บันทึกที่ ๑๕๔ บทกวีจำเป็น : อยากเขียน


อยากเขียนบทกวี

กองสมุด ดินสอ วางตรงหน้า

สมองล้า อึมครึม มิลื่นไหล

ทั้งถ้อยคำ สำนวน ยังห่างไกล

เหมือนคนไร้ จริต คิดไตร่ตรอง

หยิบดินสอ ขีดเขียน บทกวี

ไร้วิธี ติดขัด คัดกลั่นกรอง

รวบรวมคำ เรียงร้อย ถ้อยทำนอง

กลับไม่คล้อง จองกัน หวั่นหวั่นกลัว

ชอบกวี อยากเขียน คำจำกัด

มิร้อยรัด ขัดคำ ทำปวดหัว

เขียนคำผิด ซ้ำซาก ยากลงตัว

บ้างเขียนมั่ว ศัพท์แผลง แสลงคำ

มืดแปดด้าน คิดอ่าน พานมืดมน

กลับสับสน อับจน คิดครวญคร่ำ

อยากเรียงร้อย อักษร เป็นลำนำ

จะต้องทำ อย่างไร ช่วยเมตตา

อร วรรณดา ๖-๑๐-๒๕๕๘

............ในการสอนภาษาไทยในระดับประถมศึกษา ปัญหาหนึ่งที่ผู้เขียนต้องพบ คือ การเขียนบทกลอน เด็กๆเขียนไม่ได้ ไม่ชอบเขียน เด็กมักจะบอกว่าเป็นเรื่องยาก

............ผู้เขียนลองศึกษาสาเหตุที่เด็กเขียนไม่ได้ ส่วนใหญ่มาจากการอ่านเป็นไม่ชอบอ่านหนังสือ เด็กจำรูปแบบคำประพันธ์ไม่ได้ ขาดทักษะการคิดด้านการคิดสร้างสรรค์ จินตนาการ รวมถึงเทคนิคการสอนของครูด้วย

............วิธีแก้ปัญหาตอนนี้และกำลังดำเนินการคือ กระตุ้นเรื่องการอ่านหนังสือส่งเสริมให้เด็กได้อ่านหนังสือในห้องสมุด ยืมหนังสือไปอ่านที่บ้าน ฝึกการอ่านบทร้อยกรอง การท่องบทอาขยาน การฝึกการแต่งคำคล้องจองและฝึกแต่งบทกลอนเป็นกลุ่มใหญ่ร่วมกันก่อนให้เด็กไปฝึกเดี่ยว ในขณะเดียวกันตัวผู้สอนก็พัฒนาเรียนรู้การเขียนคำประพันธ์ บทร้อยกรองประเภทต่างๆ และหาเทคนิคมาพัฒนานักเรียน ซึ่งก็แก้ปัญหาไปได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น ผู้เขียนกำลังดำเนินการต่อไป

.......... ขอกัลยาณมิตรที่มีประสบการณ์ในด้านการสอนการแต่งคำประพันธ์ได้โปรดชี้แนะด้วย ขอขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ