ที่นานยาว
ล้นหลากหลายเรื่องเฟื่องฝัน
มากมายครวญคร่ำรำพัน
หยาดน้ำตา ปริ่มตามากี่ครั้ง
หมายยุดมุ่งฉุดยุดยื้อ
ไขว่คว้าเท่าใดในหวัง
โลกนี้หยอดเย้า เราเกินหยั่ง
ใจมนุษย์ยากยิ่ง คาดคะเน
บางครั้งโลกขาดเขลา เราโง่ไป
บางขณะใจรัก ยังหักเห
บางกาล เราชมชอบการเสเพล
บางเวลาฮาฮากับตัวตน
ที่นานยาว
หลายเรื่องราวต้อนเราอับ ความสับสน
น้ำตาคือผลึกแห่งความอดทน
เถิดยิ้มเยาะพายุฝน ในเจ็บร้าว
เขียนวันที่ ๒๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๙
ณ ม้าหินโบราณ
....โลกีย์ยากหลุดพ้น...........จริงนา
กิเลสมักชักพา...................รุ่มร้อน
เมตตาทุกชีวา....................ปันแบ่ง
รวย-ฉลาด-เกียรติ รู้ย้อน........หยิบใช้สร้างสวรรค์
....ฉับพลันโลกรู้ "รับ............เจือจาน"
โลภโกรธหลงสามานย์...........ดับได้
โอหังหยิ่งผยองพาล.............สุภาพตอบ
สวรรค์สุดไกลกลับใกล้...........แท้ที่ใจเรา
มาอานกลอนเพราะ ๆ ก่อนนอนจ้ะ