Food or Rubbish?

ติดตาม ผู้ติดตาม 

Food or Rubbish?

[We have seen and talked about 'rubbish in our environment' and more or less we said "Don't rubbish our home". Our BIG problems with rubbish is still with us but we also have other BIG problems to solve too. This is the BIG problems with our food. We need 'food' as much as we need 'home'. Though when we talk of 'home' as 'environment' (where we live, hunt or work and find relationships), food is also a problem in our home.]

We have food problems in a number of ways: high price of food; growing food (farming and husbandary); food with toxic chemicals (as talked about in BIG problems in Thailand); food tha gives us diabetes and obesity and heart diseases;...

Let us talk about food and learn what we can start to solve our food problems. Yes, we will involve Nature (whatever we mean when say Nature) and food industry and regulations and governments. But we will keep 'us' at the centre (in the same sense as child-centred in education).

We can dig up definitions of food from dictionaries and textbooks and the Internet. So, we will use the common sense - what we know about food to say what food is and why we need food.

How much food do we need?
By the US (FDA) standard, average person should have 2,000 kilocalories per day (Kcal/day or Cal/day or in most other countries 8,700 kilojoules or KJ per day). So we don't measure food by the price but by energy content that is available within the food. How to measure this energy is best left to scientists and we hope they tell us correctly. We can look up the Internet for "nutrition facts" or "food nutrition". See notes below.

But 2,000 Kcal for Thais, is it enough?
On a theory that says "energy is needed to support the body" (and body movements): More mass - more energy: average American weighs 75kg (female) - 85kg (male); average Thai weighs 57 kg(female) -- 70kg(male) that are some differences in body weight.

On a theory that says "energy is needed to warm the body". Colder weather - lose body heat - more energy:
average body temperature is 37C - everybody; our body keeps this temparature by burning (stored) Kcal to warm up or sweating (again burning Kcal) to cool down; in USA the outside temperatures are far more or far less than 37C so more energy is needed; but in Thailand the outside temperatures are not much different from 37C so less energy is needed to keep our body temperature at 37C.

These two factors alone point to the need for a different magic number of Kcal needed for Thais; and "daily requirements" and "serving size" and...

(So, come on Thai nutritionists, let us have a better Kcal than just using the US 2,000 Kcal. And don't forget 'activities' or exercises -- more activity - more energy needed.)

[The Harris-Benedict equation is used to estimate what a person's BMR (basal metabolic rate) and daily requirements are. Would someone care to work out and become the first to propose the magic Kcal for Thais?


How to calculate your BMR
Male adults
66.5 + (13.75 x kg body weight) + (5.003 x height in cm) - (6.755 x age) = BMR
66 + ( 6.23 x pounds body weight) + ( 12.7 x height in inches ) - ( 6.76 x age) = BMR

Female adults
55.1 + (9.563 x kg body weight) + (1.850 x height in cm) - (4.676 x age) = BMR
655 + (4.35 x kg body weight) + (4.7 x height in inches) - (4.7 x age) = BMR ]

Can we tell when we have enough food?
Our (every) body has 'balancing systems' for every subsystem in our body. For intake of food, we have 2 hormones: leptin, the satiey; and ghrelin, the "hunger hormone". The western menu for a meal usually ends with 'sweet' (desert/dessert) to trigger leptin and makes us feel 'full'. But most packaged food comes with 'corn syrup fructose' which does not trigger leptin, so we continue to eat more (and buy more...). See notes below.

[Well this is enough for today. We will continue on later ;-)]

What caused the obesity crisis in the West? 13 June 2012

[Obesity is caused when people consume too many calories without the exercise to balance it out -- Susan Neely, American Beverage Association]

One of the biggest changes in our modern diet stems back to the 1970s when US agriculture embarked on the mass-production of corn and of high-fructose corn syrup, commonly used as a sweetener in processed foods.

This led to a massive surge in the quantities of cheaper food being supplied to American supermarkets, everything from cheap cereal to cheap biscuits. As a result, burgers got bigger and fries (fried in corn oil) got fattier.

According to nutritionist Marion Nestle, this weightpaved the way for obesity.
"The number of calories produced in America, and available to American consumers, went from 3,200 in the 1970s and early 80s to 3,900 per person, almost twice as much as anybody needed. And that enormous increase, I think it's the cause of a great deal of difficulty,"
she says.

High Fructose Corn Syrup (HFCS), a highly sweet by-product of waste corn, was also incredibly cheap. It began being used in every conceivable food - pizzas, coleslaw, meat. It provided a "just baked" sheen on bread and cakes.

By the mid 1980s, corn syrup had replaced sugar in fizzy soft drinks. The move made financial sense from the soft drink companies' point of view, as corn syrup was a third cheaper than sugar.

But it was also sweeter and, argue some scientists, more addictive. In the next two decades, the average American's consumption of fizzy drinks almost doubled - from 350 cans a year to 600.

Dr Jean-Marc Schwarz from San Francisco General Hospital says it's the sheer amount of fructose being consumed that makes it dangerous.

Sugars: What's the difference?

Sucrose is the sugar we know as basic table sugar. It contains both glucose and fructose.
Glucose is found in fruits in small amounts. Glucose syrup is made from corn starch.
Fructose is the main sugar occurring naturally in all fruits. It also occurs in high-fructose corn syrup

BBC Health: Fats and sugars
"It doesn't have a toxic effect like lead. It's not comparable to lead or mercury, but it's the quantity that just makes it toxic,"
he says.

Fructose is easily converted to fat in the body, and scientists have found that it also suppresses the action of a vital hormone called leptin.

"Leptin goes from your fat cells to your brain and tells your brain you've had enough, you don't need to eat that second piece of cheesecake," says Dr Robert Lustig, an endocrinologist.

He says when the liver is overloaded with sugars, leptin simply stops working, and as a result the body doesn't know when it's full.

"It makes your brain think you're starving and now what you have is a vicious cycle of consumption, disease and addiction. Which explains what has happened the world over," he says.
... :
Leptin (from Greek λεπτός leptos, "thin"), the "satiety hormone,"a is a hormone made by adipose cells (lipocytes and fat cells; two types of adipose tissue, white adipose tissue (WAT) and brown adipose tissue (BAT), also known as white fat and brown fat; average human adult has 30 billion fat cells 13.5 kg; brown color comes from the large quantity of mitochondria. Brown fat, also known as "baby fat," is used to generate heat) that helps to regulate energy balance by inhibiting hunger. Leptin is opposed by the actions of the hormone ghrelin, the "hunger hormone". Both hormones act on receptors in the arcuate nucleus of the hypothalamus to regulate appetite to achieve energy homeostasis.[2] In obesity, a decreased sensitivity to leptin occurs, resulting in an inability to detect satiety despite high energy stores.[3]

Nutrition (Food) label in US
see :
นักเขียนหมอชาวบ้าน: ดร.นัฐพล ตั้งสุภูมิ นิตยสารหมอชาวบ้าน เล่มที่:366 ตุลาคม 2552 คอลัมน์:เรื่องน่ารู้

...การบริโภคอาหารให้เหมาะสมกับความต้องการของร่างกายนั้น ต้องได้รับสารอาหารครบถ้วนในปริมาณที่พอเหมาะ กล่าวคือพลังงานทั้งหมดไม่เกิน 2,000 กิโลแคลอรี/วัน สำหรับผู้ที่มีอายุ 6 ขวบขึ้นไป ไม่เกิน 1,600 และ 2,400 กิโลแคลอรีต่อวัน สำหรับเด็กและผู้สูงอายุ และผู้ที่มีกิจกรรมทางกายมาก ตามลำดับ โดยมีความต้องการสารอาหารต่างๆ ในแต่ละวันดังนี้ (อ้างอิงจากความต้องการพลังงาน 2,000 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต 300 กรัมต่อวัน หรือคิดเป็นร้อยละ 55-65 ของปริมาณพลังงานทั้งหมด\
ไขมัน 65 กรัมต่อวัน หรือคิดเป็นร้อยละ 20-30 ของปริมาณพลังงานทั้งหมด
ไขมันอิ่มตัว 20 กรัมต่อวัน
โปรตีน 50 กรัมต่อวัน หรือคิดเป็นร้อยละ 15 ของปริมาณพลังงานทั้งหมด
คอเลสเตอรอล ไม่เกิน 300 มิลลิกรัมต่อวัน
น้ำตาลไม่เกิน 300 กรัมต่อวัน
โซเดียมไม่เกิน 2,400 กรัมต่อวัน
แคลเซียม 800 มิลลิกรัม
เหล็ก 15 มิลลิกรัม
วิตามินเอ 800 ไมโครกรัมอาร์อี
วิตามินบี 1.5 มิลลิกรัม
ไอโอดีน 150 ไมโครกรัม

นอกจากฉลากแล้ว การเลือกซื้อและบริโภคผลิตภัณฑ์อาหารให้ปลอดภัยและได้คุณค่าทางโภชนาการ ยังต้องพิจารณาลักษณะอาหาร เช่น สี และร่องรอยการเสียจากจุลินทรีย์ สภาพภาชนะบรรจุซึ่งต้องมีสภาพสมบูรณ์ ไม่มีรอยฉีกขาด รั่วซึม บุบ บวม หรือบู้บี้ รวมถึงสภาวะการเก็บรักษาซึ่งต้องมีความเหมาะสมกับผลิตภัณฑ์... :
ข้าวผัดอเมริกัน 1 จาน 790 กิโลแคลอรี่
ข้าวผัดแกงเขียวหวานไก่ 1 จาน 630 กิโลแคลอรี่
ส้มตำไทย 1 จาน 55 กิโลแคลอรี่

เค้กเนยแต่งหน้า 1 ชิ้น 405 กิโลแคลอรี่
องุ่น (เปรี้ยวอมหวาน) 20 ผล 60 กิโลแคลอรี่

น้ำอัดลมประเภทโคล่า(325 cc) 1 กระป๋อง 130 กิโลแคลอรี่
น้ำอ้อย 1/2 แก้ว 120 กิโลแคลอรี่
น้ำเต้าหู้(จืด) 1 แก้ว 75 กิโลแคลอรี่

[Would you like to share your entries by adding to the list?]

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ทำไทยทำ

ความเห็น (3)


ดิฉันคิดว่า อาหาร มี ๒ ประเด็นที่่น่าสนใจค่ะ

ประเด็นแรก การกินที่เกินพอดี มีผลต่อสุขภาพอย่างมาก ที่ดิฉันเจอทุกวันในคนที่เป็นโรคแล้ว เพราะโรคแทบทุกโรคเกียวโยงกับ อาหาร และออกกำลังกาย

กระทรวงสาธารณสุขพยายามให้ความรู้เรื่องนี้ แต่เกิดการปฏิบัติน้อยมากแม้พวกเขาจะป่วยแล้ว เรามีปัญหาหน้างานเรื่องการลดอาหารแป้งและน้ำตาลในคนไข้เบาหวาน คนไข้ทำไม่ได้ เมื่อเพิ่มยาจนเต็มเพดานแล้ว ผลเสียปลายทางคือไตเสื่อม เป็นภาระทั้งตัวคนไข้เอง ครอบครัวและงบประมาณการดูแล มองในแง่การจัดการดิฉันต้องคิดว่ากระทรวงดิฉันล้มเหลวครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเป็นความรับผิดชอบของผู้ป่วย

โภชนาการกับคนรุ่นใหม่ที่ยังไม่ป่วยนี่ยิ่งน่าห่วงใย อาหารสมัยใหม่มีเส้นใยน้อย เราเจอคนไข้เบาหวานรายใหม่อายุน้อยลงๆ เมื่อวานเจออายุแค่ ๑๙ ที่อ้วนมากมีปัญหาทั้งเบาหวาน และความดันโลหิตสูง นี่เป็นแนวโน้มของโลกที่องค์การอนามัยโลกก็ตระหนัก

ประเด็นที่สอง สารเคมีในอาหาร เพราะเดี๋ยวนี้เราไม่มีอาหารธรรมชาติกินแล้ว เรากินอาหารจากโรงงาน ดิฉันไปต่างจังหวัด ไปซื้อผักในตลาดบ้านนอก ผักในตลาดไม่ต่างจากผักในเมือง ดิฉันถามว่าผักที่ขายมาจากไหน แม่ค้าก็ตอบว่า "มีรถมาส่ง" เกษตรกรที่ปลูกผักขายกินเองในพื้นที่ไม่มีแล้ว

ข่าวไม่กี่วันมานี้คือ พ่อค้าจีนไปกว๊านซื้อผลไม้จากเกษตรกร เมื่อนักธุรกิจเข้าไปถึงไร่ก็แปลว่าพวกเขาหวังผลผลิตมากๆ และผลผลิตที่เก็บรักษาไว้ได้นาน ต่อไปพวกเขาจะเข้าไปแนะนำเกษตรกรว่าปลูกอย่างไรให้ได้ผลไวที่สุด มากที่สุด ความปลอดภัยด้านอาหารจะค่อยๆ หายไป

สามคำนี้ มีผลต่อสุขภาพอย่างมากค่ะ


ขอขอบคุณที่ให้ข้อมุลที่เป็นประโยชน์ อย่างมาก สำหรับวัยกลางคนที่ต้องดูแล ไม่ให้ร่างกายถดถอยเรํ็วเกินไป และต้องอ่านหลายครั้งเพื่อย่อยข้อมูล และ แนะนำให้ผู้อื่นด้วย


Thank you nui : Some 2 years ago, I went from West-most to East-most of Thailand (looking for evidence of 'ancient gardens' or landscaping works around stone 'paasaat' ruins, I found the food we had in restaurants then was as you say too sweet, too oily and too salty (and less 'local' specific recipes). (I didn't find any evidence of ancient gardens, I think it is very unlikely that they'd build 'grand structures' without landscaping to highlight the structures. So, ancient gardens had been destroyed on the way to this present 'historical monuments'.)

Anyway, we know more now about (bad) high fructore corn syrup (HFCS) which is used more than (reasonably good in small quantity) 'cane sugar' (sucrose). We also know more about bad 'white fat' and good 'brown' fat. I also have in mind to tell about 2 salts: sodium chloride and saltier calcium chloride. What we know now makes the poster (you include) above rated as 'MG' (Medical Guidance is recommended).

It is unconfortable to read "...ในแง่การจัดการดิฉันต้องคิดว่ากระทรวงดิฉันล้มเหลวครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเป็นความรับผิดชอบของผู้ป่วย..." because the end result is 100% failure for the patients. I recalled a project in G2K to collect 'local recipes' (with fresh local herbs and fresh local ingredients?), these recipes may be useful for patients. If we can find them...

Perhaps, it is we call for tasting (and testing the good for ... claimed in) umpteen recipes we have in G2K. We can try them out and make comments against them. Hand up please! (I can only try very few recipes because I can find only a few ingredients in Dreamland.

Thank you for your kind words พูลไท : I am glad that you find it useful for you and your friends. But please follow me on part 2 of this series on Food. I have more interesting information and observations. ;-) [How about that for a little PR?]