วันนี้ตั้งแต่เช้า..ได้มีโอกาสพูดถึงความเพียร...กับคุณไมโตตั้งแต่เช้า
และพูดถึงความขี้เกียจกับ อ.แหม่ม ...กับความสุขในแต่ละวัน
...
ประมาณหกโมงเช้า...น้องแหม่ม..หรือ อ.แหม่ม เดินมาโผล่หน้าที่บ้านพักแต่เช้า..
ดิฉันกำลังทำน้ำผลไม้ปั่น..ตั้งใจว่าจะไปเคาะหน้าบ้าน อ.แหม่ม..เพื่อแบ่งปันให้ดื่ม สดชืน สดชื่นแต่เช้า
แหม่ม...บอกว่า "ดูพี่ปุ๋มมีความสุข..จัง"...ดิฉันจึงตอบไปว่า..."คะ..มีความสุข...และสบายใจด้วย"
"เดี๋ยวแหม่ม...อยู่ดื่มน้ำผลไม้ปั่นของพี่ก่อนนะ.." แล้วพี่จะทำเครื่องดื่ม Detox ให้ด้วย...เพราะตั้งใจแล้วว่าจะทำให้ดื่ม

...
และก็ตั้งใจว่า...ทำเครื่องดื่มนี้เสร็จ..ทำผัดผักรวมใส่ปลาทูน่า แบ่งปันไปให้พี่ทานด้วย
เมื่อพิจารณา...ตามความตั้งใจ..ก็ได้ทำในกิจทุกกิจที่ตั้งใจ
เพราะอะไร...จึงทำได้..ก็เพราะเราตั้งใจ...มีบ้างแว๊บหนึ่งเข้ามา ว่าขี้เกียจขับรถไปบ้านพี่ทาน..
แต่อีกภาพความคิดหนึ่งก็แว๊บเข้ามา...ว่า" เราตั้งใจ...ก็จงทำตามความตั้งใจเถอะ"...แล้วความคิดขี้เกียจนั้นก็อ่อนแรงลง

...
พอสายๆ..หน่อยได้มีโอกาสทักทายกับคุณไมโต...ก็พูดถึงเรื่องความเพียร ความขยัน
และเมื่อบ่าย...ก็ได้พูดเรื่อง..นี้อีกครั้งกับพี่ทาน
ก็เลย get บางอย่าง..เรื่อง ความขี้เกียจ...
ซึ่งเรื่องนี้คนเรานั้นมีแทบทุกคน...น้อยคนแทบจะไม่มี...
ซึ่งจะมีมากหรือมีน้อย...นั้นขึ้นอยู่กับพลังแห่งความขยันและความเพียร

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราสร้าง "พลังแห่งความขยัน" ขึ้นมา...ความขี้เกียจก็จะอ่อนล้าลง...อ่อนแรงลงเรื่อยๆ..
แต่ถ้าเมื่อใด...ที่เรายังไปเพิ่ม ไปเติม...พลังให้ความขี้เกียจ..มันก็จะยิ่งกล้าแกร่งขึ้นเรื่อย..เรื่อย..
จนบางครั้งเราไม่อาจที่จะควบคุมเขาได้... และเขา (คือตัวความขี้เกียจจะเข้ามาควบคุมเราแทน)

........................................
จะเห็นได้ว่า... ในหนังสือ..ที่พูดถึงคำสอนทางพุทธศาสนาต่างๆ...
ทำไมถึงพูดถึงเรื่องความเพียร...ทำไม..ท่านถึงสอนว่า.."ถึงแม้ขี้เกียจก็ต้องลุกขึ้นมาทำกิจ"...
นั่นเพราะ..เราต้องการให้พลังของความขี้เกียจนั้น...ไม่เพิ่มขึ้น ไม่มากขึ้น
หากแต่..ทำให้พลังแห่งความขยัน..เพิ่มขึ้น และเพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้นจนในที่สุด...มากขึ้นกว่าพลังแห่งความขี้เกียจ
ความขี้เกียจก็ไม่สามารถที่จะมาควบคุมเราได้...หากแต่พลังแห่งความขยันจะเข้ามาแทนที่

ทุกอย่างอยู่ที่ความเพียร...แรกๆ อาจจะยาก ต่อการทำ...และฝึกฝนตัวเอง
แต่เมื่อเราฝึก..ปฏิบัติไปเรื่อยๆ...มันก็จะง่ายเข้า..และง่ายเข้า...
และหากเราเข้าใจ...เข้าใจเหตุแห่งความเป็นไป...
ความขี้เกียจ..ก็จะไม่เข้ามามีอิทธิพลเหนือจิตใจเราอีกต่อไป....