อภิชญา วรพันธ์ : เรื่องเยอะๆ ที่เป็นปกติ

Pal2Know
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ตอนเย็นระหว่างกินอาหารธรรศถามแม่ว่า


ธรรศ - คุณแม่ครับ เมื่อไหร่ธรรศถึงจะได้เงินช่วยเหลือ


แม่ - เงินช่วยหลืออะไรกันคะ


ธรรศ - ก็วันก่อนที่มีกิจกรรมพาเด็กไปดูหนัง ธรรศได้ยินน้าจี กับคุณหมอบอกว่า เค้าจะมีทุน หรือจะช่วยเด็กที่เป็นมะเร็งไงคุณแม่ ก็ธรรศเป็นมะเร็งเหมือนกัน เลยสงสัยว่าเค้าจะช่วยด้วยมั้ย


แม่ - อ๋อ มูลนิธิจัดกิจกรรมให้เด็กที่ป่วยเป็นมะเร็ง เพราะเด็กไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหน อาจจะเพราะต้องรักษาตัว ก็ต้องอยู่แต่โรงพยาบาล และใช้เงินเยอะ ส่วนธรรศน่ะ เที่ยวตลอดไม่ใช่หรือลูก ระหว่างนอนโรงพยาบาลยังออกมาเที่ยวเลย แล้วก็กลับไปนอนโรงพยาบาลใหม่ พ่อแม่พาเที่ยวเยอะแล้วไงคะเราช่วยตัวเองได้ เราก็ทำของเราเอง


ธรรศ - ครับ ก็ถามดู เพราะเห็นพูดถึงเด็กที่เป็นมะเร็ง


และเนื่องจากเมื่อช่วงบ่ายธรรศปวดศีรษะจึงนอนพัก ตอนกลางคืนจึงนอนไม่หลับ ราว 4 ทุ่ม ขณะที่แม่อาบน้ำก็ได้ยินธรรศเปิดประตูห้องนอนออกมาเพื่อไปปัสสาวะ พอแม่อาบน้ำเสร็จแม่จึงเดินไปหาธรรศในห้องนอน


แม่ - ธรรศยังไม่หลับเหรอลูก 4 ทุ่มกว่าแล้วนะ


ธรรศ - ครับ ยังไม่ง่วงเลย หาวก็ยังไม่หาว (ปกติเวลาธรรศง่วง จะเริ่มหาว)


แม่ - วันจันทร์หน้าแม่มีนัดหมอ ธรรศก็มีนัดหมอเหมือนกันนะคะ ธรรศต้องไปทำ Bone scan ดูกระดูกไงคะ


ธรรศ - แล้วทุกคนต้องทำมั้ยครับคุณแม่ หรือเฉพาะคนที่ไม่สบาย


แม่ - เฉพาะคนที่ไม่สบายที่คุณหมอเห็นว่ามันอาจเกี่ยวกับกระดูกก็ต้องตรวจกระดูก อย่างธรรศเป็นมะเร็ง แล้วเคยเจอว่ามะเร็งไปที่กระดูกด้วย ก็ต้องตรวจเป็นระยะว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือไม่ โรคกลับมาอีกหรือไม่


ธรรศ - แล้วถ้าโรคกลับมาล่ะครับ


แม่ - คุณหมอก็จะดูว่าเราจะรักษาแบบไหน หรือทำอะไรได้บ้าง เราก็มาปรึกษากันค่ะว่า “ควรทำ” อย่างไร และ ” อยาก” ทำอย่างไร


ธรรศ - คุณแม่ครับ คุณแม่เล่าให้ฟังอีกทีได้มั้ยครับว่า ตอนแรกรู้ได้ยังไงว่าธรรศเป็นมะเร็ง


แม่ - ตอนแรกธรรศไม่มีอาการอะไรเลย วันนั้นธรณ์มีผื่นที่แขน แม่เลยพาพาหาคุณหมอกิจจา คุณหมอก็ทักว่าธรรศดูเหมือนท้องป่องๆ นั่นล่ะค่ะเป็นจุดเริ่มก่อนที่จะทราบว่าธรรศเป็นมะเร็ง แล้วธรรศอยากทราบอะไรอีกคะ


ธรรศ - (เริ่มหาว) ตอนนี้ธรรศเริ่มๆ ง่วง เลยไม่ค่อยอยากทราบแล้ว แต่เรื่องของธรรศนี่มันเยอะจังนะครับคุณแม่


แม่ - ค่ะ แม่เลยต้องเขียนไว้ไงคะ จะได้ไม่ลืม เพราะธรรศเรื่องเยอะจริงๆ ด้วย วันหลังธรรศเอาเรื่องของตัวเองมาอ่านนะคะ


ที่ผ่านๆ มา แม่และลูกจะคุยกันเรื่องมะเร็งอย่างสบายๆ ธรรศก็ไม่ได้รู้สึกว่าการป่วยเป็นมะเร็งเป็นเรื่องน่ากลัว น่ากังวล หรือผิดปกติมากมาย ก็คงเหมือนแค่ว่า ถ้าป่วยก็ไปหาคุณหมอ รักษาโรคตามแนวทางที่คุณหมอแนะนำ ถึงแม้ว่าโตขึ้นธรรศก็จะเรียนรู้เรื่องโรคมะเร็งมากขึ้น แต่ในเมื่อธรรศเองก็อยู่กับโรคนี้มาตลอด ได้ยินได้ฟังและรับรู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นมะเร็ง และก็ยังทราบด้วยว่าคนเป็นโรคมะเร็งก็ต้องตาย เพราะทุกคนก็ต้องตาย ไม่มีใครที่ไม่ตาย


มันก็เป็นเหมือนเรื่อง “ปกติ” ที่เราคุยกัน ซึ่งธรรศก็คงไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่ากลัว หรือน่าตกใจ เพราะเราคุยกันแบบเป็นเรื่องปกติ ใช้ชีวิตตามปกติ และ “ยอมรับ” ความเป็นปกตินั้น


ขอบคุณรูปถ่ายฝีมือ ครูแป๋ม ศิลปะแหลมคม ค่ะ

12 พ.ค.57



ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=4157752878...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Pal2Know9: บันทึกเกี่ยวกับความตายพูดได้



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้ทั้งครอบครัวเลยนะคะ เข้มแข็งและส่งพลังให้คนไม่ป่วยได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ ยอดเยี่ยมจริงๆ