คนเหงา
เดินไปบนถนนหนทางอย่างเหงาๆ
คลอเคลียไปกับเงาเหงาๆ
ดูดอกไม้ร่วงหล่นเงียบเหงา
เฮ้อ....... เสียงทอดถอนใจเหงาๆ
นั่งลงในร้านกาแฟอย่างเหงาๆ
ท่ามกลางคนจอแจจ้อกแจ้กก็เหงา
มองดูคนผ่านไปผ่านมาด้วยสายตาเหงาๆ
ฟังเพลง---- ท่วงทำนองเหงา
ละเลียดกาแฟรสเหงา
คนเหงา
คิดถึงเพียงดวงหน้า
ที่คะนึงหาตลอดราตรีเหว่ว้า
มาทักทายเพียงว่า
“วันนี้เธอกินข้าวแล้วหรือยัง?”
เขียนเมื่อ ๙ ธนวอาคม พ.ศ. ๒๕๓๘
ที่ ทรงพล 3
กำลังทานข้าว กับ ความเหงา ที่ค่อยๆลดลงทีละน้อย..คุยกับความเหงาที่เฝ้ามาเยือน..ความเหงาเลยเป็นเพื่อนทีดีตลอดมา..เพราะ ได้ชิดไกล้กัน นั่นเอง...
ขอบคุณที่กระซิบความเหงาเป็นกลอนมา..พาใจให้หายเหงา เจ้าค่ะ...