ผู้เขียน...เห็นความงดงามของชีวิต ผ่านเลนส์ถ่ายภาพ...ของตัวเอง
..
..
ทำให้อดรู้สึกไม่ได้ว่า...
..
..
ใครกันหนอ...ที่หันหัวเรือไปข้างหน้าแล้ว
แต่ก็ยังคอยห่วงหา ....นาวาชีวิตลำนี้เสมอ
..
..
และการที่จะบอกรักใครสักคน...นั้น
..
วันนี้ผู้เขียน...ได้สัมผัสถึงแก่นแท้ของชีวิต แล้วว่า...
..
..
หาก..บอกรักกันด้วยวาจา...มันอาจเป็นเพียงแค่ลมปากที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป....หาก..ใครผู้นั้น ละเลยที่จะคิดถึง.."หัวใจ"
...
แต่การบอกรักกันด้วยสิ่งนี้..ซิ
..
..
จริงแท้...จีรัง...และยั่งยืน
..
..
...
"สมาธิ" นั้น...
..
สร้างคน...สร้างชีวิต
..
..
สมาธิ...มีแต่จะให้
..
..
..
และสมาธิ....ที่พระอาจารย์หลวงพ่อฯมอบให้กับโลกใบนี้นั้น
..
..
..
หัวใจเราเท่านั้นที่สัมผัสได้
..
..
รักท่าน...เพราะท่าน..หันมามองที่เราเสมอ...
..
.
นาวาชีวิตลำนี้...เกิดมาแล้วชาติหนึ่ง...น่าเสียดายนัก
หากไม่ร่วมเดินทางไปกับท่าน
..
..
ท่านบอกรักเรา....ด้วยหัวใจ
แล้วเราละ!!!!....
..
..
....
..
เราจะบอกรักท่านด้วย...สิ่งใด?
..
และสิ่งที่บอกนี้...มันไม่ใช่เพื่อใครหรอกนะ...
..
..
มันเพื่อตัวของเราเองอย่างแท้จริง..
