วันที่ 11 หกโมงครึ่งวันอังคาร ... (24 พฤษภาคม 2559)


  • สิ่งที่ไม่เชื่อตัวเองและคิดว่านาฬิกาตาย คือ การมาถึงโรงเรียน 06.30 น. เพราะวันนี้เป็นครูเวรประจำวันตอนอยู่ที่หอพักไม่มีความง่วงใดๆ พอถึงโรงเรียนปุ๊บง่วงปั๊บ วันอังคารสำหรับฉันคิดว่าหนักที่สุด เพราะเป็นครูเวรและสอนติดกัน 2 คาบ ถึงแม้จะแค่ 2 คาบ แต่สำหรับฉันเมื่อสอนเสร็จ เสียงหายเล็กน้อย และปวดขามาก เพราะต้องเดินตรวจอาคารตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอันตรายกับเด็กๆ แต่ด้วยความเป็นเด็กที่มีพลังงานเหลือล้นตลอดเวลา ทำให้เด็กๆ วิ่งเล่นตลอดเวลาไม่ยอมหยุด เราก็ห้ามไม่ได้ ทำได้แต่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
หมายเลขบันทึก: 607648เขียนเมื่อ 1 มิถุนายน 2016 08:30 น. ()แก้ไขเมื่อ 1 มิถุนายน 2016 08:30 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี