ผ้าห่มไม่ได้อุ่นจริง

ช่วงนี้อากาศเย็นเยือนเข้ามาที่วังน้อยอีกรอบหนึ่ง แต่รอบนี้ไม่ได้เย็นเหมือนรอบแรกของปีนี้ อย่างไรก็ตาม ความเย็นของอากาศดังกล่าวก็คงสู้ความเย็นทางภาคเหนือไม่ได้ ถึงอย่างนั้น หมู่เราที่เคยอยู่ในอากาศอบอ้าว ร้อนๆ เมื่อเจอความเย็นไม่เท่าไร ก็คิดว่าเย็นมากมาย

การอยู่ในหมู่บ้านโดยที่สองข้างขนาบด้วยทุ่งนา อากาศจะเย็นกว่ารอบบ้านที่ขนาดด้วยตึกสูงเป็นแน่ ช่วงค่ำ หมู่เราจึงต้องใช้ผ้าห่มสองผืน สิ่งที่น่าสังเกตคือ ในคราวที่ผ้าห่มไม่ได้ถูกพับ และปูลาดไว้บนพื้นเตียง เราสอดร่างกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม อากาศในผ้าห่มไม่ได้อุ่นเลย ต้องรอสักพักหนึ่ง อากาศใต้ผ้าห่มจึงอุ่น ดังนั้น ผ้าห่มไม่ได้อุ่นจริง สิ่งที่อุ่นจริงคือร่างกาย ซึ่งเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ในหน้าร้อน ร่างกายสามารถที่เย็นได้ ขณะที่หน้าอากาศเย็น ร่างกายสามารถที่จะอุ่นได้ เมื่อทราบอย่างนี้ ผ้าห่มเป็นเพียงตัวซับความอุ่นจากร่างกายไว้เท่านั้น โดยไม่ให้ไออุ่นต้องสลายไปโดยง่ายเพราะความเย็นภายนอก

อากาศเย็นเยือนย้ำความเย็นยับ....ประโลมจับร่างกายเจ่านั่งเหงาดาย

ความเด่นดังเกียรติยศมีความหมาย...แปลกเปล่าดายเมื่อแดดับหายวับพลัน

มีความเย็นตอกย้ำดับคลายร้อน....ดีกว่าร้อนกัดกร่อนผิวล่อนนั้น

อยู่อย่างเย็นชื่นมื่นหยิบยื่นกัน.....พอทำเนาเธอฉันแบ่งปันเย็นฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน โอโห...มโนสาเร่



ความเห็น (0)