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดอยู่แล้ว
นอกจากนี้ สิ่งผลิตต่างๆของเราได้ทำลายธรรมชาติและคุณธรรมวัฒนธรรมของเรา
ตอบ เธอพูดถึงเรื่องราวในปัจจุบัน
มันเป็นเช่นนี้มาตลอดเวลาในทุกหนแห่ง
แต่สถานการณ์ที่น่าหดหู่ใจอาจเกิดขึ้นชั่วคราวในที่บางแห่ง
เมื่อสถานการณ์ผ่านไป มันก็จะถูกลืม
ถาม ขนาดของหายนะที่ใกล้เข้ามามันใหญ่หลวงมาก
เราอยู่ท่ามกลางการระเบิด
ตอบ บุคคลแต่ละคนทนทุกข์ตามลำพังและตายตามลำพัง
จำนวนไม่เกี่ยว
ความตายของคนนับล้านมีค่าเท่ากับความตายของคนหนึ่งคน
ถาม ธรรมชาติฆ่าชีวิตนับล้าน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมตกใจกลัว
มันอาจมีโศกนาฏกรรมหรือความลึกลับอยู่ในนั้น แต่ไม่ใช่ความโหดร้าย
สิ่งที่ทำให้ผมหวาดกลัวคือความทุกข์ การทำลายล้าง และความหดหู่ในที่มนุษย์กระทำขึ้น
ธรรมชาติงดงามเสมอทั้งในสิ่งที่มันกระทำและไม่ได้กระทำ
แต่มันมีความเถื่อนถ่อยและความบ้าคลั่งในการกระทำของมนุษย์
ตอบ ถูกต้อง ดังนั้นปัญหาของเธอไม่ใช่ความทนทุกข์และความตาย แต่เป็นความเถื่อนถ่อยและความบ้าคลั่งในระดับฐานรากของมัน
ความเถื่อนถ่อยก็เป็นรูปแบบหนึ่งของความบ้าคลั่งมิใช่หรือ?
และความบ้าคลั่งก็เป็นการใช้ใจในทางที่ไม่ถูกต้องใช่หรือเปล่า?
ปัญหาของมนุษยชาติอยู่ที่การใช้ใจในทางที่ไม่ถูกต้องนี้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ขุมทรัพย์ทั้งหมดของธรรมชาติและจิตวิญญาณเปิดกว้างต่อมนุษย์ผู้ใช้ใจของตนอย่างถูกต้อง
ถาม อะไรคือการใช้ใจที่ถูกต้อง?
ตอบ ความกลัวและความโลภทำให้เกิดการใช้ใจอย่างไม่ถูกต้อง
การใช้ใจที่ถูกต้องคือการให้ใจรับใช้ความรัก ชีวิต ความจริง และความงาม
ถาม พูดมันง่ายกว่าทำ
การรักความจริง รักเพื่อนมนุษย์ ความปรารถนาดี – ช่างหรูหราเหลือเกิน
เราต้องการสิ่งเหล่านี้จำนวนมากมายเพื่อปรับโลกให้ไปในทางที่ถูกต้อง แต่ใครเล่าจะเป็นผู้จัดหาสิ่งเหล่านี้
ตอบ เธอสามารถใช้เวลาชั่วกัปกัลป์เพื่อแสวงหาความจริงและความรัก ปัญญาและความปรารถนาดี การเรียกร้องหาพระเจ้าและเพื่อนมนุษย์ ในที่อื่นๆ แต่เธอจะไม่มีวันหาพบ
เธอต้องเริ่มค้นหาภายในตัวเธอเอง ค้นหาด้วยตัวเอง – นี่คือกฏที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้
เธอไม่สามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์โดยไม่เปลี่ยนใบหน้า
ขั้นแรก ตระหนักว่าโลกของเธอเป็นเพียงภาพสะท้อนของตัวเธอเอง และหยุดมองหาความผิดพลาดที่เกิดกับภาพสะท้อน
เข้าไปร่วมกับตัวเธอเอง จัดตัวเธอให้ถูกต้อง – ทั้งทางใจและทางอารมณ์
จากนั้นส่วนที่เป็นกายภาพจะจัดตัวมันเองให้ถูกต้องโดยอัตโนมัติ
เธอพูดเรื่องการปฏิรูปมากเกินไป ทั้งด้านเศรษฐศาสตร์ สังคม และการเมือง
ทิ้งเรื่องปฏิรูปไปตามทางของมัน แล้วหันความสนใจมาที่ผู้ปฏิรูป
โลกแบบไหนกันที่จะถูกสร้างขึ้นโดยคนที่โง่เขลา โลภ ไร้หัวใจ?
ถาม ถ้าเราต้องรอเพื่อให้หัวใจคนเปลี่ยนแปลง เราคงต้องรออย่างไม่มีกำหนด
คำแนะนำของท่านเป็นเรื่องของความสมบูรณ์แบบ ซึ่งก็เป็นคำแนะนำที่สิ้นหวังด้วยเช่นกัน
เมื่อทุกอย่างสมบูรณ์แบบ โลกจะสมบูรณ์แบบ
ช่างเป็นความจริงที่ไร้ประโยชน์อะไรเช่นนั้น
ตอบ ฉันไม่ไดด้พูดอย่างนั้น
ฉันแค่พูดว่า เธอไม่สามารถเปลี่ยนโลกก่อนเปลี่ยนตัวเธอเอง
ฉันไม่ได้พูดว่า – ก่อนเปลี่ยนทุกคน
มันไม่จำเป็น และเป็นไปไม่ได้ ที่จะเปลี่ยนคนอื่น
แต่ถ้าเธอสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเอง เธอจะพบว่าการเปลี่ยนแปลงอื่นๆล้วนไม่จำเป็น
การจะเปลี่ยนรูปภาพ เธอแค่เปลี่ยนฟิล์ม ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนจอหนัง
ถาม ท่านแน่ใจในตัวเองได้อย่างไร?
ท่านรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นเป็นความจริง?
ตอบ ฉันไม่ได้มั่นใจในตัวเอง แต่ฉันมั่นใจในเธอ
ทั้งหมดที่เธอต้องทำก็คือหยุดค้นหาภายนอกในสิ่งที่สามารถพบได้ที่ภายในเท่านั้น
ปรับวิสัยทัศน์ของเธอให้ถูกต้องก่อนที่จะลงมือทำ
เธอกำลังทุกข์ทรมานจากโรคความเข้าใจผิดอย่างรุนแรง
ทำใจของเธอให้ใสกระจ่าง ทำหัวใจของเธอให้บริสุทธิ์ ทำชีวิตของเธอให้ปลอดจากบาป – นี่คือวิธีเร็วที่สุดที่จะทำให้โลกของเธอเปลี่ยนแปลง
ถาม นักบุญและผู้ทรงญาณจำนวนมากมายมีชีวิตอยู่และตายไป
ท่านเหล่านั้นไม่เปลี่ยนโลกของผม
ตอบ ท่านเหล่านั้นจะทำได้อย่างไร?
โลกของเธอไม่ใช่โลกของท่าน และโลกของท่านก็ไม่ใช่โลกของเธอ
ถาม แต่มันมีโลกแห่งความเป็นจริงที่ทุกคนใช้ร่วมกัน
ตอบ โลกแห่งสรรพสิ่ง โลกแห่งพลังงานและสสารน่ะหรือ?
แม้จะมีโลกและแรงธรรมชาติที่ทุกคนใช้ร่วมกันเช่นนั้น มันก็ไม่ใช่โลกที่เราอาศัยอยู่
โลกของเราคือโลกแห่งอารมณ์และแนวคิด โลกแห่งความดูดเข้าและความผลักออก โลกแห้งความหลากระดับของคุณค่า โลกแห่งแรงจูงใจและสิ่งเร้า เป็นโลกแห่งใจล้วนๆ
โดยทางชีวภาพแล้ว เรามีความต้องการน้อยมาก ปัญหาของเรามีลำดับต่างออกไป
ปัญหาที่สร้างขึ้นโดยความต้องการและความกลัว และแนวคิดผิดๆ จะสามารถแก้ได้ในระดับของใจเท่านั้น
เธอต้องเอาชนะใจของเธอเอง และการจะทำเช่นนั้นได้ เธอต้องไปเหนือใจ
ถาม การไปเหนือใจหมายความว่าอย่างไร?
ตอบ เธอได้ไปเหนือร่างกายแล้วมิใช่หรือ?
เธอไม่ได้เฝ้ามองการย่อย การไหลเวียนเลือด หรือการขับถ่ายของเธอ
ทั้งหมดนี้ทำงานไปเองเป็นอัตโนมัติ
ในทำนองเดียวกัน ใจควรจะทำงานไปเองเป็นอัตโนมัติเช่นกัน โดยไม่เรียกร้องความสนใจจากเธอ
สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าใจไม่ได้ทำงานอย่างไร้ข้อผิดพลาด
ส่วนมาก เรามักจะรู้ตัวต่อการทำงานของกายและใจ เพราะมันเรียกร้องขอความช่วยเหลือเสมอๆ
ความเจ็บปวดและความทุกข์ เป็นแค่การกรีดร้องขอความสนใจจากกายและใจ
ในการไปเหนือร่างกาย เธอต้องมีสุขภาพดี
ในการไปเหนือใจ เธอต้องมีใจที่ดี สมบูรณ์แบบ
เธอไม่สามารถทิ้งความยุ่งเหยิงเอาไว้แล้วไปเหนือมัน
ความยุ่งเหยิงจะฉุดรั้งเธอให้จมอยู่ในปลัก
“เก็บขยะของเธอ” คือกฏสากล
และเป็นกฏที่ยุติธรรมด้วยเช่นกัน
ถาม ท่านไปเหนือใจได้อย่างไร?
ตอบ โดยความสง่างามของคุรุของฉัน
ถาม ความสง่างามของคุรุของท่านคืออย่างไร?
ตอบ คุรุบอกฉันในสิ่งที่เป็นความจริง
ถาม คุรุบอกท่านว่าอย่างไร?
ตอบ คุรุบอกว่า ฉันคือความจริงสูงสุด
ถาม แล้วท่านทำอย่างไร?
ตอบ ฉันเชื่อใจคุรุและจดจำมันไว้
ถาม แค่นั้นหรือ?
ตอบ แค่นั้นแหละ ฉันจดจำคุรุ และฉันจดจำสิ่งที่คุรุพูด
ถาม ท่านจะบอกว่า ทำแค่นี้ก็พอ เช่นนั้นหรือ?
ตอบ มีอะไรต้องทำเกินไปกว่านี้อีกเล่า?
นั่นก็มากแล้วสำหรับการจดจำคุรุและคำพูดของคุรุ
คำแนะนำที่ฉันจะให้แก่เธอยิ่งง่ายกว่านี้มากมายนัก – “แค่จดจำตัวเธอเอง”
“ฉันเป็น” นี่พอแล้วที่จะเยียวยาใจของเธอและพาเธอไปเหนือใจ
ขอให้แค่มีความวางใจบ้าง ฉันไม่นำพาเธอไปในทางที่ผิดหรอก
ฉันจะทำอย่างนั้นทำไม? ฉันต้องการอะไรจากเธออย่างนั้นหรือ?
ฉันมีแต่ควมปรารถนาดีให้เธอ – นั่นคือธรรมชาติของฉัน
ฉันจะนำพาเธอไปในทางที่ผิดเพื่ออะไรกัน?
สามัญสำนึกจะบอกเธอว่า การที่จะบรรลุสิ่งที่เธอต้องการ เธอต้องใส่ใจต่อสิ่งนั้น
ถ้าเธอต้องการรู้จักธรรมชาติเดิมแท้ของเธอ เธอต้องรู้อยู่กับใจตลอดเวลา จนกระทั่งความลับของความเป็นเธอเผยตัวออกมา
ถาม ทำไมการจดจำตัวเองจึงทำให้เราเข้าถึงการบรรลุธรรม?
ตอบ เพราะมันคือสองแง่มุมของสภาวะเดียวดัน
การจดจำตัวเองได้ อยู่ในใจ การบรรลุธรรมอยู่เหนือใจ
ภาพสะท้อนในกระจก เป็นของใบหน้าที่อยู่เหนือกระจก
ถาม นั่นฟังได้ แต่เพื่อประโยชน์อะไรเล่า?
ตอบ การจะช่วยผู้อื่นได้ เราต้องไปเหนือความต้องการการช่วยเหลือ
ถาม ทั้งหมดที่ผมต้องการคือความสุข
ตอบ มีความสุขที่จะทำให้เกิดความสุข
ถาม ปล่อยให้คนอื่นดูแลตัวเองไปเถอะ
ตอบ ฟังนะ เธอไม่ได้แยกต่างหากจากผู้อื่น
ความสุขที่เธอไม่สามารถแบ่งปันกับผู้อื่นได้ เป็นของปลอม
ความสุขที่แบ่งปันกับผู้อื่นได้เท่านั้น จึงจะเป็นที่ต้องการแท้จริง
ถาม ถูกต้อง แต่ผมต้องมีคุรุด้วยหรือ?
สิ่งที่ท่านบอกผม มันง่ายและน่าเชื่อถือ
ผมจะจดจำไว้
แต่นี่ไม่ได้ทำให้ท่านเป็นคุรุของผม
ตอบ สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่การเคารพตัวบุคคล แต่เป็นความมั่นคงและความลุ่มลึกของการอุทิศตนของเธอต่อมรรควิธี
ชีวิตนั่นแหละคือคุรุสูงสุด จงใส่ใจต่อบทเรียนของมันและเชื่อฟังคำสั่งของมัน
เมื่อเธอรับรู้บทเรียนชีวิตผ่านอัตตาตัวตนของเธอ เธอมีคุรุภายนอก
เมื่อเธอรับรู้บทเรียนจากชีวิตโดยตรง คุรุจะอยู่ภายในเธอ
จงจดจำ พิศวง ไตร่ตรอง อยู่กับมัน รักมัน เติบโตเข้าไปภายในมัน เติบโตไปกับมัน ทำให้มันเป็นของเธอ – เป็นคำสอนของคุรุของเธอ - ทั้งภายในหรือภายนอก
ทุ่มเททุกอย่างให้กับมัน และเธอจะได้รับทุกอย่าง
นี่คือสิ่งที่ฉันทำ
ฉันให้เวลาทั้งหมดที่มีแก่คุรุของฉันและคำสอนที่ท่านบอกแก่ฉัน
ถาม ผมมีอาชีพเป็นนักเขียน
ท่านจะให้คำแนะนำแก่ผมได้ไหม เจาะจงเฉพาะผมท่านั้น
ตอบ การเขียนเป็นทั้งพรสวรรค์และทักษะ
จงทำให้พรสวรรค์ของเธอเติบโต และทำให้ทักษะของเธอพัฒนา
จงต้องการในสิ่งที่มีค่าควรแก่ความต้องการ และต้องการมันให้ดี
เช่นเดียวกับการที่เธอเลือกเส้นทางเพื่อเดินฝ่าฝูงชน ผ่านไปคนแล้วคนเล่า เธอก็เลือกวิธีที่จะผ่านเหตุการณ์ต่างๆ เหตุการณ์แล้วเหตุการณ์เล่า โดยไม่หลุดออกไปจากทิศทางหลัก
มันไม่ยากเลย ถ้าเธอมีความมุ่งมั่น
ถาม ท่านพูดหลายครั้งถึงการต้องมีความมุ่งมั่น
แต่พวกเราไม่ใช่คนที่มีความตั้งใจเพียงอย่างเดียว
พวกเราเป็นการรวมกลุ่มที่สะเปะสะปะของความต้องการและความจำเป็น สัญชาตญาณและการกระตุ้นเตือน
สิ่งเหล่านี้คืบคลานข้ามกันไปมา บางครั้งเป็นเรื่องเดียว บางครั้งมีบางเรื่องโดดเด่นกว่าเรื่องอื่น แต่ไม่นาน
ตอบ ไม่มีความจำเป็น มีเพียงความต้องการเท่านั้น
ถาม แล้วการกิน การดื่ม การมีที่อยู่อาศัย เพื่อมีชีวิตอยู่ล่ะ ไม่ใช่ความจำเป็นหรอกหรือ?
ตอบ ความต้องการมีชีวิตอยู่ เป็นหนึ่งในความต้องการพื้นฐานจำนวนมากมาย
สิ่งอื่นๆล้วนขึ้นอยู่กับมัน
ถาม เรามีชีวิตอยู่ เพราะเราต้องมีชีวิตอยู่
ตอบ เรามีชีวิตอยู่ เพราะเรากระหายการมีอยู่ของประสาทสัมผัส
ถาม สิ่งที่เป็นสากลอย่างยิ่งไม่น่าจะผิด
ตอบ แน่นอน ไม่ผิด
ไม่มีอะไรผิดในสถานที่และเวลาของมัน
แต่เมื่อเธอกำลังพูดถึงความจริงแท้ ความเป็นจริง เธอต้องตั้งคำถามต่อทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของเธอเอง
โดยการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความจำเป็นของประสบการณ์เชิงประสาทสัมผัสและเชิงปัญญา เธอลดขอบเขตการไขว่คว้าหาความสะดวกสบายลง
ถาม ผมค้นหาความสุข ไม่ใช่ความสะดวกสบาย
ตอบ เหนือความสะดวกสบายของกายและใจ เธอรู้จักความสุขอื่นใดอีกหรือ?
ถาม มันมีสิ่งอื่นอีกหรือ?
ตอบ จงค้นหาคำตอบด้วยตัวเธอเอง
ตั้งคำถามต่อทุกการกระตุ้น ทุกความต้องการล้วนเป็นสิ่งไม่จริง
จงอยู่อย่างว่างเปล่าต่อสมบัติทั้งหลาย ทั้งทางกายและทางใจ เป็นอิสระต่อความกังวลที่มีกับตัวเอง เปิดกว้างต่อการค้นพบ
ถาม มันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมปฏิบัติทางจิตวิญญาณของชาวอินเดียที่ว่า การได้อยู่ใกล้กับผู้บรรลุธรรมหรือปราชญ์ผู้รู้ จะช่วยเหนี่ยวนำให้เข้าสู่ความเป็นอิสระ และไม่จำเป็นต้องทำวิธีอื่น
ทำไมท่านจึงไม่ตั้งอาศรมเพื่อผู้คนจะได้อยู่ใกล้ท่าน?
ตอบ ทันทีที่ฉันสร้างสถาบันขึ้นมา ฉันจะกลายเป็นนักโทษของมัน
อันที่จริง ฉันเปิดกว้างให้ทุกคนเข้าถึงฉันได้อยู่แล้ว
การอยู่ใต้หลังคาเดียวกันและกินอาหารร่วมกัน ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกถึงการยินดีต้อนรับมากไปกว่านี้
“การอยู่ใกล้” ไม่ได้หมายความว่าหายใจอากาศเดียวกัน
มันหมายถึงการไว้วางใจและการเชื่อฟัง การไม่ปล่อยให้ความตั้งใจดีของคุรุเสียเปล่า
จงมีคุรุของเธออยู่ภายในหัวใจของเธอเสมอ และจดจำคำสอนของท่าน – นี่คือการอยู่กับความจริงที่แท้
การอยู่ใกล้ในทางกายภาพมีความสำคัญน้อยที่สุด
จงทำให้ทั้งชีวิตของเธอเป็นสิ่งแสดงถึงความเชื่อและความรักที่เธอมีต่อคุรุของเธอ – นี่คือการอยู่ใกล้คุรุที่แท้จริง
ศรี นิสาร์กะทัตตะ มหาราช
“I AM THAT”
