วันที่ 73 ครูจะไม่สนใจเธออีก (25 ส.ค. 59)

ปวีณา
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

วันนี้เกิดเรื่องที่ฉันต้องจำไปตลอด เหตุเนื่องมาจากช่วงหลังพักเที่ยงก่อนจะเข้าเรียนในคาบที่ 4 ทุกๆ วัน นักเรียนจะต้องนั่งสมาธิ เมื่อเสียงเพลงนั่งสมาธิดังขึ้น ฉันจึงบอกให้นักเรียนทุกคนหยุดทุกการกระทำแล้วนั่งสมาธิอย่างตั้งใจ นักเรียนทุกคนก็พร้อมใจกันนั่งสมาธิ แต่กว่าจะควบคุมได้ยากมาก ต้องตะเบ็งเสียงไปหลายครั้ง แต่มีเด็กชายคนหนึ่งเขาไม่ยอมหยุดนั่งสมาธิ กลับนั่งทำโจทย์วิชาคณิตเสริมหน้าตาเฉย เพราะว่าอีกสักพักจะเรียนวิชาดังกล่าวแล้ว แต่เจ้าตัวงานยังไม่เสร็จจึงเขียนด้วยความเร่งรีบ เมื่อฉันเห็นเข้าจึงบอกให้เด็กชายคนนี้เก็บสมุดก่อนตั้งหลายรอบแล้ว แต่ไม่ได้สนใจที่เราพูดเลย ฉันจึงตัดสินใจเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะของเด็กคนนี้ แล้วดึงสมุดมาจากเขา เด็กคนนี้ก็โมโห โกธรเราที่ดึงสมุดมาจึงลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ไม่พอใจแล้วกระชากสมุดไปจากมือของเราแล้วกลับไปนั่งทำงานเหมือนเดิม ความรู้สึกตอนนั้นคือ โกธรมากที่สุด ไม่เคยมีเด็กคนไหนกล้าทำกริยาที่เสียมารยาทเช่นนี้ ไม่รู้จะด่ายังไง ได้แต่พูดออกไปว่า ครูจะบอกพ่อกับแม่ของเธอ และบอกครูแก้มด้วย เด็กคนนั้นก็ย้อนตอบมาว่า บอกเลย ฉันจึงเดินออกมากดโทรศัพท์แล้วโทรหาครูแก้มทันที เล่าเรื่องไป น้ำตาก็จะไหลไป ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตามันถึงจะไหล แต่ก็ร้องไม่ได้เพราะนักเรียนคนอื่นยังมองเราอยู่ พยายามกลบความรู้สึกของตัวเอง จนมานั่งซึมอยู่ข้างหลังห้องคนเดียว ครูจะจำไว้ว่าต่อจากนี้ ครูจะไม่สนใจเธออีก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็กพิเศษที่โมโหแล้วตีแม่ของตัวเองก็ตาม

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวปวีณา ทนุชิต (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)