๔๙๐..คำว่าให้..ไม่สิ้นสุด

ตาลเงยหน้ามองผม เหมือนอยากจะบอกอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่ผมเห็น คือ น้ำตาของตาลไหลพรากอาบแก้ม สะอื้น..แต่ไม่ได้ยินเสียง ผมจับที่ไหล่ของตาล สัมผัสได้ถึงความรู้สึกลึกๆ..บอกไม่ถูกว่าผมเห็นใจหรือเสียใจ..

ตลอดระยะเวลาของการรับราชการครู มีโอกาสได้สัมผัส..”การให้”อย่างต่อเนื่อง จนรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ไม่เคยคิดคับข้องใจ .ก็ไม่ได้คิดหวังสิ่งตอบแทน สุขใจ ณ เวลานั้นก็พอ ท้อไม่ได้..เมื่อเห็นนักเรียนเรียนรู้อย่างไม่มีความสุข...

เรียนรู้อย่างมีความสุข ร่างกายต้องพร้อม โดยเฉพาะอาหารเช้า..วันนี้จึงแปลกใจมาก ที่เห็นเด็กชายแตง ป.๒ และเด็กชายตาล ป.๔..อดมื้อเช้า..แบบซ้ำซาก

เด็กสองคนบอกผมว่า..เขาจะดูแลซึ่งกันและกัน..เมื่ออยู่กันตามลำพัง โดยไม่มีพ่อกับแม่ และผู้เป็นป้า..ก็จะให้เขาสองคนดูแลช่วยเหลือตัวเอง..หรือว่า..ธรรมชาติของเด็กวัยนี้ ก็เป็นเช่นนี้ ยังไม่รู้จักรับผิดชอบ ต้องเล่น ซุกซน..แต่ทำไม..อดทนจัง.กับความหิว

หรือว่า..มีเหตุต้องถูกทำโทษจากญาติข้างบ้าน ที่พ่อกับแม่ของเด็ก ไม่กลับมาดูแล เงินที่ฝากป้าไว้ก็หมดแล้ว จนต้องทำให้แตงกับตาล ต้องหวังน้ำบ่อหน้า จากโรงเรียน ที่ต้องให้..ไม่สิ้นสุด

เด็กสองคน..ไม่อาจล่วงรู้หรอกว่า ผมกำลังค้นหาความจริง..ที่บ้าน..ต้องไปเยี่ยมเยือนอีกครั้ง หลังจากพบว่า..พัฒนาการไม่เกิดขึ้น

ก่อนที่จะรู้ว่า แตงและตาล ไม่ได้กินข้าวเช้า ที่เสาธง..ผมเห็นตาลมอมแมมและแต่งตัวไม่เรียบร้อย ผมเรียกสัมภาษณ์หน้าเสาธง..

“ตาล..เข็มขัดที่ครูซื้อให้ไปไหน” ผมถาม เป็นคำถามเดียวกัน ที่ผมถามเมื่อวาน ตาลเงียบอีกเช่นเคย ผมถามต่อ..”แล้วทำไม ไม่ใส่ถุงเท้า” ตาลก้มหน้า ไม่ยอมสบตาผม จริงๆตาลเป็นเด็กที่ไม่มีระเบียบ การที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยในแต่วัน ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ผมต้องการให้ตาลพูดออกมา รู้จักใช้เหตุและผล ซึ่งผมยินดีรับฟัง..เพื่อช่วยแก้ปัญหา...

แตง..แต่งกายเรียบร้อย ถูกระเบียบทุกวัน วันนี้แตงใส่ถุงเท้าใหม่ ในขณะที่ตาล..มีใหม่ไม่เคยได้นาน..หรือตาล..ต้องการได้จากครู..ไม่สิ้นสุด

ปัญหาระยะยาวที่ต้องรีบแก้ไข ทำอย่างไรตาลจึงจะดูแลและรับผิดชอบตัวเองได้มากกว่านี้ มีความพอดี และเข้าใจคำว่า..พอเพียง..

“ใครซื้อถุงเท้าให้แตงล่ะ” ผมถามแตง “ป้าครับ”

“อ้าว..แล้วทำไมตาล ไม่ให้ป้าซื้อให้บ้างล่ะ” ตาลเงยหน้ามองผม เหมือนอยากจะบอกอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่ผมเห็น คือ น้ำตาของตาลไหลพรากอาบแก้ม สะอื้น..แต่ไม่ได้ยินเสียง ผมจับที่ไหล่ของตาล สัมผัสได้ถึงความรู้สึกลึกๆ..บอกไม่ถูกว่าผมเห็นใจหรือเสียใจ..

จากข้อมูลเดิมที่พอรู้มาบ้าง..พฤติกรรมของตาล ก็ไม่ได้เป็นที่รักของญาติๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า..ตาลจะพัฒนาตนเองไม่ได้..

พอแตงและตาล..เข้าห้องเรียน ผมจัดมื้อเช้าให้และชวนคุย แตงบอกว่า..รีบมาโรงเรียน ทำกับข้าวไม่ทัน..ตาลบอกว่า..ตื่นมาไม่ทัน ป้ารีบไปตัดอ้อย...ผมรับทราบระเบียบชีวิตของแตงและตาลเพียงแค่นี้ก่อน..

ปัญหาเฉพาะหน้า ณ เวลานี้..คือ มื้อเย็นของเด็กทั้งสอง ถ้าป้ากลับมืดค่ำ เด็กต้องหิว ต่อไปนี้ช่วงบ่ายถ้ามีกับข้าวจากโรงอาหาร..ผมจะใส่ตู้เย็นไว้ให้เด็กทั้งสองคน เอาไปอุ่นกินมื้อเย็น

เริ่มวันนี้เลย...ผัดซีอิ๊วโรงเรียน..กับไข่ต้มมื้อกลางวันของผม..๖ ใบ แบ่งปันให้แตงกับตาล ๓ ใบ..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ที่มีพลังนะคะ ขอบคุณที่มีครูดี ๆ ครูมือาชีพ มิใช่แค่มีอาชีพครู ชื่นชมและชื่นใจมากมายค่ะ