วันที่ 11 หกโมงครึ่งวันอังคาร ... (24 พฤษภาคม 2559)

• สิ่งที่ไม่เชื่อตัวเองและคิดว่านาฬิกาตาย คือ การมาถึงโรงเรียน 06.30 น. เพราะวันนี้เป็นครูเวรประจำวันตอนอยู่ที่หอพักไม่มีความง่วงใดๆ พอถึงโรงเรียนปุ๊บง่วงปั๊บ วันอังคารสำหรับฉันคิดว่าหนักที่สุด เพราะเป็นครูเวรและสอนติดกัน 2 คาบ ถึงแม้จะแค่ 2 คาบ แต่สำหรับฉันเมื่อสอนเสร็จ เสียงหายเล็กน้อย และปวดขามาก เพราะต้องเดินตรวจอาคารตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอันตรายกับเด็กๆ แต่ด้วยความเป็นเด็กที่มีพลังงานเหลือล้นตลอดเวลา ทำให้เด็กๆ วิ่งเล่นตลอดเวลาไม่ยอมหยุด เราก็ห้ามไม่ได้ ทำได้แต่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ